ಮಹಾ ಅಘಾಡಿ, ಲಗಾಡಿ

ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದಲೂ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಇಡೀ ದೇಶದ ಜನರು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಇದೊಂದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಗ್ಗೊಲೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಧಮನ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಬ್ಬಿರಿದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲೂ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಕ್ಷಿಪ್ರಕ್ರಾಂತಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಂಧರ್ಭದಿಂದ ಆಗದೇ ಇದರ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತಾರು ವಿಷಯಗಳು ಅಡಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

maha2019ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 21 ರಂದು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ 288 ವಿಧಾನಸಭಾ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಚುನಾವಣೆ ನಿರ್ಧಾರವಾದಾಗ, ಎಂದಿನಂತೆ ಹಿಂದೂತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಶಿವಸೇನೆ ಒಂದಾಗಿ ಚುನಾವಣ ಪೂರ್ವತ್ತರ ಮೈತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೆ, ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ , ಎನ್.ಸಿ.ಪಿ ಮತ್ತು ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪಕ್ಷಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರ್ಯವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಜನಾದೇಶ ಬಂದಾಗ, ಬಿಜೆಪಿ 105, ಶಿವಸೇನೆ 56, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 54, ಎನ್.ಸಿ.ಪಿ. 44 ಮತ್ತು ಇತರೆ 29 ಶಾಸಕ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದವು.

uddavಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವೋತ್ತರ ಮೈತ್ರಿಯಂತೆ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಶಿವಸೇನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಒಟ್ಟಿ 161 ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆಯನ್ನು ಏರಲು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಬಹುಮತದ ಸಂಖ್ಯೆ 145ಕ್ಕಿಂತಲೂ 16 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಪಡೆದ ಕಾರಣ ಸಹಜವಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಿಜೆಪಿ -ಶಿವಸೇನೆ ಸರ್ಕಾರವೇ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬರಲಿದೆ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.

aghadi1ಹಿಂದೂತ್ವ ಮತ್ತು ಮರಾಠಿಗರ ಅಸ್ಮಿತೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಆಸೆ ಪಡದಿದ್ದ ಶಿವಸೇನೆ ಸ್ಥಾಪಕರ ಮಗ ಬಾಳಾ ಸಾಹೇಬರ ಮಗ ಉದ್ಧವ್ ಠಾಕ್ರೆ ಮಾತ್ರಾ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಆಶಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ತಾನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಗ ಆದಿತ್ಯ ಠಾಕ್ರೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಅರ್ಧ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದ್ದರೂ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಆಗ್ರಹ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಹಜವಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪದೇ ಹೋದಾಗ, ಯಾವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿರುದ್ಧ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ಹೋರಾಡಿದ್ದರೋ, ಈಗ ಅದೇ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಮತ್ತು ಎನ್.ಸಿ.ಪಿ. ಜೊತೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಮಹಾ ವಿಕಾಸ್ ಅಘಾಡಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉದ್ದವ್ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತಮ್ಮ ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಗ ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನಾಗಿಸಿದರು.

ಮಾಜೀ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಯಪೇಯಿಯವರು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡು ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲೂ ಕೇವಲ 40+ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿ ಅಧಿಕೃತ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಗಳಿಸಲು ಆಗದೇ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ದೇಶದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಹಿಂದೂಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಕಾಳಜಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಪಕ್ಷ ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್, ಸದಾಕಾಲವೂ ಉಗ್ರ ಹಿಂದೂಪರವಾಗಿದ್ದು, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ತಾನು ಬಲಪಂಥೀಯ ಎಂದು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಶಿವಸೇನೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ವಿಭಿನ್ನ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಒಂದಾದಾಗ, ಯಾವೊಬ್ಬ ಪ್ರಗತಿ ಪರರೂ ಇದು ಜಾನಾದೇಶದ ವಿರುದ್ದದ ಅನೈತಿಕ ಮೈತ್ರಿ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಗ್ಗೊಲೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳದೇ ಹೋದ್ದದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ.

ಬೆಕ್ಕು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೊಂಡು ಹಾಲು ಕುಡಿದು ಅದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಜನರು ಅದನ್ನು ನೋಡಿರುವಂತೆ, ಶಿವಸೇನೆ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ನಾಯಕರುಗಳು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸಿದ್ದರೆ, ಸ್ವತಃ ಶಿವಸೇನೆಯಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಶಾಸಕರಿಗೇ ಅಸಮಧಾನವಾಗಿದ್ದು, ಪದೇ ಪದೇ ನಾವು ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧ ಮುರಿದು ಕೊಳ್ಳಬಾರಾದಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಈ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷದ ಒಳಗಡೇ ಮತ್ತು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಧಿಕಾರದ ಮಧದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಉದ್ದವ್ ಠಾಕ್ರೆ ಮತ್ತು ಆದಿತ್ಯ ಠಾಕ್ರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಉದ್ದವ್ ಠಾಕ್ರೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಜ್ಞಾನದ ಕೊರತೆ, ಆಡಳಿತ ಅನುಭವದ ಕೊರತೆ, ಪುತ್ರ ವ್ಯಾಮೋಹ, ಅಹಂಕಾರ, ಉಡಾಫೆಯ ಜೊತೆಗೆ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವಸೇನೆ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಶಿವಸೇನೆಯ ಮುಖಪುಟವಾದ ದೈನಿಕ್ ಸಾಮ್ನಾ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಸಂಜಯ್ ರಾವುತ್ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಹುಳಿ ಹಿಂಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೂ ಮತ್ತು ಶಾಸಕರಿಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸಿತ್ತು.

shivseneಇವೆಲ್ಲರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮೂರು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ರಾಜ್ಯ ಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಅಡ್ಡ ಮತದಾನಗಳು ನಡೆದು ಬಿಜೆಪಿ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಿದಾಗಲೂ, ತನ್ನ ಶಾಸಕರ ಮನದಾಳದ ಇಂಗಿತವನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಹೋದ ಉದ್ದವ್ ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಕಳೆದ ವಾರ ನಡೆದ ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 106 ಸಂಖ್ಯಾಬಲ ಇದ್ದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಪ್ರಕಾರ ನಾಲ್ಕು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಗೆಲ್ಲಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಸ್ವತಂತ್ರ ಶಾಸಕರ ಜೊತೆ ಶಿವಸೇನೆಯ ಕೆಲವು ಶಾಸಕರೂ ಸೇರಿ ಅಡ್ಡ ಮತದಾನ ಮಾಡಿದ ಪರಿಣಾಮ, ಅಘಾಡಿಯ ಆರು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ ಐದು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಆಘಾತ ನೀಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಗಿಸುಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನವೇ, ಶಿವಸೇನೆ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕಾಂಗ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದ ಏಕನಾಥ್ ಶಿಂಧೆ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 34 ಶಾಸಕರು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ವಿರುದ್ಧವೇ ಬಂಡಾಯ ಎದ್ದು ಗುಜರಾತಿನ ರೆಸಾರ್ಟ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟು ನಂತರ ದೂರದ ಅಸ್ಸಾಂ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪಕ್ಷೇತರ ಶಾಸಕರು ಸಹಾ ಅಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ತೂಗು ಕತ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

shindhiಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಉದ್ದವ್ ಕರೆದಿದ್ದ ಶಾಸಕಾಂಗ ಸಭೆಯೂ ಸಹಾ ವಿಫಲವಾಗಿ ಮಹಾ ಅಘಾಡಿ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನತೆಯ ಆಶಯದಂತೆ ಅಪ್ಪಟ ಕೇಸರಿ ಸರ್ಕಾರ ಬಾರದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರ ಪತನವಾಗುವುದು ಬಿಡಿ, ಪಕ್ಷದ ಮೂರನೇ ಎರಡರಷ್ಡು ಶಾಸಕರು ಉದ್ದವ್ ಠಾಕ್ರೆ ವಿರುದ್ದ ಬಂಡೆದ್ದಿರುವ ಕಾರಣ ಶಿವಸೇನೆ ಪಕ್ಷವೇ ವಿಭಜನೆಯಾಗುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ

ಶಿವಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಡಾಯ ಇದೆ ಮೊದಲಲ್ಲ.‌ ಬಾಳಠಾಕ್ರೆ ಅದ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಜಗನ್ ಬುಜಬಲ್, ನಾರಾಯಣ ರಾಣೆ, ರಾಜ್ ಠಾಕ್ರೆಯಂತಯ ನಾಯಕರು ಹೊರಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಶಿವಸೇನೆ ಎಂದೂ ತನ್ನ ಮೂಲ ಹಿಂದುತ್ವದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯದಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಬೆಂಬಲ ಸದಾಕಾಲವೂ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪುತ್ರ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಮರೆತ ಉದ್ದವ್ ತಮ್ಮನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಟಿವಿಯ ಅರ್ನಾಬ್ ಗೋಸ್ವಾಮಿಯ ಅನಗತ್ಯ ಬಂಧನ, ನಟಿ ಕಂಗಾನ ರಣಾವತ್ ಕಟ್ಟಡ ಒಡೆದಿದ್ದರ ಜೊತೆಗೆ ದುರಹಂಕಾರಿ ಸಂಜಯ್ ರಾವತ್ ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಸರ್ಕಾರದ ಅವನತಿ, ಜನವಿರೋಧಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಬಾಳಾಠಾಕ್ರೆಯವರು ಕಟ್ಟಿ ಅತ್ಯಂತ ಜತನದಿಂದ ಬೆಳಸಿದ್ದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಈಗ ಅವರದ್ದೇ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರು ಒಡೆದು ಶಿವಸೇನೆಗೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹಾಡಲು ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ತುಂಬಲಾರದ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ, ಆಘಾಡಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಎನ್ ಸಿ ಪಿ ವರಿಷ್ಠ ಶರದ್ ಪವಾರ್ ಅವರು ಏಕನಾಥ್ ಶಿಂಧೆಯವರನ್ನೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಾಡಿ ಎಂಬ ಸಲಹೆಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಳುದುಳಿದಿರುವ ಮಾನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಉದ್ದವ್ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ, ನನಗೆ ಸಿಎಂ ಸ್ಥಾನ ಬೇಡ, ನಾನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿರುವ ಏಕನಾಥ್ ಶಿಂಧೆ, ಮಹಾ ವಿಕಾಸ್ ಅಘಾಡಿ ಸರ್ಕಾರ ನಡೆಯೋದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಶಿವಸೇನೆ ಅಘಾಡಿ ಮೈತ್ರಿಕೂಟದಿಂದ ಹೊರ ಬರಬೇಕು. ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಮತ್ತು ಎನ್.ಸಿಪಿ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭ ಪಡೆದು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಬಲಿಷ್ಠಗೊಂಡು, ಶಿವಸೇನೆ ತನ್ನ ನೆಲೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆತಂಕದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಣ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮೈತ್ರಿ ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಮೂಲ ಶಿವಸೈನಿಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರೋ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡಿ ಎಂದಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.

ಶಿವಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ಪರ್ಥಿಸಿದ್ದ140 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ 105 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಜನಾದೇಶ ಬಿಜೆಪಿಯ ಪರವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಧಿಕಾರ ಗಳಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂದು, ಅಘಾಢಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು ಬಿಜೆಪಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಫಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಶಿವಸೇನೆಯ ಈ ಆಂತರಿಕ ಕ್ಷಿಪ್ರ ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದಾಗಿ, ರೊಟ್ಟಿ ಜಾರಿ ತುಪ್ಪಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತಾಗಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಭಿನ್ನಮತೀಯರು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷೇತರ ಶಾಸಕರ ಸಂಖ್ಯಾ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಬಹುದೆಂದು ಬಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಬಿಜೆಪಿಯೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲಿರುವ ಹುಳುಕನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

ಶಿವಸೇನೆಯ ಪಕ್ಷದ ಆಂತರಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ, ಶತಾಯಗತಾಯ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಉದ್ದವ್ ವಿಧಾನಸಭೆಯನ್ನೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಲೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜನರಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಬರುವ ಭರವಸೆ ಇಲ್ಲದ ಆಘಾಡಿ ಸರ್ಕಾರದ ಸಹಶಾಸಕರು ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ತಿಳಿದು ಬಂದಿದೆ.

ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟ ಸಂಸ್ಥಾನ. ಪ್ರಜೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಇರುವುದೇ ಈ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸರ್ಕಾರ ಎಂದು ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಅಬ್ಬಿರಿದು ಬೊಬ್ಬಿರಿದರೂ, ಒಳೊಗೊಳಗೇ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆ, ಅಸ್ಥಿತ್ವ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯ ಕುಟುಂಬ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಈ ರೀತಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದು ದೇಶದ ಮುನ್ನಡೆಗೆ ಮಾರಕವೇ ಸರಿ. ಯಾರು ಬಂದರೂ ತಮಗೇನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಉಡಾಫೆಯಿಂದ ಮತದಾನವನ್ಣೇ ಮಾಡದ ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಒಂದು ದಿನ ನೀಡುವ ಬಿರ್ಯಾನಿ, ಹಣ ಹೆಂಡಕ್ಕೆ ಮತಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ಕೊಳ್ಳುವವರು, ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದವನು, ತಮ್ಮ ಜಾತಿಯವನು ಎಂದು ಅಪಾತ್ರರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮೆ ಈ ಕುರಿತಾಗಿ ಪ್ರಭುದ್ಧರಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ‍ಚುನಾಯಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ ಬಂದಿದೆ ಅಲ್ವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ..

Gm2

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯವರು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದರು. ಅದಾಗಲೇ ಅವರಿಗೆ 90+ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 80+ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಹಳ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದವರನ್ನು ವಯೋಸಹಜ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಮೂರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಹೆಮ್ಮೆಯ ತಾಯಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಮಗಳಿದ್ದರೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಮತ್ತು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಗಳಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅಂತಹ ಇಳೀ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವತಃ ಅವರೇ ಅಗ್ಗಾಗ್ಗೇ ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳು (ಇಷ್ಟ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಷ್ಟ ಎನಿಸುವಷ್ಟು) ಇದ್ದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಒಮ್ಮೆ ಕಾಶೀ ಯಾತ್ರೇ, ಎರಡು ಬಾರಿ ರಾಮೇಶ್ವರದ ಯಾತ್ರೆ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ಮನೆಗೆಂದು ಮುಂಬೈಯ್ಯಿಗಲ್ಲದೇ, ನಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜಿ ಬರ್ತೇನೇ ಅಂದರೆ ಸಾಕು. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊಗುವ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನವಿಡೀ ಕಷ್ಟದಲ್ಲೇ ಬೆಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕಡೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಐಶಾರಾಮೀ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಕೈಗೆಟುಕಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅದೋಕೋ ಏನೋ ಅಸಮಧಾನ. ತಾನು ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ, ತಾನೂ ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರತೆ.

Gm

ಅದೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದವರೊಬ್ಬರು ಲೋಕಾರೂಢಿಯಾಗಿ, ಅಜ್ಜೀ, ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ಏನು ಚೆನ್ನಾಗಿದೇ ಅಂತೀರೀ? ಅಲ್ಲಿಯ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾಲದು ಎಂದ ತಕ್ಷಣವೇ, ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯ ಎಂದಿನ ಡೈಲಾಗ್ ನೆನಪಾಗಿ ,ಅಯ್ಯೋ ನಮಗೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಅಂತಹ ಪುಣ್ಯ. ನಾನೂ ಇದ್ದೀನಿ ಭೂಮಿಗೆ ಭಾರ ಊಟಕ್ಕೆ ದಂಡ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ಬಿಡೋದೇ? ಅರೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿ ಕೊಂಡರೂ ಬಂದವರ ಮುಂದೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅಕ್ಷೇಪಣೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿ ನಮ್ಮಲ್ಲರನ್ನು ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಈಡು ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ? ಎಂದು ನಮ್ಮಮ್ಮ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಂಡಿದ್ದರು.

ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಗುಣವನ್ನರಿತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಈ ರೀತಿಯ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗಳಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನೇ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೇನೋ ಅವರಮ್ಮನ್ನನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಆದರೆ ನನಗೆ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಸಂಕಟವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆವರ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸಿ, ಬಂದವನ್ನು ನೀವು ಕಾಶೀಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೀರಾ? ರಾಮೇಶ್ವರ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ? ಶೃಂಗೇರಿ ಜಗದ್ಗುರುಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದ ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರೀ ಆಗಿದೇ? ಕಂಚಿ ಮಹಾ ಗುರುಗಳನ್ನು ಪೇಜಾವರ ಶ್ರೀಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗಾದರು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿದ್ದೀರಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಅಯ್ಯೋ ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನರ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸೋದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೊಗಿ ಬಂದ್ವೀ, ಹಾಗೇ ಪಕ್ಕದ ಊರಿಗೂ ಹೊಗಿದ್ವೀ ಅಷ್ಟೇ ಎಂದಾಗಾ, ನಾನು ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿ, ಸುಮ್ಮನೇ ಮಾತನಾಡದೇ, ಏನಜ್ಜೀ? ಏನಂತೀರೀ? ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಏನೂ ಆಗೇ ಇಲ್ವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೂತಿ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶವಾಸಿಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲಾ. ಧರ್ಮಾಧಾರಿತವಾಗಿ ದೇಶ ವಿಭಜನೆ ಆದರೂ, ಯಾರದ್ದೋ ತೆವಲಿಗೆ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಕೊಂಡು ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ, ಈ ದೇಶವನ್ನೇ ಬೈದ್ಯಾಡಿಕೊಂಡು ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಗಂಜಿಯನ್ನು ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಂದಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಈ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಪಕ್ಕದೂರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಲುವಾಗಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ತನ್ನ ನಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ದೋಣಿಯನ್ನು ಏರಿದ. ಆ ನಾಯಿಗೆ ದೋಣಿಯ ಪ್ರಯಾಣ ಮೊದಲ ಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಚಡಪಡಿಕೆಯುಂಟಾಗಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ, ಇತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ, ದೋಣಿಯನ್ನೂ ಡೋಲಾಯಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿತ್ತು.

dog2

ದೋಣಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತಿದ್ದವರು ದಯವಿಟ್ಟು ನಾಯಿಯನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ದೋಣಿಯೇ ಮುಳುಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಆಗಬಹುದು ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಭಯದಿಂದಲೋ ಇಲ್ಲವೇ ತನ್ನ ಬುದ್ದಿಯ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೇ ಬೊಗಳತೊಡಗಿದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದರಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗ ತೊಡಗಿತು. ನಾಯಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಲು ಅದರ ಮಾಲಿಕ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

dog1

ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು, ನೀವು ಅನುಮತಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಈ ನಾಯಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿರಿಸಬಲ್ಲೇ ಎಂದಾಗ ಮಾಲಿಕನಿಗೆ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಯಸಿಸ್ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ ಕೂಡಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಮಾಲಿಕರರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕೂಡಲೇ ಆ ಹಿರಿಯರು ನಾಯಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ನದಿಗೆ ಎಸೆದು ಬಿಟ್ಟರು. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ನಾಯಿ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈಜಲಾರಂಭಿಸಿತು, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಈಜಿದ ನಂತರ ನಾಯಿಯ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ತಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ ಆಗ ತೊಡಗಿದಾಗ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಹಿರಿಯರು ನಾಯಿಯತ್ತ ತಾವು ಹೊದ್ದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಶಲ್ಯವನ್ನು ಎಸೆದರು. ಬದುಕಿದೆಯಾ ಬಡ ಜೀವ ಎಂದು ಆ ಶಲ್ಯವನ್ನು ನಾಯಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಶಲ್ಯವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ನಾಯಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ದೋಣಿಯೊಳಗೆ ಎಳೆದು ಕೊಂಡರು ಆ ಹಿರಿಯರು. ನೀರಿನಿಂದ ದೋಣಿಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿಸಿದ ಆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಮಾಲಿಕನ ಬಳಿ ಬಂದು ತೆಪ್ಪಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಇಡೀ ಪ್ರಯಾಣದ ಪೂರ್ತಿ ಕಮಿಕ್ ಕಿಮಿಕ್ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ನಾಯಿಯ ಬದಲಾದ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಮಾಲಿಕರು ಮತ್ತು ಇತರೇ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚರಾಗಿ, ದೋಣಿ ಹತ್ತಿದಾಗ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಗಾಯಿತು? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಹಿರಿಯರು ಸಣ್ಣಗೆ ನಕ್ಕು ನಾನು ಆ ನಾಯಿಗೆ ದೋಣಿಯ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟೆನಷ್ಟೇ. ದೋಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾರಾಡುವ ಮೂಲಕ ಉಳಿದೆವರೆಲ್ಲರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ತರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಆ ನಾಯಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಾ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಎಸೆದೆನೋ, ಅಗ ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಜೀವದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀರಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೋಣಿಯ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವಂತಾದಾಗ ಅದನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎಳೆದು ದೋಣಿಗೆ ತಂದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು ಎಂದರು.

ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯವರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಎರಡನೇ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ನಾಯಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಇಬ್ಬರ ಮನೋಭಾವನೆಯೂ ಸದ್ಯದ ಕೆಲವು ಭಾರತೀಯರ ಮನೋಭಾವನೆಗಳು ಒಂದೇ ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಎರಡೂ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ದೇಶ/ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ತಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಅರಿವಿರದೇ ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮತ್ತು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಾರಿಗೂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಕುಟುಂಬ, ರಾಜ್ಯ, ದೇಶಗಳ ಅರಿವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕೇಳಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಕೇಳಿ, ನೋಡೀ ಓದಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ/ರಾಜ್ಯ/ದೇಶ ಸರಿ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೇ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆಯೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಖ್ಯಾ(ಕುಖ್ಯಾ)ತ ನಟನ ಮಡದಿಯೊಬ್ಬಳು ಈಗ ಅತನಿಂದಲೇ ವಿಚ್ಚೇದನ ಪಡೆದು ಇದೇ ದೇಶದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದಿದೆ.

ind4

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರು, ಇಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೇ, ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸೃತಿ ತಮ್ಮದ್ದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೇಳುವವರನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆ ಎಸೆದಂತೆ, ನೆರೆಯ ಪಾಪೀಸ್ಥಾನ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಆಫ್ಗಾನೀಸ್ಥಾನ, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಬರ್ಮಾ ಇಲ್ಲವೇ ಶ್ರೀಲಂಕ ಅದೂ ಬೇಡವೆಂದರೆ, ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾ, ಸೊಮಾಲಿಯಾ, ದಕ್ಷಿಣ ಸುಡಾನ್, ಸಿರಿಯಾ, ಇರಾಕ್ ದೇಶಗಳಿಗೆ 6 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು.

ind6

ಅವರಿಗೆ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯ ಅರಿವಾಗಿ ಮುಂದೆಂದೂ ಕಮಿಕ್ ಕಿಮಿಕ್ ಎನ್ನಲಾರರು. ನಮ್ಮ ದೇಶ ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ದೇಶವಾದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಸರ್ವ ಸ್ವತ್ರಂತ್ರ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕಿದೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಗಳ ಜನರಿಗೂ ಬದುಕಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರವರ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೇಶವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗ ಬೇಕು.

india2

ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿನ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದ ಮೇಲೆ ಈ ದೇಶದ ಕಾನೂನಿನ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಅವರೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯವೇ ಹೌದು. ದೇಶದ ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಅಖಂಡತೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕಟಿಬದ್ದರಾಗಿರಬೇಕು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಮತಾಂಧತೆಯಿಂದಲೋ, ಭಾಷಾ ಧುರಾಭಿಮಾನದಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸಿದ್ದಾಂತದ ಅಮಲಿನಿಂದಲೋ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ದೇಶವನ್ನು ತುಂಡರಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ಮಂದಿಯೇ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋಗಿರುವುದು ಈ ದೇಶದ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ.

ind1

ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹೋರಾಟಗಾರ ತ್ಯಾಗ ಬಲಿದಾನಗಳಿಂದ ಸ್ವಾತ್ರಂತ್ಯ್ರಗೊಂಡ ದೇಶಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಧರ್ಮ, ಜಾತೀ, ಭಾಷೆ, ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತವೇ ಹೆಚ್ಚು ತಾವು ಈ ದೇಶದ ಕಾನೂನು, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ತಲೆಬಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೇ ದೇಶ ನಿಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಜನರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿ ಅಸಹಕಾರ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೊಂಬಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಾ, ವಿದೇಶಿಗರ ಮುಂದೇ ದೇಶದ ಮಾನವನ್ನು ಹರಾಜು ಹಾಕುವವರನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಅವರಿಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಈ ಕೂಡಲೇ ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ದೇಶ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ನೆಮ್ಮೆದಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇಶ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪಥಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಇಂತಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದೇಶ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಜಾರುತ್ತದೆ.

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ.

ನನಗೆ ಹಿಂದೀ ಬರೋದಿಲ್ಲ, ನಾವು ದ್ರಾವಿಡರು

ಕಳೆದ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೂರೋನಾ ಮಹಾಮಾರಿ ವಕ್ಕರಿಸಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಒಂದು ರೀತಿ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದ್ದು ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ, ನಾವೇ ಅದರೊಂದಿಗೇ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೂರೋನಾಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ದಿನವೂ ಮಾಧ್ಯಮದವರ ಕೂರೋನಾ ಕುರಿತಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಭಯಭೀತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ವಿಷಯಾಂತರ ಮಾಡುತ್ತಾ,, ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ , ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮೋಹಕ ನಟ-ನಟಿಯರು ನಿರೂಪಕಿಯರು ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ವ್ಯಸನಿಗಳಗಿದ್ದು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಜನರನ್ನು ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿವೆ.

ನಟ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಅಷ್ಟೂ ಚಲಚಿತ್ರರಂಗವಲ್ಲದೇ ಹಿಂದೀ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಛಾಪನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾದವರೇ. ಜನರು ಗೌರವ ಕೊಡುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಆತ, ಚಲಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಖಳನಾಯಕತನವನ್ನೇ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಈಗಾಗಲೇ, ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು, ಮಲಯಾಳಂ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಹಿಂದೀ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಭಹಿಷ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿಗಿಂತ ಕುಖ್ಯಾತಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಊಸರವಳ್ಳಿ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರರಂಗದವರೂ ಆತನನ್ನು ಭಹಿಷ್ಕಾರ ಹಾಕಿದ್ದಾಗ ತಾನೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗ ಎಂಬುದು ಥಟ್ ಅಂತ ನೆನಪಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆಂದು ಕನ್ನಡದ ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಯ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಕಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾವೇರೀ ನದಿ ನೀರಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡು ರಾಜ್ಯದ ನಡುವಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಿಗುವಾಗಿರುವ ಕುರಿತಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು? ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇ ತಡಾ, ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆವಿಗೂ ಶಾಂತ ಮೂರ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪದಂತಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ನಿರೂಪಕಿಯ ಮೇಲೆ ಹೌಹಾಹಾರೀ, ಉರ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದು ಒಬ್ಬ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಟ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಪಕನಾಗಿ ನನ್ನ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಚಲಚಿತ್ರ ರಂಗದವರನ್ನು ಭಾಷೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಡೆಯದಿರಿ. ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೇನು ಒಂದೇ. ಅವರಿಗೆ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

ಇನ್ನು ತನ್ನ ವಯಕ್ತಿಕ ತೆವಲುಗಳಿಗಾಗಿ ಚೆಂದದ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮುದ್ದಾದ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೂ ಆಕೆಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನ ನೀಡಿ ಹಿಂದೀ ಭಾಷೀಯ ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯ ನೃತ್ಯಗಾರ್ತಿಯನ್ನು ಎರಡನೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಆಕೆಗೂ ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿರುವ ವಿಷಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ.

ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಲಂಕೇಶ್ ಅವರ ನಿಧನದ ನಂತರ ಅವರ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ತುಕ್ಡೇ ತುಕ್ಡೇ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನವರಿಗೆ ಅಮ್ಮನಂತಿದ್ದ ಗೌರಿ ಹತ್ಯೆಯಾದದ್ದೇ ತಡಾ, ಪ್ರಕಾಶನಿಗೆ ಆತನೊಳಗಿದ್ದ ರಾಜಕಾರಣೀ ಜಾಗೃತವಾಗಿ, ಸಾವಿನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಾನು ಗೌರಿ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿಡುತ್ತಾ, ಟೌನ್ ಹಾಲ್ ಮುಂದೆ ಅಬ್ಬರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ Just Ass-King ಎನ್ನುವ ಬಿರುದಾಂಕಿತನಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೇ ಠೇವಣಿಯೂ ಗಿಟ್ಟದಂತೆ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ.

ಅದಾದ ನಂತರ ರಾವಣಾಸುರವಧೆಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ನೀಲಿ ಚಲಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸುವ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶ, ನಂತರ ಈ ಕೋವಿಡ್ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ, ಇಲಿ ಹೋದದ್ದನ್ನೇ ಹುಲಿ ಹೋಯಿತು ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಪ್ರಚಾರ ಪಡೆದದ್ದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗವಲ್ಲದೇ, ಭಾರತೀಯ ಚಲನ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಪಂಚದ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿಯೇ, ಕನ್ನಡಿಗರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಇತಿಹಾಸವಾದ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್ ಚಿತ್ರದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೋ, ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸ್ವಾಭೀಮಾನಿ ದೇಶಭಕ್ತರು ಅತನ ವಿರುದ್ದ ಭಹಿಷ್ಕಾರದ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅತನಿರುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಾತ್ವಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ತೋರಿದದ್ದು ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಮತ್ತು ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿತ್ರ ತಂಡಕ್ಕೆ ಮರ್ಮಘಾತವಾಗಿದ್ದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಈ ಕುರಿತಂತೆ ವಿಷಯಾಂತರ ಮಾಡಲು ಪ್ರಕಾಶ್ ರೂ ಅಂತಹ ಗೋಸುಂಬೆಗೆ ಥಟ್ ಅಂತ ನರನಪಾಗಿದ್ದೇ ಹಿಂದೀ ದಿವಸ್. ಕೇವಲ ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯ ಈ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕದ್ದು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಚಿತ್ರರಂಗದವರು, ಬರೀ ಚಿತ್ರವಲ್ಲದೇ ತಮಿಳು ನಾಡಿನ ಚಲಚಿತ್ರರಂಗದವರು ಆರಂಭಿಸಿದ ಹಿಂದಿ ತೆರೆಯಾದು ಪೋಡಾ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನಕಲು ಮಾಡಿ, ನನಗೆ ಹಿಂದೀ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಹೋಗೂ, ನಾವು ದ್ರಾವಿಡರು ಎಂಬ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ಇದೇ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಬೌದ್ಧಿಕ ದೀವಾಳಿತನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಭಾಷೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಚನೀಯವೇ ಸರಿ.

ಇನ್ನು ಈ ಖನ್ನಢ ಉಟ್ಟು ಓರಾ(ಲಾ)ಗಾರರು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟಿ-ಶರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರು ಶಾಂತಿ ಪ್ರಿಯರು. ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೇಳಿದರೆ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಡುವಂತಹ ಸಹೃದಯಿಗಳು. ಯಾರನ್ನೂ ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಸದೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡುವವರು. ಅದರೆ ತಮಿಳರ ಹಿಂದಿ ತೆರೆಯಾದು ಪೋಡಾ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನಕಲು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಹಿಂದಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಹೋಗೂ ಅಂತ ಏಕವಚನ ಬಳಸಿರುವುದಲ್ಲದೇ, ಎರಡನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಂಬ ಆಪಭ್ರಂಷ ಬೇರೆ. ನಾನು ಕನ್ನಡಿಗ ಎಂದೋ, ಇಲ್ಲವೇ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಂದೋ ವ್ಯಾಕರಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಲೂ ಬಾರದವರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಉದ್ದಾರ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ? ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ಸಾಲು ನಾವು ದ್ರಾವಿಡರು ಎಂಬುದು ದೇಶವನ್ನೇ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡುವ ಹುನ್ನಾರ.

ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಬಾರದು ಎಂಬ ಅಸಂಬದ್ಧ ಟಿ-ಶರ್ಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಶಾಸಕ ಝಮೀರ್ ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲಂತೂ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರಾಗುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ.

ಬ್ರಿಟೀಷರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಒಡೆದು ಆಳು ಎಂಬ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆರ್ಯರು ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡರು ಎನ್ನುವಂತೆ ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯರು ಮತ್ತು ದಕ್ಷ್ಣಿಣ ಭಾರತೀಯರ ಮಧ್ಯೆ ಕಂದಕವನ್ನು ತೋಡುವ ಸುಳ್ಳು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬರೆದದ್ದಲ್ಲದೇ, ಆರ್ಯರು ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದವರು ಹಾಗಾಗಿ ಅವರೂ ಸಹಾ ಪರಕೀಯರೇ ಎಂಬ ವಿಷ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಹೋದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಧರ್ಮಾಧಾರಿತವಾಗಿ ದೇಶವನ್ನು ಒಡೆದು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿ ಹೋದರೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಓಟಿಗಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಜಾತಿಯ ಮೇಲೆ ಒಡೆದು ಛಿದ್ರ ಛಿದ್ರ ಮಾಡಿದರು. ಈಗ ಈ ಚಿತ್ರರಂಗದವರು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಭಾಷೆಯಾಧಾರಿತವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೇಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?

ಮೇಲು ನೋಟಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮೇಲೆ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುತ್ತಾ ತಪ್ಪು ತಪ್ಪಾಗಿ ಬರೆದ ಟಿ-ಶರ್ಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬೀದಿಗಿಳಿದ ಕೆಲ ಕನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ನಂತಹವರಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತಲೂ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹೋರಾಟವಷ್ಟೇ. ಇಂತಹವರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರು ಉದ್ದಾರವಾಗ್ತಾರಾ?

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ,

20-30 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡ್ತಾರೇ, ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತ, ಕನ್ನಡ, ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಮರೆತು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೃದಯಭಾಗವಾಗಿದ್ದ, ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಾಪಾರೀ ತಾಣವಾಗಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆ, ಬಳೇ ಪೇಟೆ, ತಿಗಳ ಪೇಟೆ, ಅಕ್ಕೀ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ವಾಡಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಿದ್ರಲ್ಲಾ ಅವಾಗಲೇ ಹಿಂದಿ ಹೇರಿಕೆ ಶುರುವಾಯಿತಲ್ವೇ.

ಈಗಲೂ ಸಹಾ ಕಮೀಶನ್ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ್ರೇ, ಇದೇ ಖನ್ನಡ ಹೋರಾಟಗಾರರೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅನ್ಯ ಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಆಸ್ತಿ ಖರೀದಿ,ಅಂಗಡಿ,ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಪಡೆಯಲು ದಲ್ಲಾಳಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋದು ಗುಟ್ಟಿನ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ರೇ ಸನ್ನೀ ಲಿಯೋನ್ ಅರೆ ಬೆತ್ತಲೆ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದವರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಖನ್ನಡ ಓರಾಟಗಾರ ಎನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳೆನಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹಣದ ಆಸೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜುಟ್ಟನ್ನೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಈಗ ಅಯ್ಯೋ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮೇಲೆ ಅನ್ಯಭಾಷಿಕರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಅಂತಾ ಬಾಯಿ ಬಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ ಅಲ್ಚೇ?

ಅದೇ ರೀತಿ, ಏ ಬಾಯ್, ಚಾರ್ ಸೌ ಬೀಸ್ ಪಾನ್ ದೇನಾ, ತೋಡಾ ಸುಪಾರೀ ಔರ್ ಚುನ್ನಾ, ದೇಖ್ ಕೇ ಡಾಲ್ನಾ ಎಂದು ಬೀಡಾ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಯ್ತುಂಬಾ ತಿಂದು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಉಗಿಯುವ ನೂರಾರು ಖನ್ನಢ ಓರಾಟಗಾರರು ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣ್ತಾರೇ ಅಲ್ವೇ?

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮಕ್ಳು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಭಯ್ಯಾ ಪಾನಿ ಪೂರಿ ದೇನಾ, ಭಯ್ಯಾ ತೋಡಾ ಜ್ಯಾದಾ ಮೀಟಾ ಡಾಲ್ನಾ ಅಂತಾನೋ, ಇಲ್ಲವೇ ಭಯ್ಯಾ ಏ ಬಿಂದಿ ಪ್ಯಾಕೇಟ್ ಕಿತ್ನಾಕಾ ಹೈ? ತೋಡಾ ಕಮ್ ಕರ್ಕೇ ದೇನಾ ಭಯ್ಯಾ, ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬಂದ್ರೂ ನಮ್ಮವರೇ ಅರೆ ಬರೇ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾನಾಡಿಸುವುದು ಸುಳ್ಳೆನಲ್ಲಾ ಅಲ್ವೇ?

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸುವುದು ಯಾವುದೋ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಕೆಲ ನಟ ನಟಿಯರಿಂದಾಗಲೀ, ಕೆಲ ಕನ್ನಡ ಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ.

  • ಹಾಗಾಗಿ ಮೊದಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡೋಣ.
  • ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಸಹಿಯನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕನ್ನಡಲ್ಲೇ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗಲಿ.
  • ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಸರ್ಕಾರೀ ಶಾಲೆಗೇ ಸೇರಿಸಿ ಎಂದು ಕೂಗಾಡುವ ಬದಲು, ಮಕ್ಕಳು ಕಲಿಯುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸರಿಯಾಗಿ ಓದುವುದು, ಬರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾರಾ ಎಂದು ಗಮನಿಸೋಣ.
  • ಒಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿ ಸರ್ಕಾರೀ, ಖಾಸಗೀ ಮತ್ತು ಬ್ಯಾಂಕ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ನಾವು ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಉಳಿದವರೂ ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೇ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ.
  • ಒಂದು ಗೆರೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟದೇ ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಗರೆಯೊಂದನ್ನು ಬರೆಯುವಂತೆ, ಇತರೇ ಭಾಷೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಉಳಿದ ಭಾಷಾ ವ್ಯಾಮೋಹ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ.
  • ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸ್ವಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಅನ್ಯಭಾಷಿಗರನ್ನು ಹೆದರಿಸಿ ಬೆದರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊರೆಯುವ ಕಾಯಕಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಯಾರೂ ಇಳಿಯಬಾರದು.
  • ಕನ್ನಡಿಗರದ್ದು ಕೊಡುವ ಕೈ ಹೊರತು ಬೇಡುವ ಕೈ ಅಲ್ಲಾ. ದೇಹಿ ಎಂದು ಬಂದವರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ತುಂಬಾ ಊಟ ಬಡಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯಿಗಳು.

ಯಾವುದೋ ನಟ ಅಥವಾ ಕೆಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನೈಜ ಕನ್ನಡಿಗರಾದ ನಾವುಗಳು ಬಲಿಯಾಗದೇ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಬಾಳೋಣ. ಇತರರನ್ನೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬಾಳಗೊಡೋಣ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೇ ಪ್ರಾಧ್ಯಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗನೇ ಸಾರ್ವಭೌಮ.

ಊಟದ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಕೋಸಂಬರಿ, ಪಲ್ಯ, ಗೊಜ್ಜುಗಳು ಇದ್ದರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಸಾರು. ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸದೇ ಕಲಿಯೋಣ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಬಳಸೋಣ. ಅಲ್ವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ