ಕಳೆದು ಹೋದ ಉಂಗುರ

ಅದು ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕ. ಗಮಕ ಕಲೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಾತ ಗಮಕಿ ನಂಜುಂಡಯ್ಯನವರಿಂದಲೇ ಬಂದಿತ್ತಾದರೂ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾದ ಪದವಿಯೊಂದು ಇರಲಿ ಎಂದು ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದ ಗಾಂಧೀ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಘದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳಾದ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ್ ಅವರು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗಮಕ ಪಾಠ ಶಾಲೆ ಮೂಲಕ ಗಮಕ ವಿದ್ವತ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮುಗಿದು ಎಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಫಲಿತಾಂಶ ಪಡೆದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅದರ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗೆಂದು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅದೊಂದು ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 9.00ಘಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬನ್ನೆರುಘಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ತಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಊಟದ ಸಮೇತ ಹಾಜರಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು.

ನಾವು ಇದ್ದದ್ದು ಬಿ.ಇ.ಎಲ್ ಬಳಿ. ಇಂದಿನಂತೆ ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲವೇ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಂತೆಯೇ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆಯೇ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಮನೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಳೆಂಟು ಜನ ಸಹಜವಾಗಿದ್ದೆವು. ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮಾ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಎದ್ದು ತಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಅಡುಗೆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಒಂದೇ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದ ಕಾರಣ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ನಾನ ಸಂಧ್ಯಾವಂಧನೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮಾರು 6 ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಸ್ ನಂಬರ್ 365 ಹತ್ತಿ ಸೀಟ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೇ ನೆನಪು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೆವು. ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ ಬಂದಾಗ ಅಪ್ಪಾ ಎಬ್ಬಿಸಿದಾಗ ಅಯ್ಯೋ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂದ್ವಿಟ್ಬಾ? ಎಂದೆಣಿಸಿದರೂ ಗಂಟೆ 9:30 ಆಗಿತ್ತು.

ಅದಾಗಲೇ ಬಹುತೇಕರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ಬರೆಬೇಕಾದವರೆಲ್ಲರೂ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಮನೆಯಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಂದಿದ್ದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿಂದು ಡರ್ ಎಂದು ತೇಗಿ ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ ಪಾರ್ಕ್ ನೋಡಲು ದಾಂಗುಡಿ ಇಟ್ಟೆವು. ಈಗಿನಂತೆ ಸಫಾರಿ, ಚಿಟ್ಟೆ ಪಾರ್ಕ್ ಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಣಿಸಲು ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇದ್ದದ್ದು ನಮಗೆ ಮುದವನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಆನೆ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಮೊಸಳೆಗಳೇ ನಮಗೆ ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿದ್ದವು.

ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನವನದ ಹೂರತಾಗಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬೆಟ್ಟವಿದೆ. ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಚಂಪಕಧಾಮಸ್ವಾಮಿ (ಸಂಪಗಿರಾಮನ) ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಆಚೆಯ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿರುವ ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಇದೆ. ಆ ಕಲ್ಯಾಣಿಯೇ ಸುವರ್ಣಮುಖಿ ನದಿಯ ಉಗಮಸ್ಥಾನ ಎಂಬುದರ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದ ಕುರಿತೂ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕತೆಯಿದೆ. ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು ಇಲ್ಲಿಂದ ಕೇವಲ 30-35 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ತಮಿಳುನಾಡಿನವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿರುವ ಕಾರಣ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ತಮಿಳ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಭಾವ ಇದ್ದು ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ವನ್ನಿಯಾರ್ ಘಟ್ಟಂ ಎಂದು ಆಗ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ ನಂತರ ಅದು ಜನರ ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಪಭ್ರಂಶವಾಗಿ ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಈ ಚಂಪಕಧಾಮದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಒಂದು ಪುರಾಣ ಕತೆಯಿದ್ದು ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರ ನಂತರ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವನಾದ ಪರೀಕ್ಷಿತ ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ತಕ್ಷಕನೆಂಬ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿ ಸಾಯಿಸಿದ್ದರ ವಿರುದ್ಧ ಅವನ ಮಗ ಜನಮೇ ಜಯ ರಾಜ ಸರ್ಪಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಂತ್ರ ಮುಖೇನ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಆ ಯಜ್ಞಕುಂಡಕ್ಕೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಿದ ಪರಿಣಾಮ ಅತನಿಗೆ ಸರ್ಪದೋಷದಿಂದಾಗಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗ ಬಂದಿತ್ತಂತೆ. ಅದರ ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಾ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದ ನಾಯಿಯೊಂದು ಬೆಸಿಲಿನ ಬೇಗೆ ತಾಳಾಲಾರದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ನೀರಿನ ಗುಂಡಿಗೆ ಹಾರಿ ನೆಗೆದು ಮೈತಣಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದು ಮೈ ಕೊಡವಿ ಕೊಂಡಾಗ ಅದರ ಮೈಯಿಂದ ಹಾರಿದ ನೀರಿನ ಹನಿ ಜನಮೇಜಯ ರಾಜನ ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಅವನ ಚರ್ಮರೋಗ ವಾಸಿಯಾಯಿತಂತೆ. ಅದರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಯೇ ರಾಜ ಜನಮೇಜಯ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕೊಳವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನಂತೆ ಅದೇ ಕೊಳವೇ ಮುಂದೆ ಸುವರ್ಣಮುಖಿ ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರತೀತಿಯೂ ಇದೆ.

ನಾವೂ ಸಹಾ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಆ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆಯಾಸವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆಯಾಸ ಪರಿಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಬಂದಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮುದ ನೀಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹೆಂಗಸರ ಹೊರತಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾದಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದವೆಲ್ಲರೂ ಸುವರ್ಣಮುಖೀ ಕೊಳಕ್ಕಿಳಿದು ಮನಸೋ ಇಚ್ಚೆ ಆಟವಾಡಿದೆವು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರಂತೂ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಪದ್ಮಾಸನ ಹಾಕಿ ಮಲಗಬಲ್ಲರಾಗಿದ್ದಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ಈಜುಗಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ಯೋಗಸನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಪ್ರಶಾಂತ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲವಾದ ನೀರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಯಸ್ಸಿಸ್ ದೊರೆತಂತಾಗಿ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಅವರು ಮನಸೋಇಚ್ಚೆ ಈಜಾಡಿದರು.

ಗಂಡಸರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಈಜಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಳೆಯರೆಲ್ಲರೂ, ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಊಟದ ಸಿದ್ದತೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಒದ್ದೇ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಒಣಗಲು ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತೆವು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಡಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಅಥವ ಅಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣವೋ ಅಥವಾ ಊಟದ ಮಧ್ಯೆ ಒಬ್ಬರಾದ ನಂತರ ಒಬ್ಬರು ಅತ್ಯಂತ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವೋ ಏನು ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಊಟವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅರೇ ನನ್ನ ಉಂಗುರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ! ಎಂಬ ಉಧ್ಗಾರವನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರವಾಸದ ಸಂತೋಷದ ಬಲೂನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಡಬ್ ಎಂದು ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು.

ಎಲ್ಲರೂ ಉಂಗುರವನ್ನು ಹುಡುಕಾಡ ತೊಡಗಿದರು. ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉಂಗುರವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ರಾ? ನಿಮ್ಮ ಬೆರಳಿಗೆ ಉಂಗುರ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತಾ ಇಲ್ಲವೇ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಬ್ಬರದ್ದಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀರಿಗೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ನಾನೇ ನೋಡಿದ್ದೇ ಎಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಉತ್ತರ. ಅಯ್ಯೋ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದೇವೆ, ಈಗ ಎಲ್ಲೀ ಅಂತ ಹುಡುಕುವುದು ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರದ್ದು. ಬಹುಶಃ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ರಭಸವಾಗಿ ಕೈ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಉಂಗುರ ಕಳಚಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿರಬಹುದು ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ವಾದ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರವರಿಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ತಲಾ ತಟ್ಟಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ವಯಸ್ಸಾದವರೊಬ್ಬರು, ಅಯ್ಯೋ ಚಿಂತೆಯಾಕ್ ಮಾಡ್ತೀರಿ? ಚಿನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ್ರೇ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗತ್ತಂತೇ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗಲಂತೂ, ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಮಾಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಂತಹ ಉಂಗುರವನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟರಲ್ಲಾ! ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮಾ ಕೂಡಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟಾನೇ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ.

ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲರೂ ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಖುಷಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಉಂಗುರ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕೊಂಡ ವಿಷಯ ಬಯಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಠುಸ್ ಎಂದು ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಉಂಗುರ ಹುಡುಕಿದ ನಂತರ ಕತ್ತಲಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಭಾರವಾದ ಹೃದಯದಿಂದ ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲರೂ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆವು. ದಿನವಿಡೀ ಗಲ ಗಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ ಅವರವರ ನಿಲ್ದಾಣ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕೈ ಬೀಸಿ ಹೋರಟು ಹೋದರು. ನಾವೂ ಕೂಡಾ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಪುನಃ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗದೇ ಸೀದಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಂಟೆ ಎಂಟಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಅಪ್ಪಾ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಂಗುರವನ್ನೇನಾದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದೆವಾ ಎಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಾಡಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ತಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಹಳಿದುಕೊಂಡರು. ಉಂಗುರ ಕಳೆದು ಹೋದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಯಾರಿಗೂ ಊಟ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಿರದೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಗೆಯೇ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಮಾರನೆಯ ದಿನದಂದು ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ಕೂಲು ಆಫೀಸ್ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಾ ಉಂಗುರ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುತೊಡಗಿದೆವು. ಅಮ್ಮಾ ಮಾತ್ರಾ, ಈ ಸತೀ ಬೋನಸ್ ಬಂದಾಗ ಒಂದು ಉಂಗುರವನ್ನು ಮಾಡಿಸೋಣ ಎಂದು ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಇದಾದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ದದ್ದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ವರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅರೇ ಮೊನ್ನೇ ತಾನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆವೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅತ್ಕೆಮ್ಮಾ ಉಂಗುರ ಏನಾದ್ರೂ ಸಿಕ್ತಾ? ಎಂದು ಮಾತಿಗೆ ಎಳೆದಾಗಾ, ಅಯ್ಯೋ ಆ ವಿಷಯ ತಿರುಗಿ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಎತ್ತುತ್ತೀಯಾ? ನಾವಾಗಲೇ ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಮೂರು ದಿನಗಳಾಯ್ತು ಎಂದು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. ಕೂಡಲೇ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟಿನ ಜೋಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, ಕಳೆದು ಹೋದ ಉಂಗುರಾ ಇದೆನಾ ನೋಡಿ ಎಂದು ಅಮ್ಮನ ಕೈಗೆ ಉಂಗರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ಇಷ್ಟಗಲವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಚಿನ್ನದ ನಾಡು ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್ ನಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ ಚಿನ್ನದ ನೀರನ್ನೇ ಕುಡಿದು ಬೆಳೆದವರು ಇಂದು ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರವನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಪರಿಯಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನಾವೆಂದು ನೋಡೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅರೇ ಉಂಗುರ ನಿನಗೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತು? ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ತು? ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಮನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮಾ ಹಾಕಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಉಂಗುರ ಮಾಡಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪಾ ಗೊತ್ತಾ? ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿ ಎಂದೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ ಎಂಬ ವೇದಾಂತದ ಮಾತು ಬೇರೆ.

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಡೆದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಉಂಗುರ ಕಳೆದು ಹೋದ ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರು ಊರಿನಿಂದ ಪುನಃ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಬಚ್ಚಲಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಉಂಗುರ ಬಿದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಅದು ತಮ್ಮ ಮನೆಯದ್ದಲ್ಲಾ ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನದ್ದೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅಂದು ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕರೆದು ಅವರ ಕೈಗೆ ಉಂಗುರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರ ಅದಾಗಲೇ ಕತ್ತಲಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಈಗಿನಂತೆ ಫೋನ್ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಮಾರನೇಯ ದಿನ ತಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗನೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಸಂಜೆ ನೇರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಉಂಗುರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಉಂಗುರ ಸಿಕ್ಕ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಲೇ ಅಮ್ಮಾ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾದ ಗಸಗಸೆ ಪಾಯಸ ಮಾಡಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ಲೋಟ ಗಸಗಸೆ ಪಾಯಸ ಕುಡಿದು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿ ಮಲಗಿ ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನವರು ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ಕಡೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ನಮಗೆ ಹೇಳದೇ ಹೋಗಿದ್ದು ಬೇಜಾರಾದರೂ ಕಳೆದು ಹೋದ ಉಂಗುರ ಪುನಃ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಖುಷಿ ಇತ್ತು. ತಾನೊಂದು ಬಗೆದರೆ, ದೈವವೊಂದು ಬಗೆದೀತು ಎನ್ನುವಂತೆ ಅಂದು ಸಿಕ್ಕಿದ ಉಂಗುರ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನೀವು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಇಲ್ಲವೇ ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟವರು ಕೊಟ್ಟ ಆಭರಣಗಳ ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಗಾ ವಹಿಸಿ ಆಯ್ತಾ?

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಹರಕೆ

ತಮ್ಮ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಇಚ್ಚೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಭಗವಂತನ ಬಳಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಏನದರೊಂದು ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ವಾಡಿಕೆ. ಆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ದತಿಯನ್ನೇ ಹರಕೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಅವರ ಆಭಿಪ್ಸೆಗಳು ಅವರ ಇಚ್ಚೆಯ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಈಡೇರಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾವು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹರಕೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಧನ್ಯತಾಭಾವನೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತ ಸಮಯದಲ್ಲಾದ ಮೋಜಿನ ಸಂಗತಿಯೇ ಇಂದಿನ ಕಥಾವಸ್ತು.

ಶ್ಯಾಮರಾಯರು ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೇ ಎಸ್. ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನೋಡಲಾರದೇ, ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗದೇ ಯಾವುದಾರೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ದೂರದ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಇದ್ದು ಯಾವುದದರೂ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಾಕು ಅಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುವುದೇಕೆ ಎಂದು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರೂ, ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಬೇಡ. ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ವರ್ಷಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಅದಾದ ನಂತರ ಇಲ್ಲಿಗೇ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು ಮನೆಯವರಿಗಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ ದೂರದ ದೆಹಲಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು ಶ್ಯಾಮರಾಯರು.

ಆರಂಭದ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳು ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಅನುಭರಿಸಿದರೂ ಕೆಲ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯರೇ ಆಗಿಹೋಗಿ ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸುಮಾರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗದ ಕಾರಣ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಚಿಂತಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಶ್ಯಾಮರಾಯರ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಂತೂ ನಾವು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಡಿಸುವ ಭಾಗ್ಯ ನಮಗಿಲ್ಲವಾಯಿತೇ ಎಂದು ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಗುವಂತೆಯೇ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬರಿ ಮಗ ಸೊಸೆಯವರ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಹೇಗೂ ಆಗಲೀ ಮನೆ ದೇವರಿಗೆ ಒಂದು ಹರಕೆ ಮಾಡಿಕೋ ಶ್ರೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಲಹೆಯನ್ನೂ ಇತ್ತರು. ಆದರೆ ದೇವರನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ನಂಬದ ಶ್ಯಾಮರಾಯರು, ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಉದುರುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂದು ತಿರಸ್ಕರ ಭಾವದಿಂದ ನೋಡಿ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರು ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡರು. ವೈದ್ಯರು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೀರಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಾಗದಿರುವುದಕ್ಕೇ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೆಲ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟರು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ತಮಗೆ ಮಕ್ಕಳಾದರೇ ತಮ್ಮ ಮನೆದೇವರು ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರ ಮಾಡಿಸಿ ಹಾಕಿಸುತ್ತೀನೆಂದು ಹರಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ದೇವರ ದಯೆಯೋ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಫಲವೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ಷದೊಳಗೇ ಅವರಿಗೆ ಮುದ್ದಾದ ಗಂಡು ಮಗುವಿನ ಜನನವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟರು. ನದಿ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಅಂಬಿಗನ ನಂಟೇಕೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲೆ ತಾವು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಹರಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರತೇ ಬಿಟ್ಟರು ಶ್ಯಾಮರಾಯರು.

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತ ಬಂದು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಚೆಯಂತೆ ನಿನಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದರೂ ನನ್ನ ಹರಕೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕನಸನ್ನು ತನ್ನ ಮಡದಿ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗಾ, ಅಯ್ಯೋ ರಾಮ ರಾಮ ಅಪಚಾರವಾಯಿತು. ಈ ಕೂಡಲೇ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆ ಒಪ್ಪಿಸೋಣ ಎಂದರು. ಆದರೆ ಶ್ಯಾಮರಾಯರು ದೇವರನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ದೇವರ ದಯೆಯಿಮ್ದ ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯರ ಔಷಧಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾಯಿತು ಎಂದು ಎಷ್ಟೇ ವಾದಿಸಿದರೂ ಸತಿಯ ಅಪ್ಪಣೆಯ ಮುಂದೆ ಪತಿಯ ಆಟವೇನೂ ನಡೆಯದೇ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ದೂರದ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ತಿರುಪತಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಲು ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳಾಗುವ ಕಾರಣ, ಭಗವಂತ ಸರ್ವಾಂತರಿ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬೇಕಾದರೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿದರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದದ್ದು ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ ಏಂಬ ತಮ್ಮ ವಿತಂಡ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರದ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರ ಸಮರ್ಪಿಸದೇ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡನ್ನು ಹುಂಡಿಗೆ ಹಾಕಿ ತಮ್ಮ ಹರಕೆ ತೀರಿತೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ಆದರೆ ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಗವಂತ ಅವರ ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿಲ್ಲವೆಂದು ಜ್ಞಾಪಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಜುಗೊರಗೊಂಡ ರಾಯರು, ಉಂಗುರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ದುಡ್ಡಾಗುತ್ತದೋ ಅಷ್ಟು ದುಡ್ಡನ್ನು ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ತಿರುಪತಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅರ್ಪಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಅದಾದ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ತಿರುಪತಿಗೆ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಹೋಗುವಾಗ ಆವರ ಮಡದಿ, ಹೇಗೋ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣವಿದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಎಂದೋ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸುವ ಬದಲು ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರವನ್ನೇ ಕೊಡೋಣ ಎಂದರು. ಹೂಂ.. ಚಿನ್ನ್ದ ಬೆಲೆ ಗನಗಕ್ಕೇರಿದೆ. ಈಗ ಉಂಗುರ ಮಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೇಗೋ ಅಂದಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮಾನವಾದ ಹಣವನ್ನೇ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಾಗಿದೆ ಅದನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತು ಎಂದು ಮಡದಿಯ ಮೇಲೆ ಗದುರಿದರು. ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನೇ ರದ್ದು ಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಸುಮ್ಮನಾದರು ಅವರ ಪತ್ನಿ.

timmappa3

ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ದಿನದಂದು ದೂರದ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಿರುಪತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ವಾರಾಂತ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು. ಸರತಿಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೂಗು ನುಗ್ಗಾಟಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಿ ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದ ದೊಡ್ಡದಾದ ಹಳದೀ ಬಣ್ಣದ ಜೋಳಿಗೆ ರೂಪದ ಹುಂಡಿಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಯಾರೂ ತಳ್ಳಿದಂತಾಗಿ ಆಯತಪ್ಪಿ ಬೀಳುವಂತಾದರೂ ಶ್ಯಾಮರಾಯರು ಕೂಡಲೇ ಆ ಜೋಳಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿರ ಬೇಕಾದಾಗ ಅವರಿಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಆಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಹುಂಡಿಗೆ ಹಾಕಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಅದರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಕೈ ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಉಂಗುರವೂ ಕಳಚಿ ಹುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಹೋಯಿತು. ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಉಂಗುರ, ಉಂಗುರ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿಕೊಂಡರೂ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅವರ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ ಹೆಣ, ತಿರುಪತಿಯ ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಹಣ ಎರಡೂ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂದಿರಿಗಿ ಬಾರದೂ ಎನ್ನುವಂತೆ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಹಣದ ಜೊತೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತಿ ಕೊಂಡಿದ್ದಂತೆ ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರವೂ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ತಾನೊಂದು ಬಗೆದರೆ ದೈವವೊಂದು ಬಗೆದೀತು ಎನ್ನುವಂತೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಯರ ಮುಖ ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗನಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅಬ್ಬಾ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಅವರ ಹರಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೀರಿತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿಂದಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲಿ ರಾಯರಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೋ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ ಛೇ.. ಛೇ.. ಹೀಗೆ ಆಗಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದು ಲೊಚಲೊಚಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ರಾಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರು.

timmmapp2

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಗವಂತನನ್ನೇ ಬೇಸ್ತುಗೊಳಿಸಲು ಹೋಗಿ ಶ್ಯಾಮರಾಯರು ಖುದ್ದಾಗಿ ತಾವೇ ಬೇಸ್ತು ಬಿದ್ದು, ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಮೂರು ನಾಮವನ್ನು ಜೋರಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಹಣೆಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಸರಿಯಾದ ಹರಕೆಯ ಕುರಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರು. ದುಡ್ಡಿಗೆ ದುಡ್ಡೂ ಹೋಯಿತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾವನವರು ಕೊಡಿಸಿದ್ದ ಉಂಗುರವೂ ಭಗವಂತನ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುವುದು. ಯಾವುದನ್ನು ನಮ್ಮಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಆದನ್ನೇ ಆಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾವುದನ್ನು ಆಡುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಕಾರ್ಯ ಸಾಧುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

ಏನಂತೀರೀ?