ಕನ್ಯಾದಾನ ಮತ್ತು ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ

ಕಳೆದ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ #Nobindi_Nobusiness ಎಂಬ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಜಾಹೀರಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡಲಗುತ್ತಿದೆ ಹಾಗೂ ತಿರುಚಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ.

ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ ಮತ್ತು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇಡೀ ಲೇಖನ ಯಾರದ್ದೇ ವಯಕ್ತಿಕ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ corporate company ಗಳಿಗೆ ಇರುವ ತಾತ್ಸಾರ, ನಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೋರುವ ಅಸಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹಲವರು ಸಹಮತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ, ಒಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರಾ ಒಬ್ಬ ಶಾಂತಿಧೂತ ಅಸಹಿಷ್ಣು ಮನುಷ್ಯ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಯಾವುದೇ ಆಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದೇ ಸ್ವಇಚ್ಚೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಜಾತ್ಯಾತೀತರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಸಹನೆ/ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಜಾಗೃತವಾಗಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೋಮುವಾದವನ್ನು ಹರಡದಿರಿ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದರು.

ನಿಜ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದರೆ ಆ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ When you are in ROM, be like a Roman ಎನ್ನುವಂತೆ ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವವರು ಹಿಂದೂಗಳ ಭಾವನೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದೇ ಧಕ್ಕೆ ತರುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಮ್ಮ corporate companyಗಳಲ್ಲಿ ಆಯುಧಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕೋಮುವಾದ, ಅದೇ corporate companyಗಳು ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ Halloween Day ಮತ್ತು Christmasಗಳಿಗೆ ಇಡೀ office ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ ಎಂದರೆ ಹಿಂದೂಗಳ ಮೇಲಿನ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯೇ? ಗುಂಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದೇ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಈದ್ ಮುಬಾರಕ್ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾವುಗಳು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿವೇ ಹೊರತೂ ನಾವೇನೂ ಗುಂಪನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲೂ ಇಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲವೇ? corporate companyಗಳ ಜಾಹೀರಾತು ಕುರಿತಂತೆ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆದದ್ದನ್ನೇ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಇಲ್ಲದೇ ಗುಂಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದವರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎಂಥಹದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ,

ಆ ನಕಲೀ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ವ್ಯಕ್ತಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಬದಲು ಅಡ್ಡಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ದೀಪ ಇಟ್ಟಂತೆ ಓತಪ್ರೋತವಾಗಿ ವಿತಂಡ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಾ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯದ ವಿಷಯ ಎತ್ತಿ ವಿಷಯಾಂತರ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಮೊದಲು ಮಾನವನಾಗು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವೊಂದನ್ನು ಹಾಕಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಅಸಹನೆ ಮತ್ತು ಅಸಹಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬೌದ್ದೀಕ ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಸರ, ಅಕ್ರೋಶದ ಜೊತೆ ಆವರ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರವೂ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರು ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿರ ಬೇಕು ಎಂದೇನಲ್ಲ. ನಮಗೆ ನಮ್ಮತನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನವಿರ ಬೇಕು ಹಾಗೆಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವನ್ನೂ ತೋರುವಂತಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರೇ ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ. ಅದನ್ನೇ ಭಾರತದ ಹಿಂದೂಗಳು ಈವರೆವಿಗೂ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಕೊಟ್ಟನಂತರವೂ ಹಾಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದವರನ್ನು ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದ ಗಾಯದ ಮೇಲೇ ತಾನೇ ಬರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಓತಪ್ರೋತವಾಗಿ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾ ಇಡೀ ಗುಂಪಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹಿರಿಯರ ಮೇಲೂ ಹರಿಹಾಯ್ದು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಮೂಗು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನನ್ನಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಲು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಆತ್ಮರತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ಗುಂಪನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು, ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರಿಗಿಂತ ಇಂತಹ ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಹಿಂದೂಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಆಂತರಿಕ ಶತ್ರುಗಳು.

kan1

ಇನ್ನು ಕನ್ಯಾದಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೋಣ. ನಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ದಾನ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅತೀ ಶೇಷ್ಠವಾದ ದಾನವೆಂದರೆ ಅದು ಕನ್ಯಾದಾನ. ಆದರೆ ಇಂದು ಅದರ ಹಿನ್ನಲೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದ ಮಾನ್ಯವರ್ ಎಂಬ ಉಡುಪು ತಯಾರಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಜಾಹೀರಾತಿನ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮತ್ತು ಈ ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿರುವ ನಟಿ ಕನ್ಯಾದಾನ ಎಂದು ದಾನ ಮಾಡಲು ನಾನೇ ವಸ್ತುವೇ? ‍ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಗುಬ್ಬಿ ಗುಬ್ಬೀ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದು ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಚಂಧವಾಗಿ ಹಾರಾಡಬೇಕಾದಂತಹ ಈ ಗುಬ್ಬಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವಂತಹ ವಸ್ತು ಎಂದು ಏಕೆ ಕರೆಯುತ್ತೀರೀ? ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕನ್ಯಾದಾನ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸದೇ ಕನ್ಯಾಮಾನ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಇಚ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನೇ ತಿರುಚಿದಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

kan2

ಕನ್ಯಾದಾನ ಎಂಬ ಪದವು ಎರಡು ಪದಗಳ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಕನ್ಯಾ, ಅಂದರೆ ಹುಡುಗಿ, ದಾನ ಎಂದರೆ ಧಾರೆ ಎರೆಯುವುದು. ಸನಾತನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ವರನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅವತಾರವಾದರೆ, ವಧು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅವತಾರವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹೊತ್ತು ಹೆತ್ತು ಸಾಕಿ ಸಲಹಿದ ಮಗಳನ್ನು ತಾವು ಅಳೆದು ತೂಗಿ ಹುಡುಗನ ಮನೆತನ, ಕುಲಾ ಗೋತ್ರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಲಗ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಧುಮಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಇತ್ತು ಗಂಗಾ ಜಲದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆದು ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಆಕೆಯ ಸಕಲ ಜವಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅಳಿಯನಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಗಿಣಿಸಾಕಿದಂತೆ ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ ದೊಡ್ಡವಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಸುಖದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಘನತೆ ಗೌರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಜೊತೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ವಂಶೋದ್ಧಾರದ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನೂ ಹೊರಯವ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ನಂದಾದೀಪವಾಗಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಆಕೆಯನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬುದೇ ಈ ಕನ್ಯಾದಾನದ ಹಿಂದಿರುವ ಮಹತ್ವವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಧಾರೆ ಎರೆದು ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ, ವರ ಮತ್ತು ವಧುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಇದು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಎರಡೂ ಮನೆಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳಸುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುವಾಗ, ಮಗಳೇ ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಾಗಿ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನೀನು ನಿಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಮಾವನಲ್ಲೇ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲದೇ ಗಂಡನ ಸುಖಃ ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಮನೆಗೂ ಹೋದ ಮನೆಗೂ ಗೌರವನ್ನು ತರಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

kan3

ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಲೋಕಾರೂಢಿಯ ಮಾತಾದರೂ, ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ‌ನಂತರ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕೇವಲ ಮಗಳ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಳಿಯನ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಬರುತ್ತದಲ್ಲದೇ ಮುಂದೆ ಮಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾದಾಗ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹುವುದೂ ಅಜ್ಜಾ ಅಜ್ಜಿಯರ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಸಂಬಂಧ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೇ, ತಮಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ತಿರುಚಲು ಜಾಹೀರಾತು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರು?
ಇಂತಹ ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಕೆಲವರು ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನವರು ಕವಿ ಜಿ ಎಸ್ ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರು ಬರೆದಿರುವ ಈ ಸುಂದರ ಕವಿತೆಯಂತೆ,

ಎಲ್ಲೋ ಹುಡುಕಿದೆ ಇಲ್ಲದ ದೇವರ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣುಗಳ ಗುಡಿಯೊಳಗೆ
ಇಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿ ಸ್ನೇಹಗಳ ಗುರುತಿಸದಾದೆನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ

ಎಲ್ಲಿದೆ ನಂದನ ಎಲ್ಲಿದೆ ಬಂಧನ ಎಲ್ಲಾ ಇವೆ ಈ ನಮ್ಮೊಳಗೆ
ಒಳಗಿನ ತಿಳಿಯನು ಕಲಕದೆ ಇದ್ದರೆ ಅಮೃತದ ಸವಿಯಿದೆ ನಾಲಗೆಗೆ

ಹತ್ತಿರವಿದ್ದೂ ದೂರ ನಿಲ್ಲುವೆವು ನಮ್ಮ ಅಹಮ್ಮಿನ ಕೋಟೆಯಲಿ
ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೋ ಹೊಂದಿಕೆ ಎಂಬುದು ನಾಲ್ಕು ದಿನದ ಈ ಬದುಕಿನಲಿ

ನಮ್ಮ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತುಪ್ಪಕ್ಕೆ ಅಲೆಂದಂತೆ, ಚಿನ್ನ ಹುಡುಕುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಜ್ರವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೇ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಳನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅನ್ಯಧರ್ಮದ ಅಂಧಾನುಕರಣೆ ಮಾಡುವುದೋ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧವೇ ಸರಿ.

ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಹೊಡೀ ಬಡೀ ಕಡೀ ಎಂದು ಹೊಡೆದಾಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯದೇ, ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ತಪ್ಪನ್ನು ಅವರ ಅವಗಾಹನೆಗೆ ತರುವುದಲ್ಲದೇ ಅವರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಬೇಕು. ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ದರಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆವರ ಅಹಂ ಬಗ್ಗು ಬಡಿಯಲು ಗಾಂಧಿಯವರೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಅಸಹಕಾರ ಚಳುವಳಿಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಕಂಪನಿಗಳ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನೂ, ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮಾರಿಕೊಂಡ ನಟ/ನಟಿಯರನ್ನೂ ಮತ್ತು ವಿಕೃತ ಮನೋಭಾವದ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವುದೇ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.

1000 ವರ್ಷಗಳ ಮೊಘಲರ ಆಳ್ವಿಕೆ, 300ವರ್ಷಗಳ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಾನಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿಯೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೇಯೂ ಪಾಠ ಕಲಿಯದೇ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ವಾದಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖತನದ ಪರಮಾವಧಿ ಆದೀತು..

ಧರ್ಮೋ ರಕ್ಷತಿ ರಕ್ಷಿತಃ!!

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಕಡೇಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರುವುದಕ್ಕಾದರೂ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನಾದರೂ ಸಂಪಾದಿಸಿ

ಅರೇ ಇದೇನಿದು ಇಂತಹ ವಿಲಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿರದೇ ಇಂದಿನ ಜೀವನದ ಕಠು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎರಡು ಕರುಣಾಜನಕ ಕತೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಥೆ ಇದೋ ನಿಮಗಾಗಿ.

ಶ್ರೀಯುತ ಆಚಾರ್ ಮೂಲತಃ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಹೊಸಪೇಟೆಯವರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾಗಿದ್ದು ಕಾರು ಬಾರು ನಡೆಸಿದ್ದವರು. ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಬದಕನ್ನರಿಸಿ ರಾಜಧಾನಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯವಾದವರು. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯ ಮೂಲಕ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಫಾರಿನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದವರು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ Online ಮುಖಾಂತರ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಪಡುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಸಜ್ಜನರಾಗಿದ್ದರು.

ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜೊತೆ, ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆಯೂ ಅಪಾರವಾದ ಕಾಳಜಿ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಹೂವು ತಪ್ಪಿದರೂ, ಪ್ರತೀ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ವಾಯುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಸರಳ ಸಜ್ಜನಿಕೆ ಮತ್ತು ಮೃದುಭಾಷಿತನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಭಜನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ, ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಹಿತೈಷಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.

hena3

ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ತಡ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದಾಗಿ ಅಚಾರ್ಯರು ನಿಧನರಾದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬೇಸರವಾಗಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಾ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತ್ತಾದಾರೂ, ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಆಚಾರ್ಯರ ಮನೆಯಾಕಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯ ಮಾಲಕಿ ಇಬ್ಬರ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಲಗು ಬಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಎರಡು ದಿನಗಳಾದರೂ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆಚಾರ್ಯರ ಪುಣ್ಯ ಅವರ ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರು ಹೃದಯವಂತರಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅವರೇ ಮುಂದಾಳತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸಿ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಬರುವವರೆಗೂ ಆಚಾರ್ಯರ ಶವವನ್ನು ಶೈತ್ಯಗಾರದಲ್ಲಿ ಇಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಸಹಾ ಅವರ ಮನೆಯವರಿಗೆ ನನ್ನ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.

ಅನಾನುಕೂಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಹಿರಿಯ ಮಗ ಬರಲು ಸಾದ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಕಿರಿಯ ಮಗ ಕೇವಲ 36 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪುರೋಹಿತರ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಹಾ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೊರೋನಾದಿಂದಾಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಪುರೋಹಿತರು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತಾಗಲೂ ಜಾತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದ ಕೆಲವು ಪುರೋಹಿತರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಹ್ಯಕರವೆನಿಸಿತ್ತು. ಜಾತಿ ಜಾತಿಗೊಂದು ಮಠ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಠಾಧೀಶರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೀಸಲಾತಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಅವರಿಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಚಿದ್ರ ವಿಛಿದ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಂತಹ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಮಠಮಾನ್ಯಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶವಾಗಬೇಕು.

ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೇಳೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೇವಲ ಏಳು ಮಂದಿ. ಆಚಾರ್ಯರ ಕಿರಿಯ ಮಗ, ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೊರುವವರು (ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರೇ ಇಬ್ಬರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅವರ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು) ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯರು ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಹಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ mobile ಮುಖಾಂತರ Live ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತಾಗಿದ್ದರು. ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ತಂದೇ ತಾಯಿಯರು ಕಲಿಸಿರುವ ಪರಿಣಾಮ, ನಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ.

cremation

ಸಾವಿನ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ಅದೇ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಧುತ್ ಎಂದು ಹೊಗೆ ಬಿಡುವವರು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಎಂಬಂತೆ, ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್, ಶವಾಗಾರ, ಸ್ಮಶಾನದ ಸಿಬ್ಬಂಧಿ ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಆಚಾರ್ಯರ ಮನೆಯವರನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ದೋಚಿದ್ದು ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಸಿಗೆ ತರಿಸಿತು.

ಇನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಕುಟುಂಬ. ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಿ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು. ದೊಡ್ಡ ಮಗ ದೂರದ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾಗಿವೆ. ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾದ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೇ ಸಮಾಜಮುಖಿಗಳಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಎರಡು ಉತ್ತಮ ಶಾಲೆ, ಬಡವರಿಗೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಿಗುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಅವರು ಆರಂಭಿಸಿದ ಎರಡು ಸಹಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಇಂದು ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನನಗೇ ತಿಳಿದ ‌ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ಅವರ ಸಂಬಂಧೀಕರದ್ದೇ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಕುಟುಂಬಗಳಿದ್ದು ಪ್ರತೀ ವಾರವೂ ಭಜನೆ ಸಂಕೀರ್ತನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಜೇನುಗೂಡು ಕುಟುಂಬ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ, ಆವರ ಥರ್ಮಪತ್ನಿಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ ಕೊರೋನಾ ಮಹಾಮಾರಿ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ICUವಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಬೇಕಾದಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗದೇ ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರು ಮೃತಪಡುತ್ತಾರೆ.

chite

ಇತರೇ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಾದರೇ ಶ್ರೀಯುತರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಅವರ ಮನೆಯ ಮುಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಷಾತ್ ಅವರು ಕೊರೋನಾದಿಂದಾಗಿ ಮೃತಪಟ್ಟ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಕುಟುಂಬವರ್ಗದವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೇ ವಿನಃ ಅಕ್ಷರಶಃ ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಣಕ್ಕೆೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲು ಮೂರು ಮತ್ತೊಂದು ಜನರು ಇದ್ದರು. ಕೊರೋನಾದಿಂದ ಮೃತಪಟ್ಟ ಕಾರಣ ಶವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮಗ ಇನ್ನೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ಅವನೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅಂತಿಮ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ದೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಅವರ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಧಿಯೊಬ್ಬರೇ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕಾದಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದೊದಿಗಿತ್ತು. ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಮಡದಿಯೂ ಸಹಾ ನಿಧನರಾಗಿದ್ದು ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆ ಎಳೆದಂತೆ ಈಗ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶೋಕ ಸಾಗರವಾಗಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು Internet ಮುಖಾಂತರವೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಿದೆ. ಅಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತಮಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ ಯಾವುದೇ ಕುಂದು ಕೊರತೆ ಬಾರದಂತೆ ಗಮನವಹಿಸಿ ದೊಡ್ಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ನಾನಿಂದು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಆದರ ನಾನು ಗಳಿಸಿದ ಅ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣ ಈಗ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಹಾಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಅಷ್ಟು ದುಡಿತದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾದರು ಏನು?

ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ಆಹಾ! ವಂಶೋದ್ಧಾರಕ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಂದು ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯರು ನಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಿತೆಗೆ ಅಗ್ನಿ ಸ್ಪರ್ಶಮಾಡಲು ಒಬ್ಬನಾದರೂ ಜನಿಸಿದನೆಲ್ಲಾ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೊಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದರೆ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಹೆತ್ತವರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಕಡೆಗೆ ನಾನಾ ನೆಪಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಜನ್ಮದಾತರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಬಾರದಿರುವಾಗ, ಹಾವಿಗೆ ಹಾಲೆರೆದಂತೆ ಇಂತಹ ಮಕ್ಕಳಿಗಾ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಅವರು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನಾಯಿ ಮೊಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲಿದ್ದಂತೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗದೇ ಹೆತ್ತಕರುಳಿನ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೂ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಯರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ.

ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಸುಖಃವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ದುಡಿದು ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಹಣವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ಹಣದಿಂದಲೇ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಸುಖಃ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ವಿತಂಡ ವಾದ ಮಂಡಿಸುವವರಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ.

ನಿಜ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದರೆ, ಬಹುತೇಕ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಬಹಸುವುದು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಹೊರತು ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಆಂತಸ್ತನ್ನಲ್ಲ. ಅವರ ಅಂತಿಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದು ನಾವು ತಿನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೇ ಅದೇ ಅವರಿಗೆ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ. ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೂ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳಿದರೂ ಸಾಕು ಅವರಿಗೆ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಾರೂ ಏನನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಣವನ್ನು ಹೊರುವುದಕ್ಕಾದರೂ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನಾದರೂ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡುವ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಒಬ್ಬರಾಗೋಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬೆಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅವರ ಆಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸೋಣ.

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ