ಸಂಬಂಧ

ಅಕ್ಕಾ-ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣಾ-ತಮ್ಮಾ, ಭಾವ-ಭಾವಮೈದ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ-ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ-ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಅತ್ತೆ-ಮಾವ, ನಾದನಿ-ಷಡ್ಕ, ಇಂದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಈ ಪದಗಳು ಚಿರಪರಿಚಿತ. ನಮ್ಮ‌ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಈ ಪದಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಸಂಭೋದಿಸುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪದಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿ ಕೇವಲ ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ‌ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಂಬಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿರಲವ್ವಾ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ನವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಹರಸುವಾಗ‌ ವರುಷದೊಳಗೇ ಮುದ್ದಾದ ಹಸುಕಂದನು ಮಡಲಲಿ ನಗುತಿರಲಿ‌‌ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯಾಸ್ಪೋಟದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆರತಿಗೊಬ್ಭಳು ಮಗಳು, ಕೀರ್ತಿಗೊಬ್ಬ ಮಗ ಎನ್ನುವುದು ಧ್ಯೇಯ ವಾಕ್ಯವಾಯಿತು. ಕಳೆದ ಒಂದು ದಶಕಗಳಿಂದ ಇನ್ನೂ‌ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಹೆಣ್ಣಾಗಲೀ, ಗಂಡಾಗಲೀ ಮಕ್ಕಳೊಂದೇ ಇರಲಿ ಎನ್ನುವಂತಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುಖಃಸಂಸಾರ ನಡೆಸಲು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು ಮಕ್ಕಳೇಕೆ ಬೇಕು‌ ಎನ್ನುವ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದ್ದಿದ್ದೇವೆ.

ಕೆಲವು‌ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಮಗುವಾದಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವಿಗೆ, ತಂದೆ ‌ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ ಅಜ್ಜಿಯ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತಾವ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಆ ಮಗು ತನ್ನ ‌ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ‌ಯಾವುದೇ ರಕ್ತ‌ ಸಂಬಂಧಿಯೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ?  ಕೇವಲ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಯಾನಕವಾಗಿರುವಾಗ ಇದು ನಿಜವೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ದೇಶ, ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ‌ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ನಶಿಸಿ ಕೇವಲ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವ ವಿಷಯವಾಗಬಹುದು.

ಇಂತಹ ಗಹನವಾದ ವಿಷಯ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆ ವಿರೋಧಿ, ಯಾವುದೋ ಧರ್ಮದ ವಿರೋಧಿ, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರಿಯದವ ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ‌ನೋಡಿ.

ಇಂದು‌‌ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅತ್ಯಂತ ‌ಹೆಚ್ಚಿನ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರನ್ನು ಹೊಂದಿದ ದೇಶ ಯಾವುದೆಂದರೆ ಅದು  ನಮ್ಮ ದೇಶವೇ ಆಗಿದೆ. ಇಂತಹ‌ ತರುಣ ಶಕ್ತಿಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳು‌ ನಮ್ಮ‌ ದೇಶದೊಡನೆ ವಿವಿಧ ರೂಪದ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಬಹುತೇಕ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಕೆಳ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು  ಉನ್ನತ  ಮಟ್ಟದವರೆಗಿನ ಉದ್ಯೋಗಗಳು‌ ಲಭಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.‌ ಆದರೆ ಕೇವಲ ‌ಒಂದೇ ಮಗು ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳೇ ಬೇಡ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನು‌ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ‌ ನಮ್ಮ ‌ದೇಶವೂ ಇತರೇ ದೇಶಗಳಂತೆ ಮುದುಕರ ನಾಡಾಗುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ‌ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ವಿದೇಶಿಯರನ್ನೇ‌ ಆಶ್ರಯಿಸ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೆ‌ ದುಡಿಯುವ ಕೈ ಒಂದಾದರೆ ತಿನ್ನುವ‌ ಕೈ ನೂರಾರಿತ್ತು. ಇಂದು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಲ್ಲರೂ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದು, ತಿನ್ನುವ ಕೈಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.

ಅಂದು ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗಳು ಚಿಕ್ಕದಿದ್ದವು, ಮನಸ್ಸುಗಳು‌ ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು. ಇಂದು ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿವೆ ಆದರೆ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಂಕುಚಿತಗೊಂಡಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ

ಇಂದು ಭಾರತ ಬಡ ರಾಷ್ಟವಲ್ಲ. ಅಪಾರ‌ ಸಂಪತ್ಭರಿತ ‌ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದೆ ಇಂತಹ‌ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನಮ್ಮ‌ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಳಿಸಿ‌ಹೋಗುವುದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ‌‌ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಹೋದಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಾದರೂ‌ ಯಾರಿಗೇ? ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಯೋಚಿಸಿ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವುದು ನಮ್ಮದೇ ಆಗಿದೆ

ಏನಂತೀರಿ?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s