ಬದಾಮಿಯ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರು

ಅರೇ ಇದೆಂತಹಾ ಶೀರ್ಷಿಕೆ? ಬದಾಮಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಿ. ಅನ್ನಪೂರ್ಣೇ ಇರುವುದು ಹೊರನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಉಹೆ ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಸಿದವರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೇ ತುಂಬ ಅಮ್ಮನ ಮಮತೆಯಿಂದ ಊಟ ಬಡಿಸುವ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರು ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಇದ್ದರೆ, ಬಶಾಕಾಂಬರಿದಾಮಿಯ ತಾಯಿ ಬನಶಂಕರಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನೂರಾರು ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾದಂತಹ ಸುಂದರ ರೋಚಕವಾದ ಅನುಭವ ಇದೋ ನಿಮಗಾಗಿ.

ಬಾಗಲಕೋಟೆ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತೀ ದೇವಿಯ ಅಪರಾವತಾರವಾಗಿ ಸಿಂಹವಾಹಿನಿಯಾಗಿ ತಾಯಿ ಬನಶಂಕರಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಶ್ರೀ ಕ್ಷೇತ್ರವೇ ಬದಾಮಿ. ಈ ಮಹಾತಾಯಿಯನ್ನು ಬಾಳವ್ವ, ಬನದವ್ವ, ಸುಂಕವ್ವ, ಶಾಕಾಂಬರಿ, ಶಿರಿವಂತಿ, ಚೌಡಮ್ಮ, ವನದುರ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಭಕ್ತರು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನವದುರ್ಗೆಯರಲ್ಲಿ 6ನೇ ಅವತಾರವೇ ಬನಶಂಕರಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುವ ಕಾರಣ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಆವರಸಿದ್ದು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ತೆಂಗು, ಬಾಳೆ ಮತ್ತು ವಿಳ್ಳೇದೆಲೆ ಹಂಬುಗಳ ತೋಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಈ ವನಶಂಕರಿ, ಕಾಡುಗಳ ದೇವತೆ, ಅರ್ಥಾತ್ ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಿ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುವುದರದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯಿದೆ.

ಪುರಾಣ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರದೇಶವು ಭಯಂಕರ ಕ್ಷಾಮದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ, ಪಶು ಪಕ್ಷಿ ಪ್ರಜೆಗಳಾದಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ನೀರಿಲ್ಲದೇ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ, ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರನ್ನು ಕಂಡು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಲು ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಬನಶಂಕರಿದೇವಿ ಮಾತ್ರಾ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲಳು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ತಿಲಕಾರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಾಯಿ ಬನಶಂಕರಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ತಾಯಿ, ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬೆಳೆಯಿಲ್ಲದೇ, ಯಜ್ಞಯಾಗಾದಿಗಳು ಇಲ್ಲದೇ, ಬದುಕಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡು ಎಂದು ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದ ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗಿ ಜನರ ನೀರಿನ ದಾಹವನ್ನು ತೀರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತನ್ನ ತನುವಿನ ಶಾಖದಿಂದ ಕಾಯಿಪಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಜನರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಗಿಸಿದಳಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ದೇವಿಗೆ ಶಾಕಾಂಬರಿ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂದೆಂದೂ ಈ ಪ್ರದೇಶ ನೀರಿಲ್ಲದೇ ಕ್ಷಾಮಕ್ಕೆ ಈಡಾಗಬಾರದೆಂದು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಿದ್ರಾತೀರ್ಥ, ತೈಲತೀರ್ಥ, ಪದ್ಮತೀರ್ಥ, ಕ್ಷಮಾತೀರ್ಥ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಕೊಳಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ ಈ ಪ್ರದೇಶ ಸದಾ ನಂದನವನವಾಗಿ ನಿತ್ಯಹದ್ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

ಚಾಲುಕ್ಯರ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮುಂದೆ 18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮರಾಠರ ದಳವಾಯಿಗಳು ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಿರುವ ಈ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಿಂಹದ ಮೇಲೆ ವಿರಾಜಮಾನಳಾಗಿರುವ ಬನಶಂಕರಿಯ ವಿಗ್ರಹವಿದ್ದು ಪ್ರತೀ ದಿನವೂ ನೂರಾರು ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಆಕೆಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಪುನೀತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಪುಷ್ಯ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಕ್ತಾದಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಬನಶಂಕರಿ ಜಾತ್ರೆ ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತವಾಗಿದ್ದು, ಕೇವಲ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ್ದೇ ನೆರೆಯ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಹರಿದು ಹಂಚಿಹೋಗಿರುವ ಆಕೆಯ ಭಕ್ತರು ಈ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಬಂದು ತಾಯಿಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಪುಷ್ಯ ಮಾಸದ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದು ನಡೆಯುವ ಈ ಬನಶಂಕರಿ ಜಾತ್ರೆಯ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ ಸಡಗರಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಬದಾಮಿ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸುವುದು ಮತ್ತೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ. ಈ ರಥೋತ್ಸವದ ಮುನ್ನಾ ದಿನ ಪಲ್ಯದ ಹಬ್ಬ ಅರ್ಥಾತ್ ತರಕಾರಿ ಉತ್ಸವ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂದು ದೇವಿ ಬನಶಂಕರಿಗೆ 108 ವಿಧಧ ತರಕಾರಿಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿದೆ.

ಇಂತಹ ಪುರಾಣ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಾಲಯದ ಎದುರಿಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಕೋಟೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುವ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದ ಎದುರಿಗೆ ಸುಮಾರು 360 ಅಡಿಗಳ ಚೌಕಾಕಾರದ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಅರವಟ್ಟಿಗೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಟ್ಟಡವಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಈ ಕಲ್ಯಾಣಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣೂ ಸಾಲದು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇಂತಹ ದೇವಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣಿಯ ಅರವಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಬುತ್ತಿಯ ಬುಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತ ಅನೇಕ ಶ್ರದ್ದೇಯ ತಾಯಂದಿರು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಣ್ಣಾ ಬರ್ರೀ, ಅವ್ವಾ ಬರ್ರೀ, ಖಡಕ್ ರೊಟ್ಟಿ, ಗುರೆಳ್ಳು ಚೆಟ್ಣಿ, ಬದ್ನೀ ಕಾಯಿ, ಕಾಳು ಪಲ್ಲೆ, ತಣ್ಣನೆಯ ಮೊಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೇ ತುಂಬಾ ತಿನ್ನ ಬರ್ರೀ ಎಂದು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಬ್ಬರು ತೀರಾ ಮುಜುಗರಕ್ಕೀಡಾಗುವಷ್ಟು ಗೋಗರೆಯುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಹತ್ತಿರದ ಊರುಗಳಿಂದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಎದ್ದು, ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿ, ಅನ್ನ, ಅದಕ್ಕೆ ನೆಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಣ್ಣೆಗಾಯಿ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಕಾಳು ಪಲ್ಯಗಳು, ಹುಳಿ, ಗುರೆಳ್ಳು, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಚಟ್ನಿ ಪುಡಿಗಳು, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಚಟ್ನಿ ಗಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣನೆಯ ಮೊಸರು ಹೀಗೆ ನಾನಾ ತರಹದ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಬುಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ತಂದು ಬದಾಮಿ ಬನಶಂಕರಿಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಬರುವ ಭಕ್ತರ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಶ್ರಮ ಜೀವಿಗಳು.

ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿಯ ಗಮ್ಮತ್ತನ್ನು ಅರಿಯದಿದ್ದ ನನಗೆ, ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿ ತಿನ್ನಲು ದಂಬಾಲು ಬಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು ಎಂದರೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಅವರ ಕಾಟ ತಡಿಯಲಾರದೇ ತಗೊಳಮ್ಮಾ ಅಂತ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಲು ಹೋದ್ರೇ, ರೊಕ್ಕಾ ಬ್ಯಾಡ್ರೀ, ನಾವು ಭಿಕ್ಷೇ ಬೇಡ್ತಾ ಇಲ್ರೀ, ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಬುತ್ತಿ ತಿಂದ್ ನೋಡೀ. ಇಷ್ಟಾ ಆಗ್ದೇ ಹೋದ್ರೇ ನಿಮ್ಮ ರೊಕ್ಕಾ ಬ್ಯಾಡ್ರೀ ಎಂದಂತಹ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ತಾಯಂದಿರು. ಆದರೇ ಜವಾರೀ ಊಟದ ಖರಾಮತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನನಗೆ ಅವರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕು ಸಾಕು ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೇ ಮುಂದೆ ಅದೇ, ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿ, ಎಣ್ಣೆಗಾಯಿ, ಚೆಟ್ನಿಪುಡಿಯ ರುಚಿ ಹತ್ತಿದ ನಂತರ ಆ ತಾಯಂದಿರ ಕಕ್ಕುಲತೆ ಅರ್ಥವಾಗಿ, ಛೇ!! ಎಂತಹ ಅವಕಾಶ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯ್ತಲ್ಲಾ ಅಂತ ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು.

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಮದುವೆಗೆಂದು ಗುಳೇದಗುಡ್ಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬದಾಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆ ಬನಶಂಕರಿ ದೇವಾಲಯದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರ ಊಟದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಉತ್ಕಟ ಆಸೆಯಿಂದ ಲಗುಬಗೆನೆ ದೇವಿಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗಡೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬುತ್ತಿ ಹೊತ್ತ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಾಣದೇ ಹೋದಾಗ ಬೇಸರಗೊಂಡಿದ್ದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನಂತರ ಸ್ಥಳೀಯರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯೆಲ್ಲರೂ ಕಲ್ಯಾಣಿಯ ಅರವಟ್ಟಿಗೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಹತ್ತಾರು ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರ ಸುತ್ತ ನೂರಾರು ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಕೈ ಬಾಯಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟು ಸಂತೋಷದಿಂದ ರೊಟ್ಟಿ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹದಾನಂದವಾಗಿತ್ತು.

ಛಂಗನೇ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೆ ಇಳಿದು ಕೈತೊಳೆದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಕೈ ಒಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ರೊಟ್ಟಿ, ಕಾಯಿ ಪಲ್ಲೇ. ಶೇಂಗಾ ಚಟ್ನಿ ಇದ್ದ ತಟ್ಟೆ ಕೈಯಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾನು ರೊಟ್ಟಿ ತಿಂದು ಮುಗಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಂತಯೇ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆಳುವಾದ ರೊಟ್ಟಿ ತಟ್ಟೆಗೆ ಥೇಟ್ ಅಮ್ಮಾ ಹಾಕಿದಂತೆಯೇ, ಬೀಳ್ತಾ ಇತ್ತು. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೇ ತುಂಬಾ ತಿನ್ನಿ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳು ಪಲ್ಲೇ ಹಾಕ್ಲೇ, ಅನ್ನಾ ಸಾಂಬಾರ್ ಮೊಸರೂ ಇದೇ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಲು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಹೇಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ನಾ ಹುಳಿ ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಕಾಳು ಪಲ್ಲೆ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಚೆಟ್ನಿಪುಡಿಗಳು, ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಮೊಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಸವಿದು ಡರ್ ಎಂದು ತೇಗಿ ವಾತಾಪೀ ಜೀರ್ಣೋಭವ ಎಂದು ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನೂ ಹೊಟ್ಟೇ ಸವರಿಕೊಂಡು ಎಷ್ಟಾಯ್ತಮ್ಮಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಆಕೆ ಕೇಳಿದ ಬೆಲೆ ಕೇಳಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ವರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ಕೇಳಿದ ಬೆಲೆಗಿಂತಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟಾಗ ಮೊದಲು ಬೇಡಾ ಎಂದವರು, ನಂತರ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ನೀವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದಾಗಲೇ ಬಹಳ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆಗಾಗ ಬರ್ತಾ ಇರೀ ಅಂತಾ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು.

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದರೆ, ಬಹಳ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆಯಂತೆಯೇ ಇರುವ, ಖುದ್ದಾಗಿ ಅಮ್ಮನೇ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ ಎನುಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಕ್ಕರೆ ತೋರಿಸುವ ಈ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರ ನಗು ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದಂತಾಗುವುದಲ್ಲದೇ, ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ.

ಈ ಲೇಖನ ಓದಿದ ಮೇಲಾದರೂ, ಮುಂದಿನ ಬಾರೀ ನೀವು ಬದಾಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಾಯಿ ಬನಶಂಕರಿಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆದ ನಂತರ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಊಟ ಮಾಡದೇ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರಿಗಿನ ಕಲ್ಯಾಣಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರ ಹಸಿವನ್ನು ನೀವಾರಿಸಲು ಕುಳಿತಿರುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾಯಂದಿರ ಅಕ್ಕರೆಯ ಕೈ ಅಡುಗೆಯ ಸವಿಯನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಬರ್ತೀರಿ ಅಲ್ವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?
ಇಂತೀ ನಿಮ್ಮ ಉಮಾಸುತ

ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು

ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಿತ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವಂತೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊಗಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೋದಲ್ಲಿ ಅದುವೇ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಒಂದು ಹಿರಿಯ ಜೀವದ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದೊದಗಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಃಖ ಕರ.

ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಆಂಧ್ರ ಗಡಿ ಭಾಗದ ಯಗುಕೋಟೆಯ ಜಮೀನ್ದಾರ್ ರಾಮಚಂದ್ರರವರ ದ್ವಿತೀಯ ಪುತ್ರಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ (ಆದಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರದ ಘಾಟಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಬಳಿಯ ತಿಪ್ಪೂರಿನ ಮೂಲದವರಾದ ಆದರೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಪಾಕ ಪ್ರವೀಣ ಹನುಮಂತರಾವ್ ಅವರ ದ್ವಿತೀಯ ಪುತ್ರ ಪ್ರಭಾಕರ್(ರಾಜ) ಅವರ ವಿವಾಹ ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೇ ಬಹಳ ಅದ್ಧೂರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಮಧು ಮಗಳು ಮತ್ತು ಮಧು ಮಗನ ಈಡು ಜೋಡಿ ತೇಟ್ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಂತೆಯೇ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಏನಲ್ಲ. ವಧು ಕೆನ್ನೆ ತುಂಬಾ ಅರಿಶಿನ, ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಸಿನಗಲದ ಕುಂಕುಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೇವಿಯ ಕಳೆಯೇ ಇರುವ ಹದಿನೆಂಟರ ಪ್ರಾಯೆ. ಇನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಿಇಎಲ್ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಧುಮಗ, ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರನಂತೆಯೂ ಮತ್ತು ಹಾವಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನಂತಿದ್ದ ಸುರದ್ರೂಪಿ.

WhatsApp Image 2019-09-05 at 3.11.08 PM

ವಿಶಾಲವಾದ ತವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅತೀ ಮುದ್ದಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಹುಡುಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪತಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಪುಟ್ಟದಾದ ಮನೆ ಆದರೆ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಜನ. ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಮನೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ದೊದ್ದಾದಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಆಕೆಗೆ ಅದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಥವಾ ತನಗಿಂತ ಕೊಂಚ ಹಿರಿಯ/ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ನಾದನಿಯರು ಮತ್ತು ಮೈದುನ ಜೊತೆಗೆ ಮಡಿವಂತ ಅತ್ತೆ ಸದಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಮಾವ . ತಾಯಿಯ ಮನೆಯ ಭಾಷೆ ತೆಲುಗು, ಕಟ್ಟಿ ಕೊಂಡ ಮನೆಯ ಭಾಷೆ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ. ಭಾಷೆ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ, ಅಡುಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಭಿನ್ನ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಮಾಗಮ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಬೆರೆತು, ಮಾವನವರ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಮನ ಗೆಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗುವ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸುಖದಾಂಪತ್ಯದ ಕುರುಹಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯೂ ಆದರು. ಕೀರುತಿಗೊಬ್ಬ ಮಗ ನರಹರಿ (ಹರಿ), ಅಮ್ಮನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾದರೆ, ಆರತಿಗೊಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಚಿತ್ರಾ ( ಚಿತ್ತು ) ಅಪ್ಪನ ಅನುರೂಪ. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಾದಿನಿಯರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಮದುವೆ ಆದ ನಂತರವೂ ತಮ್ಮ ಪತಿಗೆ ಓದಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ದಿಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ. ಮನೆಯವರು ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ದಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಸಾಸಿವೆ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿ, ಮನೆಯವರ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ಪತಿಯ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಸಮೀಪವೇ ಸ್ವಂತದ್ದೊಂದು ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು.

ವೈಭವೋಪೇತ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದಿಂದ ಸುಮಾರು ಹಳ್ಳಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಲ್ಲಿ ತಿರಿಗಿಸಿದರೆ ನೀರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಬಳಕೆಗೆ ಭಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಸೇದಬೇಕು. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ಸೊಂಟದಲ್ಲೊಂದು, ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಬಿಂದಿಗೆ ಹಿಡಿದು ತರಬೇಕು. ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಚಳಿಯೇನು? ಗಾಳಿಯೇನು ಏನು ಎನ್ನುವಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುಸಿದರು ಆ ಧೈರ್ಯವಂತ ಮಹಿಳೆ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೈದುನನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮನೆಗೆ ವಾರಗಿತ್ತಿಯ ಆಗಮನ. ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಓರುಗಿತ್ತಿಯಾದರೂ ಅಕೆಯನ್ನು ಸ್ವಂತ ತಂಗಿಯಂತೆಯೇ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾವು ನಿಂತು ಕೊಂಡು ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಸೂರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಮಾಹಾಮಾತೆ.

WhatsApp Image 2019-09-05 at 3.10.37 PM

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುವವರೆಗೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಅತ್ತೆ- ಮಾವ, ಜೊತೆಗೆ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳು. ವಯೋ ಸಹಜ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾದ ಮಾವನವರಿಗೆ ಪಥ್ಯದ ಅಡುಗೆ, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಡಿಗೆಯಾದರೆ, ಇನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಗನಿಗೇ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಅವನು ಬಯಸಿದಂತಹದ್ದೇ ಅಡುಗೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೂ ಒಂದು ಚೂರೂ ಆಯಾಸವಾಗಲೀ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದ ಮಂದಹಾಸದ ಮುಖ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮಧ್ವ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋಗಿ ವಿಪರೀತವಾದ ಮಡಿ ಹುಡಿ ಆಚಾರ ಪದ್ದತಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ, ಅಗ್ಗಿಷ್ಟಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದಂಬಾಲು ಬಿದ್ದಾಗಲೂ ಕೊಂಚವೂ ಬೇಸರಿಸದೇ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಮಗನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಅಪರೂಪದ ತಾಯಿ.

ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ವರ ಮತು ವಧುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿ ಅತ್ತೆಯ ಪಟ್ಟಕ್ಕೆ ಭಡ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾದ ಮೂರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿಯಾದವರು ಈಕೆ. ಸೊಸೆಯೇನೋ ಓಕೆ ಅದಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಾಯಿ ಏಕೆ? ಎನ್ನುವ ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮದೇ ರೂಪವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಸೊಸೆಯ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ತಂಗಿಯಂತೆ ನೋಡಿ ಕೊಂಡ ಕರುಣಾಮಯಿ. ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಪ್ರಭಾಕರ್, ಚಿತ್ರಾ-ಮಧು, ವಿದ್ಯಾ-ಹರಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಜೋಡಿಯಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ವರ್ಣಮಯವಾದ ಸಂತಸ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು.

ಇನ್ನು ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಗೂ ಆವರ ಮನೆಯವರ ಸಂಬಂಧ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದು, ಅರವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ಗೆಳೆಯರಾದರೆ, ಆ ಸಂಬಂಧ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಮೂಲಕ ವೃಧ್ದಿಯಾಯಿತು. ಅದೇ ಸ್ನೇಹ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ಹರಿಯ ಮುಖಾಂತರ ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಹೆಮ್ಮರವಾಯಿತು. ನಾನು ಮತ್ತು ಹರಿ ಇಂದಿಗೂ ರಾಮ ಲಕ್ಷಣರಂತೆಯೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಹರಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತೀ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಪಾಲಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಹರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಎಂದೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಲ್ಲದನ್ನ ಮೆರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹರಿಯವರ ತಾಯಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕೋಡುಬಳೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಇಟ್ಟೊಡನೆಯೇ ಕರಗುವಂತಿದ್ದ ಕೊಬ್ಬರಿ ಮಿಠಾಯಿ ಸವಿದವನೇ ಬಲ್ಲ ಅದರ ರುಚಿ. ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚು. ಅತ್ಯಂತ ಬೆಳ್ಳಗಿನ, ವಿವಿಧ ಆಕೃತಿಗಳ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಆನಂದ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆಂದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಹಚ್ಚ ಹಸುರಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ನಾನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಕ್ಕರೆ ತೋರದೆ, ನನ್ನ ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಯೂ ಅಪಾರವಾದ ಮಮತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಮಗಳೆಂದರೆ ಒಂದು ಗುಲಗಂಜಿ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೀತಿ. ಬಾ ಸ್ರೀಕಂಟಾ.. ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದ್ಯಾ? ಮಮತಾ ಎಲ್ಲಿ ? ಎಂದು ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಮಡದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಬಾ ಮಮತಾ… ಸೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲಿ? ಎಂದು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸದಾ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಮಗಳು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಎಷ್ಟು ಹೋತ್ತಿಗೇ ಆಗಲೀ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೂ ನಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ತರಿಸಿ ಕೊಡದೇ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲಾ.

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲೆಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯಲಾಗದೇ, ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಕಾರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಮಾತನಾಡಿ ಕಾಫೀ ಕುಡಿದು ಕೊಂಡು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಬಾರದೇ ಹೋದದ್ದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಒತ್ತು ಶ್ಯಾವಿಗೇ ಲೇಖನ ಓದಿ (https://wp.me/paLWvR-44) , ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಿಯಾ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾರಿ ಒತ್ತು ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರೀತೀನಿ. ನನ್ನ ಕೈ ರುಚಿ ನೋಡಿ ಹೇಳು ಎಂದಿದ್ದರು.

ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ತುಂಬು ಸಂಸಾರದ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದು ನಂತರ ತಾನೇ ಅತ್ತೆಯಾಗಿ ಭಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದಾಗಲೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ ತನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಸೊಸೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದ ಹೊರತಾಗಿ ಸದಾ ಒಬ್ಬರಲ್ಲಾ ಒಬ್ಬರು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ದೇವರಿಗೆ ಹೂವು ಇಡುವುದು ತಪ್ಪಬಹುದೇನೋ? ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥಿತಿಗಳ ಸತ್ಕಾರ ನಡೆಯದ ದಿನವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ? ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಶುಭ ಸಮಾರಂಭಗಳು, ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಂದು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೂವಿಳ್ಯ ಮಾಡಿ ಮಡಿಲು ತುಂಬಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಅದೂ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಾರೀ ಭೂರೀ ಭೋಜನ ಹಾಕಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂಧು – ಮಿತ್ರರನ್ನು ಕರೆದು ಅಡುಗೆಯವರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನ ಊಟವೋ ಇಲ್ಲವೇ ಬಿ‍ಸಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುವಷ್ಟನ್ನು ತಿಂದು ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದಷ್ಟೂ ದಿನ ಸುಬ್ಬರಾಯನ ಷಷ್ಠಿಯಂದು (https://enantheeri.com/2019/03/10/ಸುಭ್ರಹ್ಮಣ್ಯ-ಷಷ್ಠಿ-ಅವಾಂತರ/) ಅವರ ಮನೆಯ ಖಾಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ. ಇವನಾರವ, ಇವನಾರವ, ಇವನಾರವನೆಂದೆನಿಸದಿರಯ್ಯ. ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವನಮ್ಮವನೆಂದೆನಿಸಯ್ಯ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವಯ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಗನೆಂದೆನಿಸಯ್ಯ ಎಂಬ ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನದಂತೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಮನೆಯೇನು? ಅವರ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಗನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗೆ ಕರೆದರೆ, ನನ್ನ ಮಗನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನೂ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೂ ತನ್ನ ಮಗನಂತೆಯೇ ಜತನದಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಹಾ ಮಾತೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅವರ ಋಣ ಅನೇಕರಂತೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ಇದ್ದು, ಆ ಋಣವನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತೀರಿಸಲಾಗದ ಕಾರಣ, ನನ್ನ ಈ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನನ್ನ ಅಶ್ರುತರ್ಪಣ.

ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ, ಅಕ್ಕ, ತಮ್ಮ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಬಹಳಷ್ಟು ನೊಂದಿದ್ದರು. ಅದಾದ ನಂತರ ವಯೋಸಹಜ ಖಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಆಗ್ಗಾಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಎಡ ತಾಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದುರುಗಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದವರು, ಕಳೆದ ವಾರ ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಸೋಂಕಿನಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿ ಇನ್ನೇನು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಮಾಗೆ ಜಾರಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2ರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಾರದಿರುವ ಲೋಕಕ್ಕೇ ಹೇಳದೇ ಹೊರಟು ಹೋದದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರವಾದ ವಿಷಯ. ಅವರ ಅಕ್ಕ ಗೌರೀ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ನಿಧರಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಗ ತಂಗಿ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ, ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿಸಿ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದ ನಂತರವೇ, ತಡ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪಾದ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಧನರಾದರೇ, ಕಾಕತಾಳಿಯವೋ ಎನ್ನುವಂತೆ, ಅಮ್ಮಾ, ಕಡೆಯ ಮಗ ಮತ್ತು ಈಗ ಮಗಳು ಈ ಮೂವರೂ, 10ನೇ ನಂಬರಿನ ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸಾವಿನಲ್ಲಿಯೂ, ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆಯೇ ಒಂದಾಗಿಯೇ ಹೋದ ಅಪರೂಪದ ಭಾವಜೀವಿ.

ಇದೇನು ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಈಕೆಯೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ವಿಶೇಷ ? ಎಂದರೆ, ಆಕೆಯು ಮಾಡಿದ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳು ಯಾವುದೂ ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆಯೇ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದ ಧೈರ್ಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಆಕೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ತವರು ಮನೆಯವರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರೇ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು. ಎರಡೂ ಮನೆಯವರನ್ನೂ ಸಮಾನ ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಎರಡೂ ಮನೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತನ್ನದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದಾಕೆ. ಒಂದು ಪೂರ್ವ ನಿರ್ಧಾರದಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಕಾಲ್ಗುಣ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ ಮತ್ತು ನಡುವಳಿಕೆಯಂದ ಗಂಡನ ಮನೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಗೂ ಕೀರ್ತಿ ತಂದಾಕೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲಾ. ಒಬ್ಬರ ಅಗಲಿಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಸದಾಕಾಲವೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಆ ಅಗಲಿದವರು ಗಳಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಹೆಸರು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂದಿದ್ದರೂ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ ಬೀಳದೇ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹನಾ ಮಣಿಯಾಗಿ, ಅಜಾತಶತೃವಾಗಿ, ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದಾಕೆ. ಆಕೆ ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಗಳಿಸದೇ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರಲ್ಲದೇ ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ನನ್ನಂತಹ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ನೆರೆದಿದ್ದರು ಎಂದರೆ ಅದುವೇ ಆಕೆ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ. ಈ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಆಕೆಯೊಂದಿಗೇ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗದೇ ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆವರ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಕಾಪಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಇದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲವೇ ಹೇಳುವುದು ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು ಎಂದು.

ಏನಂತೀರೀ?