ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರದ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಬಿ. ವಿಠ್ಠಲಾಚಾರ್ಯ

ಇವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಕಲಿಗಳು ಕಥಾನಾಯಕರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಚರಿಸಿಕೊಡುವುದು ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಇವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು, ಕೂಲೀ ಕಾರ್ಮಿಕನಾಗಿ ನಂತರ ಹೊಟೇಲ್ ಮಾಲಿಕ, ತದನಂತರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ, ಆನಂತರ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶಕ, ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕ, ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಹೀಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಚ್ಚು ಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಜನರ ಮನವನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡ ಅಪ್ರತಿಮ ಛಲಗಾರ ಬಿ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು.

ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು ಎಂದರೆ ನಮಗೆ ಥಟ್ ಅಂತಾ ನೆನಪಾಗೋದೇ ಪೌರಾಣಿಕ ಇಲ್ಲವೇ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಿನಿಮಾಗಳೇ. ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಫಿಕ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಎಫೆಕ್ಟ್ಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದ್ಧೂರಿಯ ಯುದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಚಿತ್ರೀಕರಣವನ್ನು ಮಾಡದಯೇ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯ ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ 50-60ರ ದಶಕದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳಂತೂ ಚೆಟ್ಟಿಯನ್ನೇ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ರೋಚಕವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಕಿ ಮದ್ರಾಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕಡೆಗೆ ಯಶಸ್ವೀ ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಪಕ ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ಬಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರ ಸಿನಿಮಾ ಪಯಣ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಲು ರೋಚಕವಾಗಿದೆ.

ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ದೇವಾಲಯಗಳ ನಗರೀ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತವಾಗಿರುವ ಉಡುಪಿಯ ಆಯುರ್ವೇದ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರ ಮಗನಾಗಿ ಉದ್ಯಾವರದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥರ ಕುಟುಂಬದ ಏಳನೆಯ ಮಗುವಾಗಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು ಜನವರಿ 20, 1920 ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಯಕ್ಷಗಾನ, ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಬಯಲಾಟಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯವರಗೇ ಓದಿ ನಂತರ ಶಾಲೆಯನ್ನೂ ಊರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಜೀವನದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೇ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗಿ ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅರಸೀಕೆರೆ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೂಲೀ ಕೆಲಸದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಉಡುಪಿ ಹೋಟೆಲೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಜೀವನ ಇನ್ನೇನು ನೆಲೆಗೊಂಡಿತ್ತು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರೇ ಭಾರತ ಬಿಟ್ಟು ತೊಲಗಿ ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ದೇಶಾಭಿಮಾನ ಜಾಗೃತಗೊಂಡು ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಪೋಲೀಸರು ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಸೆರಮನೆಗೂ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಸೆರೆಮನೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರ ತಮ್ಮ ಹೋಟೇಲನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಸಹೋದರನಿಗೇ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದ ಡಿ. ಶಂಕರ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತಿತರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅರಸೀಕೆರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸ್ ಅನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸ್ ಉದ್ಯಮ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಕಾರಣ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಊರುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇನ್ನೂ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸ್ಗಳನ್ನು ಅರಂಭಿಸಿ ಯಶಸ್ವೀ ಪ್ರದರ್ಶಕರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕೆ.ಆರ್.ಪೇಟೆಯ ರಾಮದಾಸ ಆಚಾರ್ಯರ ಮೂರನೇ ಮಗಳಾದ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು ತಮ್ಮ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಏಕಲವ್ಯನಂತೆ ಸ್ವತಃ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮೈಸೂರಿಗೆ ತೆರಳಿ ಮಹಾತ್ಮ ಪಿಕ್ಚರ್ಸ್ ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ. 1944 ರಿಂದ 1953ರ ವೆರೆಗಿನ 9 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 18 ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಧಾಖಲೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಬಹುತೇಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಪೌರಾಣಿಕ ಚಿತ್ರಗಳೇ ಆಗಿದ್ದು ಅವುಗಳು ಬಹಳ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಕೈತುಂಬ ಹಣದ ಜೊತೆ ಮನ್ನಣೆಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದರೆ Special effectsಗೆ ಬಲು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ಬಾಣ ಪ್ರಯೋಗಗಳು, ಭೂತ ಪಿಶಾಚಿಗಳ ಚೇಷ್ಟೇ, ಅಸ್ತಿ ಪಂಜರದ ಮನುಷ್ಯರ ಕುಚೇಷ್ಟೇ, ದೇವರುಗಳು ದಿಢೀರ್ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದು,ದಿಢೀರ್ ಮಾಯವಾಗುವುದೆಲ್ಲವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕವಾಗಿ ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಹಸ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುತೇಕ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರೇ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರೇ, ಉಳಿದ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತ ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಮತ್ತಿತರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ಸಿನಿಮಾಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಪಾಲುದಾರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ, ಕಡೆಗೆ ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಮಾತ್ರ ವಿಠ್ಠಲಾಚಾರ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ, ಶಂಕರಸಿಂಗ್, ಹುಣಸೂರು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ, ಪಿ. ಶಾಮಣ್ಣ ಮುಂತಾದವರು ಕೈಗೂಡಿಸಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಜಗನ್ಮೋಹಿನಿ ಚಿತ್ರವಂತೂ ಅನೇಕ ಕಡೆ, 25 ವಾರಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡು ರಜತೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿತು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಂಕರ ಸಿಂಗ್ ಜೋಡಿ ಮಹಾತ್ಮ ಪಿಕ್ಚರ್ಸ್‌ ಲಾಂಛನದಲ್ಲಿ 1952ರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸಕಲ್ಯಾಣ, ಚಂಚಲಕುಮಾರಿ, ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರ ದಳ್ಳಾಳಿ ಎಂಬ ಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಂಗಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದಲೇ, ಖ್ಯಾತ ನಟಿಯರಾದ ಹರಿಣಿ, ಪ್ರತಿಮಾ ದೇವಿ, ಜಯಶ್ರಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿದೇವಿ ನಟರುಗಳಾದ ವೀರಭದ್ರಪ್ಪ, ಮರಿರಾವ್, ಬಾಲಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಬಲರಾವ್ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲಾವಿದರುಗಳು ಬೆಳ್ಳಿ ತೆರೆಗೆ ಪದಾರ್ಪಣ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರಕುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪಿ.ಶಾಮಣ್ಣ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ, ಎಮ್.ಎಸ್. ಮಣಿ ಮತ್ತು ಜಿ. ದೊರೈ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಾಗಿ, ಹುಣಸೂರು ಕೃಷ್ಣ ಮೂರ್ತಿಗಳು ಚಿತ್ರಕಥಾಕಾರರಾಗಿ ಚಲನಚಿತ್ರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಛಾಪನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಏಳಿಗೆಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಬಡ್ಡಿ ಗೋಪಾಲರಾಯರ ಹಗರಣವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಹುಣಸೂರು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು ರಚಿಸಿದ ಧರ್ಮರತ್ನಾಕರ ಎಂಬ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಾಟಕವನ್ನು ಸಿನಿಮಾಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ದಳ್ಳಾಳಿ ಚಿತ್ರವು, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಸಾ ಪ್ರಯೋಗವೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅಪಾರ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ 1953 ರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಯಾರದ್ದೋ ದುರುದ್ದೇಶದ ಫಲವಾಗಿಯೋ ವಿಠ್ಠಲಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಅವರ ಸಂಬಂಧ ಕೊನೆಯಾಗಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಠ್ಠಲ್ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್ಸ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬ ಯಶಸ್ವೀ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

1954 ರಲ್ಲಿ, ಅವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ ಕನ್ಯಾದಾನ ಎಂಬ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯಾದ ಚಿತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ನಂತರ ಅದನ್ನೇ ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ರೀಮೇಕ್ ಮಾಡಲು ಮದ್ರಾಸ್ಸಿಗೆ ಹೋದವರು, ಅಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವಧಿಯವರೆಗೂ ಮದ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿ ತಮಿಳು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೇ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದರೂ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಎಂದೂ ಮರೆಯದೇ ಮದರಾಸಿನಿಂದಲೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

1963 ರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್, ಲೀಲಾವತಿ, ಉದಯ್ ಕುಮಾರ್, ನರಸಿಂಹರಾಜು, ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಚಿತ್ರದ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮತ್ತು ಗಾಯಕರಾಗಿದ್ದ ಘಂಟಸಾಲಾ ಆವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿನ ಹೆಸರನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಜನಮಾನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ವೀರಕೇಸರಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೇ ಸಾಕು ಆ ಕಲಾವಿದರ ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರ ತಾಕತ್ತನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದೇ ವೀರಕೇಸರಿ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಎನ್.ಟಿ.ಆರ್ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿಯೂ ಬಂದಿಪೋಟ್ಟು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ನಂತರವಂತೂ ಎನ್.ಟಿ.ಆರ್ ಮತ್ತು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಸುಮಾರು 15 ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಗೌರವ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಜೋಡಿಯ ಬಹುತೇಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಗಲ್ಲಾಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಕಾರಣ ತೆಲುಗು ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಜನಪದ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದರೆ, ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಅಧ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮತ್ತು special effect ಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಮಾಯಾಜಾಲಾ ಮನ್ನನ್ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.

ಹೀಗೆ ಕರಾವಳಿಯ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ತಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡು ಯಶಸ್ವೀ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ಬಹುತೇಕ ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲಾವಿದರುಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ನಂತರ ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಚಲನಚಿತ್ರವಲ್ಲದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು, ತಮ್ಮ 79ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೇ 28, 1999ರಲ್ಲಿ ಚನ್ನೈ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಿಧನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬಿ.ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯರು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನಿಂದು ಅಗಲಿದ್ದರೂ ಅವರ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹಬ್ಬಿಸಿದ್ದ ಕನ್ನಡದ ಕಂಪು ಮತ್ತು ಅವರ ಆ ರೋಚಕ ಅನುಭವ ಆಚಂದ್ರಾರ್ಕವಾಗಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಕಾರಣ ಅವರು ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕನ್ನಡದ ಕಲಿಗಳೇ ಸರಿ.

ಏನಂತೀರೀ?

ಹಾಸ್ಯ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ನರಸಿಂಹರಾಜು

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸುಧಾ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರು ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ವರನಟ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರು ಅರವತ್ತು ಮತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಉತ್ತಂಗದ ಶಿಖರವೇರಿದ್ದರೂ, ಅಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಪಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ತಮ್ಮ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೊದಲು ಆ ಹಾಸ್ಯ ನಟನ ಕಾಲ್ ಶೀಟ್ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ನಿಗಧಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಂತರ ನಾಯಕ, ನಾಯಕಿ ಮತ್ತು ಉಳಿದ ಸಹಕಲಾವಿದರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು ಎಂದರೆ ಆ ಹಾಸ್ಯ ನಟ ಎಂತಹ ಮಹಾನ್ ನಟನಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ಡಾ. ರಾಜ್ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಹಾಸ್ಯ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಚಾರ್ಲೀ ಚಾಪ್ಲೀನ್ ತನ್ನ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯದಿಂದಲೇ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನಂತೆ ಸೆಳೆದ ಮಹಾನ್ ನಟ ದಿ. ಟಿ ಆರ್ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರ ಕುರಿತಂತಾಗಿತ್ತು. ಡಾ.ರಾಜ್ ಅವರ ಈ ಮಾತು ಅವರ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನತೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಂತಿದ್ದರೆ, ನರಸಿಂಹ ರಾಜು ಅವರು ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೃದಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಂತಿತ್ತು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರೇ ಇಂದಿನ ಕನ್ನಡದ ಕಲಿಗಳು ಕಥಾ ನಾಯಕರು.

ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರು ಜುಲೈ 24, 1926 ರಂದು ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸ್‌ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀ ರಾಮರಾಜು ಮತ್ತು ವೆಂಕಟಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮ ದಂಪತಿಗಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ನಟಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಜನಿಸಿದರೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅವರ ಅಭಿನಯದ ಬದುಕು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗಿ ಕಲೆಯೇ ಅವರ ಜೀವನವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸಿ.ಬಿ.ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರ ಶ್ರೀಚಂದ್ರಮೌಳೀಶ್ವರ ನಾಟಕ ಸಭಾದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕಲಾವಿದನಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹರಾಜು, ನಟನೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಶಿಕ್ಷಣವೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕುಳ್ಳಗ್ಗೆ ಸಣ್ಣಗಿನ ಕೋಲು ಮುಖ, ಉಬ್ಬು ಹಲ್ಲನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಅವರ ಶರೀರ ಮತ್ತು ಆವರ ಆಂಗಿಕ ಶೈಲಿಯು ಹಾಸ್ಯಪಾತ್ರಕ್ಕೆಂದೇ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿರುವಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ರಂಗಸ್ಥಳದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನಿಂತರೆ ಸಾಕು, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದ ಕಾರಣ ಬಲು ಬೇಗನೇ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಕಲಾವಿದರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀ ಚಂದ್ರಮೌಳೀಶ್ವರ ನಾಟಕ ಸಭಾದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಅವರ ರಂಗಭೂಮಿಯ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ ನಂತರ ಎಡತೊರೆಯ ಕಂಪೆನಿ, ಹಿರಣ್ಣಯ್ಯನವರ ಮಿತ್ರಮಂಡಲಿ, ಭಾರತ ಲಲಿತ ಕಲಾ ಸಂಘ, ಬೇಲೂರಿನ ಗುಂಡಾ ಜೋಯಿಸರ ಕಂಪೆನಿ, ಗುಬ್ಬಿಯ ಚೆನ್ನಬಸವೇಶ್ವರ ನಾಟಕ ಕಂಪೆನಿ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದ 25 ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬಾಲನಟನಾಗಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನರಸಿಂಹರಾಜು ತಮ್ಮ ಆಭಿನಯ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಭಡ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರು ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರಗಳಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ರಾಮ, ಭರತ, ಸಹ ನಟರು ಬಾರದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾವಣ ಅಲ್ಲದೇ ಸ್ತ್ರೀಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಿಂಚಿದ್ದುಂಟು. ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾವ ಭಾವ ಮತ್ತು ಅಂಗ ಚೇಷ್ಟೆಯ ಅಭಿನಯದಿಂದ ಹಾಸ್ಯ ನಟರಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕನ ಪುತ್ರ ಕಾಶಿಯ ಪಾತ್ರ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಈ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಅನುಭವ ಅವರಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಲು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ವರನಟ ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ನರಸಿಂಹ ರಾಜು ಇಬ್ಬರೂ ಸಹಾ ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕವೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪ ನಾಟಕದ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದ ನರಸಿಂಹ ರಾಜು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಚಕರ ಮಗ ಕಾಶಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ತಮ್ಮ ಚೊಚ್ಚಲು ಚಿತ್ರದಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಸಿಕರ ಮನಗೆಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ನಟರು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ದಿಗ್ಗಜರಾಗಿ ಮೆರೆದರೂ, ರಂಗಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸದೇ ಸಮಯಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಟನಾ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಉಣ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮದ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಅರವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗದೇ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನೇ ನಂಬಿದ್ದ ನೂರಾರು ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಎರಡು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುವಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ವಿಷಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗಳಸ್ಯ ಗಂಟಸ್ಯ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್, ನರಸಿಂಹರಾಜು ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಜಿ.ವಿ. ಐಯ್ಯರ್ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಕಡೆ ಕೂಡಿ ಕಲಾವಿದರುಗಳು ಊಟಕ್ಕೆ ಪರದಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೇ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಪೌರಾಣಿಕ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕುಮಾರ್ ಅವರ ಘನ ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಶೌರ್ಯದ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ನರಸಿಂಹರಾಜು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪೂರಕವಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೃತ್ರಿಮ ಅಥವಾ ನಯವಂಚಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಲಣ್ಣ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಭಂಟನಾಗಿ ಸರಳ ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಪೆದ್ದನಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ತುಂಟತನ ಇಲ್ಲವೇ ಮೂರ್ಖನ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಹೃನ್ಮನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಸಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಸಂಭಾಷಣೆ ಬರೆದು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಜಿ.ವಿ.ಐಯ್ಯರ್

ಇವರೆಲ್ಲರ ಈ ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಲಾರಸಿಕರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಎರಡಲ್ಲಾ ಹತ್ತು ಹತ್ತು ಬಾರೀ ಅವರ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲದ ನಟರಿಗೆ ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ, ಕೈ ತುಂಬಿ ಚೆಲ್ಲುವಷ್ಟು ದುಡ್ಡನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೇ ತಂಡವೇ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ರಣಧೀರ ಕಂಠೀರವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಸರಿದಾರಿಗೆ ತಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ನಟರು ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಚಿಡುವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ನಟರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ನಾವು ಮೆಚ್ಚಿರುವ ಯಾವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಟ ನಟಿಯರಿರಲಿ, ಅವರು ನಟಿಸಿರುವ ನೂರಿನ್ನೂರು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಅಥವಾ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಪಾತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರಾ ನಮ್ಮ ಮನ ಸೆಳದ ಕಾರಣ ನಾವು ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರಾ ಈ ಮಾತು ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಘಂಟಾ ಘೋಷವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು. ಅವರ ಪ್ರತೀ ಪಾತ್ರವೂ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೇ. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ಪಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೇ ಹೇಳಲಾಗದ ತಳಮಳ. ಬೇಕಾದಲ್ಲೀ ಅವರ ಎಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಹುದೇನೋ? ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರ ಪ್ರತೀ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಣೆಯೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರು ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಅಜರಾಮರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬೇಡರ ಕಣ್ಣಪ್ಪದ ಕಾಶೀ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತೆನಾಲಿ ರಾಮಕೃಷ್ಣ, ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಶಿಷ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರಿಕನಾಗಿ ಹರಿಶ್ವಂದ್ರ ಪಾತ್ರದ ರಾಜಕುಮಾರರನ್ನು ಕಪಿ ಚೇಷ್ಟೆಯ ಮೂಲಕ ಕಾಡುವ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರೇ ಸಾಟಿ. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ಸಹಜ ಅಭಿನಯ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರದ್ದು. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ನಟರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ನಾಯಕ ನಟನ ಸ ರಿಸಮಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರದ ಸಶಕ್ತ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಇಡೀ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಸುವಷ್ಟು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರು. ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೇ ಅನೇಕರು ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ರಮಾದೇವಿ‌, ಬಿ ಜಯ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿ ಇನ್ನು ಮುಂತಾದ ನಟಿಯವರ ಜೊತೆಯ ಅವರ ಜೋಡಿ ಬಲು ಆಕರ್ಷಣಿಯವಾಗದ್ದಲ್ಲದೇ ಜನಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿತ್ತು.

ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಸ್ಯ ನಟ ಚಾರ್ಲಿ ಚಾಪ್ಲಿನ್ ಅವರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದ ನರಸಿಂಹರಾಜುರವರು ತಮ್ಮ ಪೀಚು ಶರೀರ, ಉಬ್ಬು ಹಲ್ಲು ತಮಗೆ ಅವಮಾನ ಎಂಬ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಬೆಳಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡೇ ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಬಗೆಯ ಹಾವಭಾವಗಳ ಮ್ಯಾನರಿಸಂಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾಸ್ಯ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಟೆಂಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನತೆಗೆ ನರಸಿಂಹ ರಾಜು ಅವರನ್ನು ಒಬ್ಬ ನಟನಾಗಿ ಕಾಣದೇ ತಮ್ಮವನೇ ಅಲ್ಲಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಸಹಾ ಉಬ್ಬು ಹಲ್ಲಿನವರನ್ನು ನರಸಿಂಹರಾಜು ಎಂದೇ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರ ದಟ್ಟ ಪ್ರಭಾವ ಜನಮಾನಸದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದಾಗಿದೆ.
ಸ್ಕೂಲ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಚಿತ್ರದ ಭಾಮೆಯ ನೋಡಲು ತಾ ಬಂದ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ ಸನ್ನೆಯಲೇ ಕನ್ಯೆಯ ಮನ ಸೆಳೆದ ಎಂದಾಗ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಸನ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪೆದ್ದು ಪೆದ್ದಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದು, ಮಿತ್ರಾ ಮಿತ್ರಾ, ಏನಿದೀ ಗ್ರಹಚಾರವೋ ಎಂದು ಚಿತ್ರವಿಡೀ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಪ್ರಾಣ ತಿನ್ನುವುದೂ, ಚಿತ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಾ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡಪ್ಪ ಎಂದು ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಯಾಚಿಸುವ ಧೈನ್ಯತೆ, ಸಂಧ್ಯಾರಾಗದಲ್ಲಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಉದಯ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರ್ ಅವರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಗೆಳೆಯನ ಪಾತ್ರ, ಯಾರು ಯಾರು ನೀ ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೇ ಯಾವೂರು ಎಂದು ರಮಾಮಣಿಯವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಮಾಡುವ ರತ್ನ ಮಂಜರಿ, ವೀರ ಕೇಸರಿ, ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡು, ರಾಯರ ಸೊಸೆ, ಅವರೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಹುಚ್ಚೂರಾಯ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಲುವುಗಳ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಥೆ ಹೆಣೆದು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ವಿಜ್ರಂಭಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೃದಯವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು ಇನ್ನೂರೈವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಮೋಘ ನಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿದ್ದಾರೆ ನರಸಿಂಹರಾಜು.

ಮದ್ರಾಸಿನಿಂದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರವಾದಾಗ, ಎಲ್ಲರಂತೆ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರೂ ಸಹಾ ತಮ್ಮ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬದಲಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿದ್ದಾಗ ಅದೊಮ್ಮೆ ತಿಪಟೂರಿನ ನಾಟಕದ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರನಾದ ಮಗ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಬೆಂಕಿಯ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿದರೂ ಆತ ಗತಿಸಿಹೋಗಿದ್ದು ನರಸಿಂಹ ರಾಜು ಅವರ ಮೇಲೆ ಬಹಳವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿ, ಪುತ್ರ ಶೋಕಂ ನಿರಂತಂ ಎನ್ನುವಂತೆ ಎಷ್ಟೇ ಮರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಬಾರಿ ಬಾರಿ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಜುಲೈ 20, 1979 ರಂದು ಎಂದಿನಂತೆ ರಾತ್ರಿಯ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಸಹಜವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಅವರಿಗೆ ಮುಂಜಾನೆ 4.30ರ ವೇಳೆಗೆ ತೀವ್ರ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿ ತಮ್ಮ 56ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ನಿಧನರಾಗುವ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಧೃವತಾರೆ, ನಕ್ಷತ್ರ ಮಂಡಲದಿಂದ ಕಳಚಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ನಗಬೇಕು ನಗಿಸಬೇಕು, ಇದೇ ನನ್ನ ಧರ್ಮ ನಗಲಾರೆ ಅಳುವೇ ಎಂದರೆ ಅದೇ ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ ಎಂದು ನಕ್ಕರೆ ಅದೇ ಸ್ವರ್ಗ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದ ನರಸಿಂಹ ರಾಜುರವರು ಈ ಹಾಡಿನ ಸಾರವನ್ನೇ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ತಮ್ಮ ಬಾಳಿನ ತಿರುಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕೆಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಆಡಿದ್ದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಆಡಿದ್ದಾಗಲೀ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣದು. ಸುಮಾರು 5 ದಶಕಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿ, ಚಿತ್ರರಂಗದದಲ್ಲಿ ಬಾಲ ನಟನಾಗಿ, ಪ್ರಬುದ್ಧ ನಟನಾಗಿ, ಹಾಸ್ಯ ನಟನಾಗಿ, ಕಡೆಗೆ ಪೋಷಕ ನಟನಾಗಿ, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಅಳಿವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಸಹ ನಿರ್ಮಾಪಕನಾಗಿ, ನಿರ್ಮಾಪಕನಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನರಸಿಂಹರಾಜು ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಆಚಂದ್ರಾರ್ಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನ ಮತ್ತು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ನೆಲೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಹಾಸ್ಯ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ನಗಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಗಳೇ ಸರಿ.

ಏನಂತೀರೀ?