ದಂಡವೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವೇ?

ಈ ವರ್ಷದದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚಾದ್ಯಂತ ಧುತ್ತೆಂದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಕರೋನ ಮಹಾಮಾರಿಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಮೊದಲ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಹಬಂದಿಗೆ ಬಾರದ್ದದರೂ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೈರಾಣು ಮಾಡಿದ ಫಲವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವೂ ಕೆಲವೊಂದು ಕಠಿಣ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.

ಹಾಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಮುಖ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವುದು,‌ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಸ್ವಚ್ಚತೆ ಕಾಪಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬರು ಗೊಬ್ಬರು ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದಿತ್ತು. ಸರ್ಕಾರ ಏನೇ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಂದರೂ ಅದನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ಪಾಲಿಸುವವರು ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದ್ದರೇ, ಗಟ್ಟಿ ಕಾಳುಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಕಲೀ ಟೊಳ್ಳು ಕಾಳುಗಳು ಇದ್ದಂತೆ ಕೆಲವು ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಓಡಾಡುವ ಮಂದಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸದೇ ಓಡಾಡುವುದು, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಉಗಿಯುವುದು, ಒಂದು ಚೂರೂ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಪಾಡದೇ, ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಬಿದ್ದು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ನಗರ ಪಾಲಿಕೆ ಅಂತಹವರಿಗೆ ದಂಡಂ ದಶಗುಣಂ ಭವೇತ್ ಎನ್ನುವಂತೆ ದಂಡ ಹಾಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು.

ಹೇಗೂ ಸರ್ಕಾರದ ಬಳಿ ಹಣವಿಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮೂಲಕವಾದರೂ ಬೊಕ್ಕಸ ತುಂಬಿಸಿದರಾಯಿತು ಎಂದೆಣಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪಿಗೂ ಕನಿಷ್ಠ 1000/- ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ದಂಡವನ್ನು ಹಾಕುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಜನರಿಂದ ಜನರಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಜನರಿಗೋಸ್ಕರವೇ ಸರ್ಕಾರ ಇರಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಜನರು ಇರುವುದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಜನಾಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಾಪರ ಯೋಚಿಸದೇ, ಸಾದ್ಯತೇ ಭಾಧ್ಯತೇ ಯೋಚಿಸದೇ, ಅದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿ ನಂತರ ಯಾರದ್ದೋ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಿಸುವ ಚಾಳಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆಸಿದ ಘನ ಸರ್ಕಾರ ದಂಡದ ಮಿತಿಯನ್ನು 250 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಇಳಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಜನಪರ ಮತ್ತು ಜನಸ್ನೇಹೀ ಸರ್ಕಾರ ಎಂದು ತನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಾನೇ ತಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಗೊಳಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿ ಮಾರ್ಷಲ್ ಗಳೆಂಬ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಸಮಾನಂತರ ಪಡೆಯೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ ಅವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಂತಹ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅವರಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಲಕ್ಷವನ್ನು ಕೊಡಲು ಮಾತ್ರಾ ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಹಾರುವ ಓತೀಕ್ಯಾತನಿಗೆ ಬೇಲಿ ಕಾಯುವ ಉಸಾಬರೀ ನೀಡಿದ ಹಾಗೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲು ಮತ್ತು ಕರೋನ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಗಂಡ ಆ ಮಾರ್ಷಲ್ಗಳು ಜನರಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದರ ಕುರಿತು ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡುವ ಬದಲು ಹಣ ಮಾಡುವ ದಂದೆಗೆ ಇಳಿದು ಬಿಟ್ಟರು. ದಿನಕ್ಕೆ ನೂರಾರು ಜನರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೇ ಬೇಕು ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂತಿಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ದಂಡದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೀಕಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮದಂತೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸರ್ಕಾರದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಗಲು ದರೋಡೆಗೆ ಇಳೆದೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಹಾಗಾಗಿ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ, ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ದಂಡ ವಸೂಲು ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು.

ಒಮ್ಮೆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ, ಬೆಂಕಿಯ ಬಿಸಿಯ ಅನುಭವ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮುರಿದ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಂಡವನ್ನು ವಿಧಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಒಂದು ಮಾಸ್ಕ್ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಭಿಯಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬೆಲೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು ಎನ್ನುವಂತೆ, ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಊಟಕ್ಕೇ ಪರದಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮೂಗಿಗೇ ಹತ್ತಿ ಎಂದು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ದಂಡವನ್ನು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಜಡಿಯುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ತಾಕೀತು ಬೇರೆ.

ಬಡವನ ಕೋಪ ದವಡೆಗೆ ಮೂಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಮಗಳು ಅನ್ವಯವಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಷ್ಟೇ. ಇದೇ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ, ಇದೇ ನಾಯಕರ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ, ಮುಂಜಿ, ನಾಮಕರಣಗಳಲ್ಲಿ, ಇವರ ಉಪಚುನಾವಣೆ, ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ಯಾವುದೇ ಮಸ್ಕ್ ಇಲ್ಲದೇ ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಈ ಯಾವುದೇ ನಿಯಮಗಳು ಪಾಲನೆಯಾಗದೇ ಹೋದ್ದದ್ದನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ದಂಡ ಹಾಕಲು ಧೈರ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಮಾರ್ಷಲ್ಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಕೇವಲ ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸಿದವರ ಮೇಲೆ ಮತ್ರವಲ್ಲದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕಸ ಎಸೆಯುವರ ಮೇಲೆಯೂ ದಂಡ ವಿಧಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮಾರ್ಷಲ್ಗ ಪಡೆ ನಗರದ ಬಹುತೇಕ ಬಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಠಳಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕಸ ಎಸೆಯುವರಿಂದಲೂ ದಂಡ ವಸೂಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ಖಾಸಗೀ‌ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ‌ ಕಸವನ್ನು ಎಸೆಯುವವರನ್ನು ಸಮರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಅಂತಹ ಮನೋಸ್ಥಿತಿ ಖಂಡನಾರ್ಹವೇ ಸರಿ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಸ ಎಸೆದರೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಷಲ್ಗಳು ಏಕಾಏಕಿ ಒಬ್ಬ ವಯೋವೃದ್ಧರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡು ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದ‌‌ ಕೀಲಿ ಕದಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ‌1000‌ರೂಗಳ‌ ದಂಡವನ್ನು ಕಟ್ಟ ಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು‌ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದುಂಡಾವರ್ತನೆಯನ್ನು ದಾರಿ ಹೋಕನಾಗಿ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು, ಈ ಮಾರ್ಷಲ್ಲುಗಳ ಬಳಿ ಈ ‌ರೀತಿಯಾಗಿ ದಂಡ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು‌ ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದಂಡ ವಿಧಿಸ ಬಹುದು ಎಂಬ ಯಾವುದಾದರೂ ಅಧಿಕೃತ ಸರ್ಕಾರೀ ದಾಖಲೆಗಳ ಇದೆಯೇ? ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದವರಿಗೇ ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಅವರ‌ ಮೇಲೆಯೇ ಮಾರ್ಷಲ್ ಗಳು ಮುಗಿಬಿದ್ದದ್ದು‌ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧವೇ ಸರಿ.

ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಓಡಾಡುವವರ‌ ಅಷ್ಟೋಂದು ದಂಡವನ್ನು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಕಟ್ಟಲು ಹಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕು?‌ ಒಮ್ಮೆ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದೋ ಅಥವಾ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ನೋಟೀಸ್ ನೀಡಿ ನಂತರ ದಂಡವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ‌ಮಾಡ ಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ರಂಪರಾಮಾಯಣ ನಡೆದ ನಂತರ ಇಲ್ಲೇಕೆ ಕಸ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಕಸ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರ ಬಳಿ ಕೊಡಬಾರದೇ ಎಂದು ಅ ವಯೋವೃದ್ಧರೊಂದಿಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಕಸದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ರಸೀದಿ ಇಲ್ಲದೇ 30-50 ಪಡೆದು ಕೊಂಡರೂ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಕಸ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಹಸೀ ಕಸ ಮತ್ತು ಒಣ ಕಸ ಎಂದು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನೂರಾರು ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಣಗಳು, ದೇವರಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಊಟದ ಎಂಜಿಲು ಎಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಆರಂಭಾದಲ್ಲಿ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲದೇ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ಸುಲಿಗೆಯ ನಂತರವೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಸುಲಿದ ಸಿಪ್ಪೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬಿಸಾಡುವುದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು.

ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಸವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಜನಾ ಎಲ್ಲಿ ಹಾಕಬೇಕು.? ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೇ, ವಿಂಗಡಿಸಿದ ಪ್ರತೀ ಕಸವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆದೇಶ ನೀಡಬೇಕು ಇಲ್ಲವೇ, ಪ್ರತೀ ಬಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ರೀತಿಯ ಕಸವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಒಂದು ನಿಗಧಿತ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದಲ್ಲಿ ಜನರು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಿಸಾಡದೇ ತ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಿಗಧಿತ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರ ಜನರ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಉತ್ತಮವಾದ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ. ಅದನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡುವವರು. ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಮರೆತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ದಬ್ಬಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ದಂಡ ಹೇರುವ ಮೂಲಕ ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗದು ಅಲ್ಲವೇ? ಸರ್ಕಾರೀ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳನು ಮೀರಿದರು ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಕ್ರಮ ಜಾರಿಗೆ ಯಾಗಬೇಕು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಿಗೆ ಬೆಣ್ಣೆ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಸುಣ್ಣ ಎಂತಾಗಬಾರದು.

ಇನ್ನು ದಂಡ ಎನ್ನುವುದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕಡೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗ ಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಇಂತಿಷ್ಟು ದಂಡವನ್ನು ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ನಿಗಧಿ ಮಾಡಿ, ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಮುಂದಾದಲ್ಲಿ, ಅದು ಸರ್ಕಾರೀ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಹಗಲು ದರೋಡೆಯಂತಾಗಿ, ಜನಾಕೋಶ್ರಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರತಿರೋಧ ತರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಜನರ ಮನ್ನಣೆ ಗಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜನರೇ ಬೆಂಬಲಿಸಿ, ಮತ ಹಾಕಿ, ಆರಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರದ, ನಿಯಮಗಳು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹುಚ್ಚುತನದ ಪರಮಾಧಿಯಾಗಿ ಹೇಸಿಗೆ ತರುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೇ ದಂಡ ಹಾಕುವುದೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳಿ, ನೆಪಮಾತ್ರದ ದಂಡ ವಿಧಿಸಿ, ಮಾಸ್ಕ್ ಗಳನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ, ಕಸವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಜನರ ಮನವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಬಲವಂತದ ಯಾವುದೇ ಆದೇಶವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಹೋದರೆ, ಅದು ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಈಡು‌ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗದು. ಅಹಿಂಸಾ ಪರಮೋ ಧರ್ಮ‌ ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ‌ ದೇಶದ ಧ್ಯೇಯವಲ್ಲವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?
ಇಂತೀ ನಿಮ್ಮ ಉಮಾಸುತ

ಕೂರೂನ ಮಾರಕವೋ? ಇಲ್ಲವೇ ಪೂರಕವೋ?

ಅರೇ ಚೈನಾದ ವುಹಾನ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿರುವ ಕೂರೂನ ವೈರಸ್ಸನ್ನು ಮಹಾಮಾರಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಅದು ಮಾರಕವೇ ಸರಿ ಎಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಠೋರ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದೇನು ಪೂರಕ ಎಂದು ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇದಯಲ್ಲಾ? ಎಂದು ಆಶ್ವರ್ಯವಾಗುತ್ತಿದಯಲ್ಲವೇ? ಕರೋನ ಸೋಂಕಿನಿಂದಾಗಿ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸತ್ಯವಾದರೂ, ಕೂರೂನಾದಿಂದ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ಆಗಬಹುದಾ ಅನಾಹುತಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೇ, ಅದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಬೀರುತ್ತಲಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಸತ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಪೂರಕ ಪರಿಣಾಮಗಳೇನು? ಎಂಬುದನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸೋಣ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಡಿ, ಹುಡಿ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ ಇದೆಲ್ಲಾ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಗಳು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಕಂದಾಚಾರ ಪದ್ದತಿಗಳು. ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತೇವೆ. ನಮಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕೇಳಲು ನೀವು ಯಾರು ಎಂದವರು ಈಗ ಹಿಂದೂ ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾದ ನಮಸ್ಕಾರ ಪದ್ದತಿಗಳು, ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ, ಜೀವನ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು ಹೊಗಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಸಿಟಿಯ ಪೋಪ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ರಾಜ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಆದಿಯಾಗಿ ಬಹುತೇಕ ವಿದೇಶಿಗರೂ ತಮ್ಮ ಕೈಕುಲುಕುವ ಪದ್ದತಿಗಳಿಗೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಶಿರ ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ವಂದಿಸತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಸಸ್ಯಾಹಾರವು ಒಂದು ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿಯೇ? ಬೇಯಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ಖಾರ ಹಾಕಿ ತಿಂದರೆ ಮಾಂಸದ ರುಚಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾಡಿನಲ್ಕಿ ಸಿಕ್ಕದ್ದು ಪಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ, ಯಾವುದೇ ಸರೀಸೃಪಗಳನ್ನೂ ಬಿಡದೆ, ಹಸಿಯಾಗಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಅರೆಬೆಂದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರು ಇಂದು ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಸಸ್ಯಾಹಾರಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಮಸಾಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಮಾಂಸದಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಕ್ರಿಮಿಕೀಟಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನುವ ಭಾರತೀಯ ಪದ್ದತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಎಂದು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕೈ ಏನೂ? ಮುಖ, ತಿ.. ವನ್ನೂ ತೊಳೆಯದೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಟಿಶ್ಯೂ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಒರೆಸಿ ಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಸಾಬೂನು ಹಾಕಿ ತಿಕ್ಕಿ ತಿಕ್ಕಿ ಕೈ ಏನು? ದೇಹವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆಯುವಂತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಏನೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ ಹಾಕಿ ಶುಚಿರ್ಭೂತರಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಚತೆಯತ್ತ ಚಿತ್ತ ಹರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.

ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಮಕ್ಕಳ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತೆಯ ಅಳೆಯುವ ಸಾಧನವೆಂದೇ ನಂಬಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಂಕ ಗಳಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ಅವರ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟ ಪಾಠಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಸದಾಕಾಲವೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಯಾರಾಗಲೇ ಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಅಶ್ವರ್ಯಕರವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಯೇ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೇರ್ಗಡೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದೂ ಸಹಾ ನಮ್ಮ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಗುರುಕುಲ ಪದ್ದತಿಯ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವೇ. ಅಂಕಗಳಿಗಿಂತ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಬುದ್ದಿಮತ್ತೆ ಮತ್ತು ಸಮಯೋಜಿತ ಬೌಧ್ಹಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗುರುಕುಲ ಪದ್ದತಿ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸ ಕಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅದರ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗಿದೆಯಷ್ಟೇ.

corona5

ನೌಕರರಿಗೆ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ 8-10 ಗಂಟೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುದರೂ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೇ ಮನೆಯಿಂದ ಕಛೇರಿ ತಲುಪಲು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿರುಗಲು ವಾಹನ ಜಂಜಾಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ನಾಲ್ಕಾರೂ ಗಂಟೆಗಳೇ ಅವರನ್ನು ಹೈರಾಣಾಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯವೇ ಸರೀ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪರಿಹಾರ ಮನೆಗಳಿಂದ ಕಛೇರಿಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಪರ್ಕವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಹಿಸುವುದು ಇಲ್ಲವೇ ಮನೆಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಸತ್ಯವಾದರೂ ಬಹೇತೇಕ ಕಂಪನಿಗಳು ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಛೇರಿಯಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಕೆಲಸಗಾರರ ಹೊರತಾಗಿ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಾರರೂ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡಬಹುದೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕೂರೂನ ಸೋಂಕಿಗೆ ಭೇಷ್ ಎನ್ನಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

corona3

ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಮುಖಾಮುಖಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿಯೇ ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಗಳಿಂದಾಗಿ ನೂರಾರು ಕಿ.ಮೀ ದೂರವನ್ನು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಇಂದು ಆಡಿಯೋ, ವೀಡಿಯೋ ಕಾನ್ಫ್ರೆನ್ಸಗಳ ಮುಖಾಂತರವೂ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನಗಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಯಾಣಗಳು, ಸಮಯ, ಆಹಾರ, ನೀರು, ಕಾಫಿ, ಚಹಾ, ವಿದ್ಯುತ್, ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

corona2

ಅಂಧ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯೀಕರಣದ ಮತ್ತೊಂದು ಪಿಡುಗೇ ಮಾಲ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಬೇಕೋ ಬೇಡವೂ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ದೂರದ ಮಾಲ್ಗಳಿಗೆ ಭೇತಿ ಕೊಟ್ಟು ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತು ಶಾಪಿಂಗ್, ಸಿನೆಮಾ, ಊಟೋಪಚಾರ ಮಾಡುವುದೇ ಆಧುನಿಕ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಅದುವೇ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತ ಎಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದವರಿಗೆ ಕಳೆದ ಎರಡು ವಾರಗಳಿಂದಲೂ ಅಂತಹ ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮುಗಳು ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದೆಂದು ಕರೋನ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯವೇ ಸರಿ.

ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವೈಭೋವೋಪೇತವಾಗಿರಲೇ ಬೇಕು. ಸಾವಿರಾರು ಜನರುಗಳು ಮದುವೆ ಮುಂಜಿ, ನಾಮಕರಣ , ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಮುಂತಾದ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೇ ಬಂದಂರೆ ಅದುವೇ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸಂಕೇತ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವವರು ಅದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಡಂಬರವನ್ನು ತೋರಿಸಿತ್ತಾ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ ನೀರೂ ಸಹಾ ಪೋಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಕರೋನ ಸೋಂಕು ಹರಡುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇಂತಹ ಆಡಂಬರದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿರುವ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಕರೆದು ಸರಳವಾಗಿಯಾದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ, ಘನತೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮಾರಂಭಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

temp

ದೇವಾಲಯ, ಚರ್ಚ್ ಅಥವಾ ಮಸೀದಿಗೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತ ಎನ್ನುವುದು ಎಂದೋ ಕಾಣೆಯಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆಗಳು ಆಭರಣಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಟಾಗಿ ಹೋಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಅಂತಹ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ಬೇಟಿ ನೀಡದಯೇ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಉತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದೆ. ಅಂತೆಯೇ ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ ಎನ್ನುವ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಂತೇ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ದೂರದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕರೋನದಿಂದ ಪೀಡತರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಗುಣ ಪಡಿಸು ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಹರಡಂತೆ ತಡೆಗಟ್ಟು ಭಗವಂತಾ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವು ವಿಶ್ವ ಭಾವೈಕ್ಯಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದೆ.

ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ನಗರ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ. ಪರಿಸರದ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಡೀಸೆಲ್ ಬಳೆಕೆಯು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯವೂ ಉಳತಾಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಸೋಂಕು ಹರಡಬಹುದಾದ ಪ್ರಮುಖ ತಾಣಗಳಾದ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಆಹಾರದ ಮಳಿಗೆಗಳು, ದರ್ಶಿನಿ, ಹೋಟೆಲ್ಗಳನ್ನು ಬಂದ್ ಮಾಡಿರುವ ಸಲುವಾಗಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತೊಂದರೆಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಶುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದರ ಮೂಲಕ ನೈರ್ಮಲ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳತ್ತಾ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಇರಬಹುದಾಗಿದೆ.

family

ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರುಗಳು 24 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಒಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಸುಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಈ ಕರೋನ ಸೋಂಕು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಏಳುವ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಲೇ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಇನ್ನು ಅವರು ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಮಲಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲವೂ ಯಾಂತ್ರೀಕೃತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇನ್ನು ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಒಂದೊಳ್ಳೇ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಊಟ ಕೊಡಿಸಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲಿಗೆ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಿದ್ದೇ ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿದ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಅಡುಗೆಗಳನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ, ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೂ ಆನಂದಮಯವಾಗಿರ ಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕರೋನ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ದೇಶವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂದಕ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು,ಇಂದು ಕರೋನಾ ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಪ್ರಧಾನಿಗಳು ಕರೆಕೊಟ್ಟಿರುವ ಜನತಾ ಕರ್ಫೂವಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಏಕತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ.

ಈ ರೀತಿಯ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ಗೃಹಬಂಧನ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಒಂದೆರಡು ವಾರಗಳ ವರೆಗೂ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಗ ಬಹುದು. ಅದರಿಂದ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕರೋನ ಸೋಂಕು ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೂ ಬಹುದು ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮದ್ದನ್ನೂ ಕಂಡು ಹಿಡಿದು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಲೂ ಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಸತತವಾಗಿ 21 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ ನಾಣ್ಣುಡಿ. ಅಂತೆಯೇ ನಾವು ಇಂದು ಕಲಿತ ಹಲವಾರು ಉತ್ತಮ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದಲ್ಲಿ ಜೀವನವೂ ರಸಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥವೂ ಉತ್ತಮವಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ.

corona

ಈಗ ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಕೂರೂನ ಮಾರಕವೋ? ಇಲ್ಲವೇ ಪೂರಕವೋ?

ಏನಂತೀರೀ?