ಸನಾತನ ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚಾದ್ಯಂತ ಎಲ್ಲಡೆಯೂ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಗಂಡಸಲ್ಲಾಗಲೀ, ಹೆಂಗಸರಲ್ಲಾಗಲೀ ಕಾಣಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಕಾಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಸ್ಥೂಲಕಾಯ(obesity) ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾದರು. ಈ ಸ್ಥೂಲಕಾಯಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣವೇ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ ಎಂದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ನಮಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿಯರು ಶತಾಯುಷಿಗಳಾಗಿದ್ದರು ಇಲ್ಲವೇ ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಎಂಬತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲದೇ ತುಂಬು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಆರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸುಖಃಮಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಈ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯದ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ಗುಟ್ಟೇನು ಎಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅದು ಬಹಳ ಸರಳ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ.

ಮಾತು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಜಗಳವಿಲ್ಲ ಊಟ ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ರೋಗವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆ, ಸಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿದಾಯಕ ಹಿತ ಮಿತ ಆಹಾರವೇ ಅವರ ಈ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಜಾನಪದದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾನ್ನುಡಿಯೇ ಇದೆ.
ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಉಂಡವ ಯೋಗಿ
ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಉಂಡವ ಭೋಗಿ
ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಉಂಡವ ರೋಗಿ
ನಾಲ್ಕು ಹೊತ್ತು ಉಂಡವನನ್ನು ಎತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ

ಅಂದರೆ ಒಪ್ಪತ್ತು ಊಟ ಮಾಡುವವರು ಊಟಕ್ಕೆ ಗಮನವನ್ನು ಕೊಡದೆ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಯೋಗಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಉಣ್ಣುವವರು ಲೌಕಿಕ ಸುಖಃಗಳಿಗೆ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಭೋಗಿಗಳು ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರ. ಇನ್ನು ಮೂರು ಹೊತ್ತು ತಿನ್ನುವವರು ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಮಗ್ನರಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲಾಗದೇ ರೋಗಿಗಳಾಗುವ ಸಂಭವವಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಹೊತ್ತು ತಿನ್ನುವವರಿಗೆ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಅವರ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ ಊಟದ ಕಡೇಯೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಅತೀ ಬೇಗನೇ ಮರಣ ಹೊಂದುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮೇಲಿನ ನಾನ್ನುಡಿಯ ಅರ್ಥ.

ಆದರೆ ನಾವು ಇಂದು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪೂರಕವಾಗಿರದೇ, ಮಾರಕವಾಗಿದೆ. ನಾವು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸತ್ವವಿರದೇ ಗಿಡ ಮರಗಳಿಗೆ ಹಾಕುವ ಗೊಬ್ಬರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಾಕುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ತರಕಾರಿಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ದವಸ ಧಾನ್ಯಗಳೊಳಗೆ ಸೇರಿ ಅದರ ಮುಖಾಂತ ದೇಹಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಸೇರಿ, ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಾನಾರೀತಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇನ್ನು ನಾವು ಬಳಸುವ ಎಣ್ಣೆಗಳು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿದೇ, ಪೆಟ್ರೋಲಿಯಂ ಉತ್ಪನ್ನದ ತ್ರಾಜ್ಯವಾದ ಲಿಕ್ವಿಡ್ ಪ್ಯಾರಾಫೀನ್ ನೇರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸಂದು ನೋವು ಕೀಲು ನೋವಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ನಡೆಯಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ.

rushi

ನಮ್ಮ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಆಹಾರದ ಪದ್ದತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳುವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಆಚರಣಾ ಪದ್ದತಿಗಳನ್ನು ರೂಢಿಗೆ ತಂದು ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾಗಿರಬೇಕು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿರಬೇಕು ಅದು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವಂತಿರ ಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸಿದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಅನಾರೋಗ್ಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರ್ಥ.

ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರವು ಪಂಚಪ್ರಾಣಗಳಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿ, ಶಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಿತವಾಗಿರ ಬೇಕೇ ಹೊರತು ರುಚಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುವುದಲ್ಲ.

You should earn the food ಎನ್ನುವ ಮಾತಿದೆ. ಅಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ದುಡಿದು ತಿನ್ನು ಎನ್ನುವ ಮಾತಲ್ಲದೇ, ದೇಹವನ್ನು ದಂಡಿಸಿ‌ ತಿನ್ನೂ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥವೂ ಬರುತ್ತದೆ.

ಅನ್ನವುಣುವಂದು ಕೇಳ್: ಅದನು ಬೇಯಿಸಿದ ನೀರ್ ।
ನಿನ್ನ ದುಡಿತದ ಬೆಮರೊ, ಪೆರರ ಕಣ್ಣೀರೋ? ॥
ತಿನ್ನು ನೀಂ ಜಗಕೆ ತಿನಲಿತ್ತನಿತ; ಮಿಕ್ಕೂಟ ।
ಜೀರ್ಣಿಸದ ಋಣಶೇಷ – ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ॥ ೭೪೮ ॥

ಊಟ ಮಾಡಲು ಕುಳಿತಾಗ ನಿನಗೆ ನೀನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊ, ಅನ್ನ ಬೇಯಿಸಿದ ನೀರು ನಿನ್ನ ದುಡಿತದ ಬೆವರಿನದೋ ಅಥವ ಅನ್ಯರ ಕಣ್ಣೀರಿನದೋ? ತಿನ್ನು ನೀನು ಜಗಕೆ ನೀಡಿದಷ್ಟು. ಹೆಚ್ಚಾದದ್ದು ಜೀರ್ಣಿಸದ ಋಣಶೇಷ. – ಮಂಕುತಿಮ್ಮ

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವರು ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮನಾಗಿ ಅಮೃತ ಸಮಾನವಾದ ನೀರನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಸಿಗೆ ರೂಪವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಅಮೃತೋಪ ಸ್ತರಣಮಸಿ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ನಂತರ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಊಟದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಬಾರದು. ಪುನಃ ಊಟವಾದ ನಂತರ ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು ಉಪಸ್ತರಣ ಅಂದರೆ ಹೊದಿಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇನ್ನು ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಪ್ರತೀ ದಿನವೂ ಕೇವಲ ಐದು ತುತ್ತು ಆಹಾರ ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದಿಗೂ ಸಹಾ ಸಂನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ಅನೇಕ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇದೇ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಐದು ಪ್ರಾಣಗಳಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ತುತ್ತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಐದು ತುತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸ ಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಪ್ರತೀ ತುತ್ತನ್ನು ಸೇವಿಸುವಾಗಲೂ ಆಯಾಯಾ ಪ್ರಾಣ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ತುತ್ತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು.

ಈ ಐದು ತುತ್ತುಗಳೆಂದರೆ,

  • ಪ್ರಾಣಾಯ ಸ್ವಾಹಾ,
  • ಅಪಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ,
  • ವ್ಯಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ,
  • ಉದಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ
  • ಸಮಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಐದು ತುತ್ತು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಾಗ ದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವಾಗಲೂ ಇದೇ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಇನ್ನು ಆವರು ಸೇವಿಸುವ ಐದು ತುತ್ತು ಅನ್ನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾತ್ವಿಕವಾಗಿದ್ದು ಆ ಐದು ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ದೇಸೀ ಹಸುವಿನ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಉಪ್ಪು, ಹುಳಿ ಖಾರ ಏನು ಇಲ್ಲದೆ ಹಾಗೆ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಾಹಾ ಎಂದರೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಎಂದರ್ಥ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ ಒಂದೊಂದು ತುತ್ತನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ನಿಜವಾದ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೇ ಅವರ ದೈನಂದಿನ ಆಹಾರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಬದಲಾದ ನಂತರ ಈ ಐದು ತುತ್ತುಗಳು ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಐದು ಅಗುಳುಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ಚಿತ್ರಾವತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಐದು ಅಗುಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಂತರ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ ಮಾಡುವ ಪದ್ದತಿ ರೂಢಿಗೆ ಬಂದಿದೆ.

ಇನ್ನು ಆ ಐದು ತುತ್ತಿನ ಮಹತ್ವವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ತಿಳಿಯೋಣ.

ನಾವು ಮಾಡುವ ಊಟವೆಂದರೆ ಅದು ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಿದಂತೆ

ಮೊದಲನೆಯ ತುತ್ತು ಪ್ರಾಣಾಯ ಸ್ವಾಹಾ
ಈ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಣದೇವತೆಗೆ ಅರ್ಪಣೆ , ಪ್ರಾಣ ದೇವತೆಯೂ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತದೆ ಪ್ರಾಣವು ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟಾಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತವೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಲೋಕ ದೇವತೆಯಾದ ಸೂರ್ಯದೇವನು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಾನೆ ಸೂರ್ಯನು ತೃಪ್ತನಾದಾಗ ಸೂರ್ಯನಿರುವ ದ್ಯುಲೋಕವೇ ತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ . ದ್ಯುಲೋಕ ತೃಪ್ತ ವಾದಾಗ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ದ್ಯು ಲೋಕ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ ತೃಪ್ತ ವಾಗುತ್ತದೆ.

ಎರಡನೆಯ ತುತ್ತು ವ್ಯಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ
ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದಾಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಾನವು ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ,ವ್ಯಾನವು ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟಾಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಕಿವಿಗಳು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತವೆ . ಕಿವಿಗಳು ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟಾಗ ಕಿವಿಗಳ ಲೋಕ ದೇವತೆಯಾದ ಸೋಮರಾಜನು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಾನೆ ಸೋಮ ದೇವತೆ ತೃಪ್ತಿ ಗೊಂಡಾಗ ದೂರಪ್ರದೇಶದ ದಿಗ್ದೇವತೆಗಳು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಸೋಮದೇವತೆ ಮತ್ತು ದಿಗ್ ದೇವತೆಗಳು ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ ತೃಪ್ತ ವಾಗುತ್ತವೆ.

ಮೂರನೆಯ ತುತ್ತು ಅಪಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ
ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಆಹುತಿ ನೀಡಿದಾಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಅಪಾನ ದೇವತೆಯ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತದೆ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ವಾಕ್ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತದೆ. ವಾಕ್ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟಾಗ ಲೋಕ ದೇವತೆಯಾದ ನಮ್ಮಭೂಮಿ ಎಂಬ ಅಗ್ನಿ ಖಂಡವು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿ ತೃಪ್ತ ವಾದಾಗ ಇಡಿಯ ದ್ಯುಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಗಳು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಭೂಮಿಗಳು ಯಾವುದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ್ದಾವೆಯೋ ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ತೃಪ್ತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ತುತ್ತು ಸಮಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ
ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದಾಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಸಮಾನ ದೇವತೆಯು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತದೆ ಆಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತವಾದಾಗ ಇಂದ್ರ ಶಕ್ತಿಯ ಪರ್ಜನ್ಯ ಎಂಬ ಲೋಕ ದೇವತೆಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಪರ್ಜನ್ಯವು ತೃಪ್ತಿ ಆದಾಗ ಇಡಿಯ ದ್ಯುಲೋಕವನ್ನೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ವಿದ್ಯುತ್ತು ತೃಪ್ತ ವಾಗುತ್ತದೆ . ಆಗ ಪರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಐದನೆಯ ತುತ್ತು ಉದಾನಾಯ ಸ್ವಾಹಾ
ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಉದಾನವು ತೃಪ್ತ ವಾಗುತ್ತದೆ ಆಗ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಚರ್ಮವು ತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ . ಚರ್ಮ ತೃಪ್ತಿ ಗೊಂಡಾಗ ಅದರ ಲೋಕ ದೇವತೆಯಾದ ವಾಯುವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಯು ತೃಪ್ತಿಗೊಂಡಾಗ ಆಕಾಶವು ತೃಪ್ತಿ ತಾಳುತ್ತದೆ ಆಗ ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶಗಳು ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ.

ಈ ಐದು ಪಂಚಪ್ರಾಣದ ಕೆಲಸವೇನೆಂದರೆ,

  • ಪ್ರಾಣ: ಉಸಿರನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ,ಇದು ನಮ್ಮ ಅಳಿವು ಉಳುವಿಗಾಗಿ
  • ಅಪಾನ : ಉಸಿರನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸುವುದು ಅಪಾನ ಶರೀರದ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ವಿಸರ್ಜನವು ಅಪಾನ
  • ವ್ಯಾನ : ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ವ್ಯಾನ ,ನಮ್ಮ ದೇಹ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ನಮಗೆ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ
  • ಉದಾನ: ದೇಹದ ಕಾಂತಿ , ಉತ್ಸಾಹದ ಭಾವನೆ ಜ್ಞಾನ ಸಾಧನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಉದಾನದ ಕಾರ್ಯ ,ಶಕ್ತಿ ಸಂಚಯ ಕೂಡಾ
  • ಸಮಾನ: ನಾವು ತಿಂದ ಆಹಾರತಿಂದ ಅನ್ನರಸವನ್ನು ಶರೀರದ ಎಲ್ಲ ಅವಯವಗಳ ಜೀವಕಣಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ವಿತರಣೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯೇ ಸಮಾನ ಇವೇ ನಮ್ಮ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಪಂಚ ಪ್ರಾಣಗಳು

ಈ ಐದು ತುತ್ತುಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅರಿತು ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಮೊದಲು ಐದು ತುತ್ತನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ತುಪ್ಪ ಕಲಿಸಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಹಿತ ಮಿತವಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆರೋಗ್ಯಕವಾಗಿ ಸಂತೃಪ್ತ ಜೀವನ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಾಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತಾಗೋಣ.

ಇನ್ನು ಲಂಘನಂ ಪರಮೌಷಧಂ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಆಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿರುತ್ತೇವೆ. ಈ ವಾಕ್ಯ ಕೇವಲ ಪರಿಹಾಸ್ಯವಲ್ಲದೇ, ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಕಟು ಸತ್ಯದ ಮಾತಾಗಿದೆ. ಉಪವಾಸವಿರುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಹಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಒಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಉಪವಾಸಗಳನ್ನು ವೃತಾಚರಣೆಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ರೂಢಿಗೆ ತಂದಿದ್ದರು. ಏಕಾದಶಿ, ಸಂಕಷ್ಟ ಹರ ಚರ್ತುರ್ಥಿಯಂದು ನಿಟ್ಟುಪವಾಸ. ನವರಾತ್ರಿ, ಸೋಮವಾರ, ಶುಕ್ರವಾರ, ಶನಿವಾರಗಳಂದು ಒಪ್ಪತ್ತು ಊಟ ಮಾಡುವ ಪದ್ದತಿ ಇಂದಿಗೂ ಹಲವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವುದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಮೌಢ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿಯೂ ಸಾಭೀತಾಗಿದೆ. ಹಲವು ರೋಗಗಳಿಗೆ ಉಪವಾಸವೇ ದಿವ್ಯೌಷಧ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅಜೀರ್ಣ ಸಂಬಂಧದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಉಪವಾಸ ಇಲ್ಲವೇ ಮಿತ ಆಹಾರ ಅನಿವಾರ್ಯವೇ ಸರಿ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಅಥವಾ ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳಂದು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದು ಪಚನ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಲ್ಲದೇ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ದೇಹ ಬಳಲಿ ನಿತ್ರಾಣ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ದೇಹದ ಸಮತೋಲನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈಗಾಲೇ ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕೊಬ್ಬಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶೇಖರಣೆಯಾಗಿದ್ದ ಕೊಬ್ಬಿನ ಅಂಶ ಕರಗುವುದರ ಮೂಲಕ ದೇಹದ ತೂಕವನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಮಲಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ದೇಹ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವುದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತುಸು ತ್ರಾಸ ಎನಿಸಿದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಅಭ್ಯಾಸವಾದಂತೆಲ್ಲಾ ದೇಹ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಖಾಂತರ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ahara3

ಅತಿಯಾದರೆ ಅಮೃತವೂ ವಿಷ ಎನ್ನುವಂತೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವುದು ಮಾರಕ ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಿತವಾಗಿಯೇ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳು, ಶ್ರಾದ್ಧ ಕರ್ಮಾದಿ ದಿನಗಳಂದು ಬಾಯಿ ಚಪಲಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನ ಊಟವನ್ನು ಬಿಡುವುದರ ಮೂಲಕವೋ ಇಲ್ಲವೇ ಲಘು ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಮೂಲಕವೋ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆಹಾರವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಕ್ಕಿ, ರಾಗಿ, ಗೋಧಿಗಳಿಗೇ ಮೀಸಲಾಗಿಡದೇ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲುಗಳು, ಹಸೀ ತರಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ದ್ರವಾಹಾರಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ರೂಢಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇನ್ನು ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮನಾಗಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ವ್ಯಾಯಾಮಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ಯೋಗಸನ ಮಾಡುವುದೂ ಸಹಾ ನಮ್ಮ ಸಧೃಢ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇನ್ನು ತಡಾ ಮಾಡದೇ, ಹಿತ ಮಿತ ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಇಂದಿನಿಂದಲೇ ರೂಢಿಗೆ ತರೋಣ ಸಧೃಢರಾಗಿ ದೀರ್ಘಾಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತವರಾಗೋಣ.

ಏನಂತಿರೀ?

ಸೂಚನೆ: ಗೆಳೆಯ ನರಹರಿ ವಾಟ್ಸಾಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಯುತ ಪದ್ಮನಾಭ ಭಟ್ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮತಿ ವೀಣಾ ಜೋಶಿಯವರು ಬರೆದಿದ್ದ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ. ಲೇಖನದ ವಿಷಯ ಬಹಳ ಮಹತ್ವ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ. ಮೂಲ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ವಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ನನ್ನದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆದಿದ್ದೇನಾದರೂ ಇದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ರೇಯ ಮೂಲ ಲೇಖಕರಿಗೇ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ

ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ  ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು   ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವಕ್ಕೇ ಬದುಕಬಾರದು

ಮಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಗ್ಗಿಯೋ ಸುಗ್ಗಿ, ಒಂದು ಕಡೆ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಡಗರ,‌ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಮಾಘಮಾಸ ಮದುವೆ ಮುಂಜಿ ‌ನಾಮಕರಣಗಳ ಸಂಭ್ರಮ. ತರಕಾರಿ, ಹೂವು ಹಣ್ಣು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ, ದಿನಸಿ, ಬಟ್ಟೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಛತ್ರದವರಿಗೆ, ಬಾಣಸಿಗರಿಗೆ, ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಹೂರ್ತದ ಜೊತೆಗೆ ಛತ್ರ, ಅಡುಗೆಯವರ ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರ ಸಮಯವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಂಡೇ ಮದುವೆ ಮುಂಜಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಾದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿದೆ.

ಇನ್ನು ಎರಡು ಮೂರು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಗೃಹಪ್ರವೇಶಗಳು, ಒಂದೆರೆಡು ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ, ಒಂದೆರಡು ಮದುವೆ ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಮನೆಯವರೆಗೂ ಬಂದು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಆಮಂತ್ರಿಸಿದಾಗ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ, ಅವರ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಬಂಧುತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಅಪಮಾನ. ಇಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆಯುವುದೇ 50-60 ಆತ್ಮೀಯರನ್ನು. ಹಾಗೆ ಅವರ ಅತ್ಮೀಯ ಜನರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಇದ್ದೀವಲ್ಲಾ ಎಂಬುದೇ ಸಂತೋಷ. ಹಾಗಾಗಿ‌ ಸಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಪತ್ನಿ ಸಮೇತರಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೋಗಿಬರುತ್ತೇವೆ. ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಕ್ಕಿಂತ ತಂತ್ರವೇ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವಂತೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಫೋಟೋ ವೀಡೀಯೋಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಕೆಯ ಆಡಂಬರವೇ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಎನಿಸಿದರು ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ ಎಂದು ಯಾವುದೇ ಚಕಾರವೆತ್ತದೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದನ್ನು ರೂಢಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳ ಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರು ಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕಡೆ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಬಹುತೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದವರೆಲ್ಲರ ಗಮನವೆಲ್ಲವೂ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಏನಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಹುತೇಕ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಶುಭಕೋರಿ ಊಟದ ಮನೆಯತ್ತ ಧಾವಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಅಚ್ಚು ಕಟ್ಟಾಗಿ ತೊಳೆದ ಅಗ್ರದ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯನ್ನೋ ಇಲ್ಲವೇ ಮುತ್ತಗದ ಎಲೆಯನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಮಂದಲಿಗೆ (ಊಟದ ಚಾಪೆ) ಹಾಸಿ ಸ್ಟೀಲ್ ಲೋಟದ ತುಂಬಾ ನೀರು ತುಂಬಿ, ಎಲೆಗಳ ಮುಂದೆ ಎರಡೆಳೆಯ ರಂಗೋಲಿ ಎಳೆ ಎಳೆದು ಪ್ರತೀ ಎಲೆಗಳ ಮುಂದೆ ಸಣ್ಣಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಸಿಟ್ಟು ಊಟ ಮಾಡಲು ಬಂದಿರುವವರಿಗೆ ಉಲ್ಲಾಸದ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದವರೆಲ್ಲರೂ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಸಾಲು ಸಾಲಗಿ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅಡುಗೆ ಭಟ್ಟರುಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಎಲೆಯ ಬಲ ತುದಿಗೆ ಪಾಯಸ, ಎಲೆಯ ಅಗ್ರದ ಕಡೆಯಿಂದ ಎಡದಿಂದ ಬಲಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಹೆಸರು ಬೇಳೆ ಮತ್ತು ಕಡಲೇ ಬೇಳೆಗಳ ಕೋಸಂಬರಿ, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಯಾಯಾ ಕಾಲದ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಲಭಿಸುವ ತರಕಾರಿಗಳ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಂಗು ತೆಂಗಿನ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿ ಹದವಾಗಿ ಬಾಡಿಸಿದ ಪಲ್ಯಗಳು, ಅದರ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ-ಹುಳಿ ಸಮಾಗಮದ ಗೊಜ್ಜು, ಎಲೆಯ ಎಡ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ಇಲ್ಲವೇ ಪುಳಿಯೋಗರೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದಾದರೂ ಕಲೆಸಿದ ಅನ್ನ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಕರಿದ ಹಪ್ಪಳ, ಸಂಡಿಗೆ, ಬಾಳಕದ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ (ಉಪ್ಪು ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ), ಎಲೆಯ ಬಲ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಬೂದುಕುಂಬಳದ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಹುಳಿ, ಎಲೆಯ ಮಧ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಅನ್ನ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹುಳಿ ತೊವ್ವೆ ಹಾಕಿ ತುಪ್ಪದ ಆಭಿಗಾರ ಮಾಡಿ, ಊಟದ ಮಂತ್ರ ಸಹನಾ ವವತು, ಅನ್ನಪೂರ್ಣೇ ಸದಾಪೂರ್ಣೇ ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಓಂ ಶಾಂತಿ ಶಾಂತಿ ಶಾಂತಿಃ ಎಂದು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆ ದೇವರನ್ನು ನೆನೆದು ಗೋವಿಂದ ಹೇಳಿಸಿ, ಭೋಜನ ಕಾಲೇ ಸೀತಾ ರಾಮ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿಸಿ, ಹರ ನಮಃ ಪಾರ್ವತಿ ಪತಯೇ, ಹರ ಹರ ಮಹಾದೇವ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತಯೇ, ಅಡುಗೆಯವರು ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಹುಳಿದೊವ್ವೆಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲವೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ತರಕಾರಿ ಹಾಕೆ ಮಾಡಿದ ಹುಳಿಯನ್ನು ಕಲೆಸಿ ತಿನ್ನುವ ರುಚಿ ವರ್ಣಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅನುಭವಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆನಂದ. ಆದಾದ ನಂತರ ಕಟ್ಟೆ ಕಲಿಸಿದ ಅನ್ನದ ಮಧ್ಯೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹದವಾಗಿ ಕುದಿಸಿ ಇಂಗಿನ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಸಾರು ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಮಿಳ್ಳೆ ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾರು ಎಲೆಯಿಂದ ಜಾರಿ ಹೋಗದಂತೆ ಹದವಾಗಿ ಕಲೆಸಿ ತಿನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ಕಲೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲೆಸಿದ ಸಾರನ್ನವನ್ನು ಸೊರ್ ಸೊರ್ ಎಂದು ಚಪ್ಪರಿಸಿ ಕೈನ ಐದೂ ಬೆರಳು ಬಾಯಿಯ ಒಳಗೆ ಫೂರ್ತಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಾರನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತಿದರೆ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು. ಸಾರನ್ನ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರವರ ಅಂತಸ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಲಾಡು, ಬೂಂದಿ, ಬಾದುಶಾ, ಜಿಲೇಬಿ, ಜಾಹಂಗೀರ್ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇಳೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಅಥವಾ ಕಾಯಿ ಹೋಳಿಗೆ. ಇನ್ನು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾಗಿದ್ದರೆ ಪೇಣಿಯನ್ನೋ ಇಲ್ಲವೇ ಚಿರೋಟಿ ಜೊತೆಗೆ ಬೂರಾ ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಘಮ ಘಮವಾದ ಬಾದಾಮಿ ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಕಲೆಸಿ ತಿಂದು ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆ, ಖಾರ ಖಾರವಾದ ಬೂಂದಿ ಇಲ್ಲವೇ ಹೀರೇ ಕಾಯಿ ಬಜ್ಜಿ ಅಥವಾ ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆ ಬೋಂಡ ತಿನ್ನುವ ಅನುಭವ ಅವರ್ಣನೀಯ. ಇಷೃರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರು ಯಾವುದಾದರೂ ದೇವರನಾಮವನ್ನೋ ಇಲ್ಲವೆ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಎತ್ತರದ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದರೆ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಹಾಡು/ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅಡುಗೆಯವರು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ ಬಡಿಸಿದ ಕಲೆಸಿದ ಅನ್ನ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನ್ನ ಮೊಸರು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಲೆಸಿಕೊಂಡು ಉಪ್ಪಿನ ಕಾಯಿ ಜೊತೆ ನೆಂಚಿಕೊಂಡು ತಿಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಿನ ಹಿತಾನುಭವ. ಇಷೃರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಊಟ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ತಾಳ್ಮೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದ್ದವರು ಕೈ ತೊಳೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕೈ ತೊಳೆಯಲು ಏಕೆ ಆತುರ ತೋರುತ್ತಾರೆ? ಎನ್ನುವುದು ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಡರ್ ಎಂದು ತೇಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ವಿಳ್ಳೇದೆಲೆ ಮತ್ತು ಚೂರಡಿಕೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹದವಾಗಿ ಸುಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾ , ನಾಲಿಗೆ ಕೆಂಪಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಿ ಕೊಂಡು ನಾಲಿಗೆ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದರೆ ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದಂತಹ ಅನುಭವ.

ಆದರೆ ಇಂದು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತಹ ಬಹುತೇಕ ಪದ್ದತಿಗಳು ಮಾಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಗರೀಕರಣವಾಗಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಪಾನಿಪುರಿ, ಬೇಲ್ ಪುರಿ, ಮಸಾಲೆ ಪೂರಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಬಾಳೆಯ ಎಲೆಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತಟ್ಟೆ, ಲೋಟ, ನೆಲದ ಬದಲು ಕಾಲು ನೋವಿನ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಟೇಬಲ್ಗಳು, ಇಲ್ಲವೇ ನಿಂತೇ ತಿನ್ನುವ ರೂಡಿ. ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿನ ಬಾಟೆಲ್ಗಳು, ಬೇಳೆ ಕೊಸಂಬರಿ ಬದಲಾಗಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಜೋಳದ ಕೋಸಂಬರಿ, ಅನ್ನ ತಿಂದರೆ ದಪ್ಪಗಾಗುತ್ತೇವೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಮೈದಾ ಹಿಟ್ಟಿನ ರುಮಾಲಿ ರೋಟಿ ಅಥವಾ ರೊಟಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಮಸಾಲೆ ಭರಿತ ಗೊಜ್ಜು, ಜೊತೆಗೆ ಬೇಳೆ ಕಟ್ಟು (ದಾಲ್), ನೆಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಗೋಬಿ ಮಂಚೂರಿ ಜೊತೆಗೆ ಪಲಾವ್, ಬಿರ್ಯಾನಿ, ಘೀ ರೈಸ್ ಕುರ್ಮಾ, ಹಾಲಿನಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥಗಳಾದ ರಸಮಲೈ, ಚಂಪಾಕಲಿ, ಚಂ ಚಂ ಎಲ್ಲಾ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ತಣ್ಣಗಿನ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಹಲ್ವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಗುಲಾಬ್ ಜಾಮೂನು, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಜೊತೆಗೆ ಪಾನ್ ಬೀಡಾಗಳದ್ದೇ ಕಾರು ಬಾರಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲಾ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಮಂದಿ ಪೂರ್ತಿ ತಿನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೋಳಿ ಕೆದಕಿದಂತೆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೆದಕಿ ತಿನ್ನುವ ಶಾಸ್ತ್ರಮಾಡಿಂತೆ ಮಾಡಿ ಚೆಲ್ಲುವವರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಹಾರ ಚೆಲ್ಲುವುದು ಅನ್ನದಾತರಿಗೆ ದ್ರೋಹ ಬಗೆದಂತೆಯೇ ಸರಿ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಬಹುತೇಕ ಮದುವೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಬೇಕೋ ಕೇಳಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯವರು ಕೈ ಮುಗಿದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ನನಗೆ ಗಂಟಲು ಭಾರವಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ನುಂಗಲು ಆಗದಂತಹ ಅನುಭವ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದು ಮಧುಮಗಳ ತಂದೆಯ ಬೆವರಿನ ಪರಿಶ್ರಮದ ಫಲ. ಎಷ್ಟೋ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಸಾಲ ಸೋಲ ಮಾಡಿ, ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿರುವ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ನಾವೆಷ್ಟು ಅರ್ಹರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆಗೆ ಉಪ್ಪು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೇಸರಗೊಳ್ಳದಿರಿ. ಮಧು ಮಗಳ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಕಣ್ಣೀರು ಆಡುಗೆಗೆ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ಅಡುಗೆ ಉಪ್ಪಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಬರಹವನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ವ್ಯಾಟ್ಸಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನಂತರವಂತೂ ನನ್ನ ಮನಸಿನ ತುಮಲ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧಾನ್ಯ ಧಾನ್ಯಗಳ ಮೇಲೂ ತಿನ್ನುವವರ ಹೆಸರು ಬರೆದಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತುಳಸೀ ದಾಸರು ಎಂದೋ ಹೇಳಿರುವಂತೆ , ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಆಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಊಟದ ಮೇಲೆ ಬರೆದ್ದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ನಮಗೆ ತಿನ್ನುವ ಭಾಗ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಅರ್ಹತೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನಗೆ ನಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಆದರೂ ಅಂದಿನ ಊಟದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಬರೆದಿದೆ ಎಂದು ಸಿಕ್ಕಾ ಪಟ್ಟೆ ಎಲೆಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾಡಿದಂತೆ ಎರೆಡೆರಡು ಕಾಳು ತಿಂದು ಆಹಾರವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವ ಅಧಿಕಾರ ನಮಗೇನಿದೆ? ಪ್ರಪಂಚಾದ್ಯಂತ ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಹಾಹಾಕಾರ ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವು ಯಾರದ್ದೋ ಮನೆಯ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಚೆಲ್ಲುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಳಿದುಳಿದ ಎಂಜಲನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಿರುವ ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಕಲಗಚ್ಚಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಬಿಸಾಡಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೇ ತಿಂದು ನಮಗೆ ಆರೊಗ್ಯಕರವಾದ ಗಟ್ಟಿ ಹಾಲನ್ನು ಹಸುಗಳು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಉಳಿದ ಎಂಜಲು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ತಿಪ್ಪೆಗೆ ಹಾಕಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮನೆಯ ಆಕಳ ಸಗಣಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದರೆ ಫಲವತ್ತಾದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಾವಯವ ಗೊಬ್ಬರ ಕೃಷಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿಯೇ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಕೈ ತೊಳೆಯುವ ನೀರು, ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವ ನೀರು ಸೀದಾ ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿಯೋ ಹಾಕಿರುವ ಬಾಳೇಗಿಡಗಳಿಗೋ ಇಲ್ಲವೇ ಹೂವಿನ ಗಿಡ ಅಥವಾ ತರಕಾರಿಯ ಕೈತೋಟಕ್ಕೆ ನೀರುಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಸವೂ ರಸವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ಇಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಯುಕ್ತ ಕಸವನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡುವುದೇ ಬಹಳ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದು, ಪರಿಸರದ ಹಾನಿಗೆ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾವೇ ಕಾರಣೀಕೃತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವಲ್ಲವೇ? ಕೈ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದ ನೀರು ಸೀದಾ ಚರಂಡಿಗೆ ಸೇರಿ ಅದು ಹಾಗೇ ಹರಿದು ಕೆರೆ, ಕೊಳ್ಳ, ನದಿಯನ್ನು ಸೇರಿ ನೀರನ್ನು ಕಲುಷಿತ ಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಘಾತಕಾರಿ. ಇನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದ್ದಕ್ಕಾಗೆ ಬಳೆಸುತ್ತಿರುವ ತೈಲಗಳು ಎಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಶುಧ್ಧ ತುಪ್ಪದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದರಂದಲೇ ಬಹುತೇಕ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುವ ಅರಿವಿದೆಯೇ? ಇನ್ನು ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೃತಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದ ಆಹಾರ, ಕೊಳಕು ಚರಂಡಿ ನೀರಿನಿಂದ ಬೆಳೆದ ತರಕಾರಿಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯಕರ?

ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ನಾನು ಏನನ್ನೂ, ಏಲ್ಲಿಯೂ ತಿನ್ನಬಾರದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸೋಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಜೀವನ ನಡೆಸೋಣ. ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವಕ್ಕೇ ಬದುಕಬಾರದು ಅಲ್ಲವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?

ಇಂತಿ‌ ನಿಮ್ಮವ ಉಮಾಸುತ