ಆಲ್ ರೈಟ್ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ

ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಕರೆ ಮಾಡದಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಮೇರಿಕಾದ ನ್ಯೂಜೆರ್ಸಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೆಗಳ ಕಾಲ ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವುದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ವಾಡಿಕೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸುಮಾರು ಐದಾರು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಆತ ಕರೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಕೆಲಸದ ಬಾಹುಳ್ಯದಿಂದಲೋ ಇಲ್ಲವೇ ಕೂರೋನಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಆತ ಕರೆ ಮಾಡದಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನೂ ಕೂಡಾ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆ.

ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ? ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಕೆಲಸ ಹೇಗಿ ನಡೀತಾ ಇದೇ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಎಲ್ಲಿಯ ಕೆಲಸ? ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಾಯಿತು. ಹೊಸಾ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸರಿ ಇರದ ಕಾರಣ ಹೊಸಾ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಬಹುದಾದರೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದ ನನ್ನದು ಎಂದೆ. ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಬೇಸರಿಕೊಂಡ ಆತ, ಕೂದಲೇ ನನ್ನ ರೆಸ್ಯೂಂ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡು ನನ್ನ ಕೆಲವು ಭಾರತೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ನನ್ನ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಎಂದದ್ದಲ್ಲದೇ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಸಂಕೋಚವಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಬಳಿ ಕೇಳು ಎಂದು ತನ್ನ ದೊಡ್ಡತನವನ್ನು ತೋರಿದ. ಆತನ ಹೃದಯವೈಶಾಲ್ಯತೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಇನ್ನೂ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ.

ನಂತರ ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಕೋವಿಡ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನಿಂದ ತೂರಿಬಂತು. ಅಯ್ಯೋ ಅದನ್ನೇಕೆ ಕೇಳುತ್ತೀಯೇ? ಪ್ರತೀ ದಿನ 1000-2000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಕೋವಿಡ್+ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ ಪ್ರತೀದಿನ 15-20 ಜನರು ಕೋವಿಡ್ ನಿಂದಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಆಗಿದೆ. ಸುಮಾರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವಾರಗಳಿಂದ ಮನೆಯಿಂದಾಚೆಯೇ ಬಂದಿಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭಿರವಾಗಿದೆ ಎಂದೆ.

nj

ಅರೇ ಕೇವಲ 2000-3000 ಕೋವಿಡ್+ ಮತ್ತು 15-20 ಜನರು ಸಾಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೇ ಅಷ್ಟೋಂದು ಭಯವೇಕೆ? ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಸರ್ವೇ ಸಾಧಾರಣ. ಪ್ರತೀದಿನ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಜನರು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರದೇ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಅಥವಾ ಸೀಲ್ ಡೌನ್ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿ, ಅದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಹೋಗುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿಗಳು ಇರುವ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾ ಕೂರೋನಾ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ ಮಾರಕವಾಗಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ದೂಷಿಸದೇ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದ.

ಅದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಿಭಿನ್ನ. ಅಮೇರಿಕಾಗಿಂತಲೂ ಐದಾರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದಿನೇ ದಿನೇ ಅಲ್ಲಿಯಷ್ಟಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೊರೊನಾ ಸೋಂಕು ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸೋಂಕು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರವೂ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಂದರೂ ಅದರಿಂದ ಹಲವಾರು ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾಯಿತು. ಅಂತರಾಜ್ಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ್ದು, ಅಂಗಡಿ ಮುಗ್ಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು, ಬೀದಿ ಬದಿಯ ವ್ಯಾಪಾರ ನಿಷೇಧಿಸಿದ್ದು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮನೆಗಳಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಎಂದದ್ದನ್ನೇ ನೆಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕೆಲವು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರುಗಳು ರಂಪರಾಮಾಯಣಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿದ ಸರ್ಕಾರ ಯಾವಾಗ ನೆರೆರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತ ಮಾಡಿ, ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ನಿರ್ಬಂಧವನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಿ, ರಸ್ತೇ ಬದಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ ಕೋರೋನಾ ಅಬ್ಬರ.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೊರೊನಾ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಕ್ರೆಡಿಟನ್ನು ಪಡೆಯಲು ತುದಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತವರೆಲ್ಲರೂ ಯಾವಾಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕೈ ಮೀರುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕುರಿ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ, ಆಳಿಗೊಂದು ಕಲ್ಲು ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ದೂಷಣೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕೆಲವು ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಮತ್ತು ಒಂದು ಚೂರೂ ಮಾನವೀಯತೆ ಇಲ್ಲದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೊರೊನಾ ಉಪಕರಣಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾ ಭಾರೀ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದೆ.

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿರುವ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಂದು ಜವಾಭ್ದಾರಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಜೊತೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಹಬದಿಗೆ ತರುವಂತಹ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಂದೋ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ರಾಜಕೀಯ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಕರಣಗಳಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಬೇಳೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಜನರನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿ ಜನಾಂಧೋಲನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಧುರೀಣರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು ದೇಶಕ್ಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಾರಕವಾಗಿದೆ.

online_classes

ಜನರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಇರಬೇಕಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಈ ಎರಡೂ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಮರೆತು ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣಗೊಂಡು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದುರ್ಲಾಭ ಪಡೆದುಕೊಂದು ಫೀ ಆಸೆಗೆಂದು ನರ್ಸರೀ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಕಾಲೇಜಿನವರೆಗೂ Online ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಮತ್ತು ಪೋಷಕರ ರಕ್ತವನ್ನು ಹೀರತೊಡಗಿದರೇ, ಇನ್ನು ಖಾಸಗೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಡ್‌ ಇಲ್ಲ ಅದು ಇಲ್ಲ ಇದು ಇಲ್ಲಾ ಎಂದು ನೆಪವೊಡ್ದಿ ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ದುಬಾರಿ ದರ ವಿಧಿಸುತ್ತಾ ಕೂರೋನಾ ವೈರಾಣುವಿನಿಂದ ಸಾಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಈವರ ಬಿಲ್ ನೋಡಿಯೇ ಸಾಯತೊಡಗಿರುವುದು ಸಹಾ ಸರ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹಾಗೂ ಜನಾಕ್ರೋಶ ರೂಪಿತವಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವರಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲಾ. ಅದರೆ ಆ ತಪ್ಪನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಾ. ಇಂದು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿರುವವರು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರೇ, ಅವರು ಅಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯಾವಾಗದ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇಂದು ಅವರು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯದಿರುವುದು ಒಳೀತು. ಅದೇ ರೀತಿ ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದವರೇ ಇಂದು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದು ಇತರ ತಪ್ಪು ತೋರಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಅದರೆ ಅದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು.

ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಗುಣ. ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಅವರೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಹಗೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವವರು ಸಹಾ ಅಷ್ಟೇ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ತಪ್ಪನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಅವಮಾನಕರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯಕರವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೇ, ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡದೇ, ದೇಶದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆ ಹರಿಸುವತ್ತ ಚಿತ್ತ ಹರಿಸುತ್ತಾ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯವಂತರಾಗ ಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಅದೇ ರೀತಿ ಕ್ಷಮೆ ಎನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಲಕ್ಷಣ. ತಮ್ಮ ಅಹಂ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದೂ ಸಹಾ ದೊಡ್ಡ ಗುಣವೇ. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಆತ ಸಣ್ಣವನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿ, ಹಳೆಯದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ

ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೇ ಕೂರೋನಾ ಮಹಾ ಮಾರಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಸರ್ಕಾರವು, ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ ಗಿಣಿಗೆ ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿ ನೀವು ಇರಿ. ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ ಬರಬೇಡಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ, ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವೇ ಮುಖ್ಯ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಾಟವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅಂಡೆಲೆಯುತ್ತಾ ಇಂದು ಕೂರೋನಾ ಸೋಕು ತಗುಲಿದ ಕೂಡಲೇ ಅದು ಸರ್ಕಾರದ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಮೂರ್ಖತನವಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು? ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತವರಿಗೆ ಕೂರೋನ ಬಂದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?

covid2

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಕೂರೋನಾ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷಗಳ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವಾಗಲೀ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಕೈ ಮೀರಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಹಬದಿಗೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರದ ಎಲ್ಲಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಕೂರೋನಾ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಈಗ ಅವರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸರಿಕಾಣದು. ಈ ರೀತಿಯ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಿಂದ ಕೂರೋನಾ ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು ಮತ್ತು ಇಂತಹ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಹೋರಾಟಗಳು ನಿಷ್ಟೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆಯಷ್ಟೇ.

covid1

ಕೂರೋನಾದಿಂದ ಸತ್ತಿರುವ ಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿರುವ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವಾಗ ಅಂತಹ ಧನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಕೂರೋನಾ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿರುವ ಭಯ ಮತ್ತು ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಬಹುದು.

ಇನ್ನು ಒಬ್ಬ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ನಾಗರೀಕನಾಗಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಷಾಯಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಧೃತಿಗೆಡದೇ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಬರಲಿ ಗೋವಿಂದನ ದಯೆ ನಮಗಿರಲಿ ಎಂದು ಭಗವಂತನ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ ನಡೆಸೋಣ.

ಜೀವ ನಮ್ಮದು ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹುಷಾರಿನಲ್ಲಿ ನಾವಿರಬೇಕು ಹೊರತೂ, ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ದೂಷಿಸಲಾಗದು ಮತ್ತು ದೂಷಿಸಲೂಬಾರದು. ಹೋಗಿರುವುದು ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಜೀವ ಅಥವಾ ಜೀವನವಲ್ಲ. ಜೀವವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನೂರಾರು ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಲ್ಲೆವು ಅಲ್ಲವೇ? ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಆಲ್ ರೈಟ್ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತಾ.

ಏನಂತೀರೀ?

kamraj discussion, US it’s common they go for insurance

rahul ghandhi tweet

rajastan incident

ಕೂರೋನ ಇನ್ನೆಷ್ಟೂ ಅಂತಾ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಕೂರೋಣಾ?

ಚೀನಾದ ದೇಶದ ವುಹಾನ್ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಬಾವಲಿಗಳಿಂದ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಕೂರೋನ ಎಂಬ ಮಹಾಮಾರಿ ಸೋಂಕು ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚಾದ್ಯಂತ ತನ್ನ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯ. ಈ ಸೋಂಕು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಡಬಾರದೆಂಬ ಮುಂಜಾಗೃತಾ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ 14 ರವಗೆ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಮಾಡಲಾಗಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸುಧಾರಿಸದ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಮೇ 3 ರವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ತಿಳಿದ ಬಂದ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಮೂರನೇ ಬಾರಿಗೂ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಹೆಚ್ಚ್ಆಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಲಾಕ್ ಡೌನ್, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಜೊತೆ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರ ಮಾನಸಿಕ ಮನೋಬಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರ ಬವಣೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಈ ಲೇಖನ.

ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಮಾರ್ಚ್ 24 ರಂದು,21 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಮಾಡಲು ಆದೇಶಿಸುವ ಒಂದು ವಾರದ ಮೊದಲೇ ಬಹುತೇಕ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಮುಂಜಾಗ್ರತಾ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತಿಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ವಾರೆ ವಾಹ್! ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಕೆಲಸ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಮನೆಯ ಹೊರಗೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಈ ನೆಪದಲ್ಲಾದರೂ ಇಡೀ ದಿವಸ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಟುಂಬಸ್ತರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವಂತಾಯಿತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟಿದ್ದು 100 ಕ್ಕೆ 100 ರಷ್ಟು ಸತ್ಯ.

ಪ್ರತೀ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಎದ್ದು ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಂಡಿ, ಊಟವನ್ನು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಅವರು ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜು, ಕಛೇರಿಗಳಿಗೆ ಹೋದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಾದಿಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪುನಃ ರಾತ್ರಿಯ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಸರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಹುತೇಕ ಗೃಹಿಣಿಯರಿಗೆ ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿ ತಂದಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಆರಾಮಾಗಿ ಎದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ, ಸಂಜೆ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಹರಟುತ್ತಾ ಕುರುಕಲು ತಿಂಡಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಪಾಹಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ನಂತರ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂತೋಷ ಪಡಿಸಲೆಂದೇ, ಪ್ರತೀ ದಿನ ಹೊಸ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತಿಂಡಿಗಳು, ಭಕ್ಷ ಭೋಜನಗಳು, ವಾರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಬಜ್ಜಿ, ಬೋಂಡಾ, ಚಾಟ್ಸಗಳು, ಕೇಕ್ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಸಂಜೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾದರು.

WhatsApp Image 2020-04-26 at 10.40.09 AMಹೇ! ಮಡದಿಯೇ ಇಷ್ಟೋಂದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಗಂಡಸರಾದಿಯಾಗಿ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ , ಮನೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡ ತೊಡಗಿದರು. ಇದೆಲ್ಲಾ ಒಂದೆರಡು ವಾರಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ, ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲರೂ ಭ್ರಮನಿರಸವಾಗತೊಡಗಿದರು.  ಹೇಗೋ ಗಂಡಾ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಾಣಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ ಅವನೇ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಹೆಂಡತಿ, ಅರೇ ನಾನು ಕಛೇರಿಯ ಕೆಲಸ ಮಧ್ಯೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೇ ಕಡೆಗೆ ಇದು ನನ್ನದೇ ಕೆಲಸವಾಯಿತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಗಂಡ ಭಾವಿಸತೊಡಗಿದಂತೆಯೇ ಗಂಡ ಹೆಂಡಿರ ಮಧ್ಯೆ ಸಣ್ಣದಾದ ವಿರಸ ತೋರತೊಡಗಿತು

ಇನ್ನು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲೂ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಇದ್ದರೂ ಕೆಲವರು ಅದೇನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆಲಸವಾಗಿಯೇ ಬಿಡಬೇಕು. ಈ ಕೆಲಸ ಇಂದೇ ಆಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಲ್ಲದೇ, ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಗೊಡ್ಡು ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹಾಕತೊಡಗಿದರು. ಸರಿ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ಈ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೇ, ನಮಗೂ ಹೆಂಡ್ತಿ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆ ಸಾರ್. ನಾವು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದು ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆದ್ರೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರು ನೋಡ್ಕೋತಾರೆ ಸಾರ್ ಎನ್ನುವ ಅಸಹಕಾರ. ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ಅತ್ತ ದರಿ ಇತ್ತ ಪುಲಿ ಎನ್ನುವ ಉಭಯ ಸಂಕಟ.

house_arrest2ರೀ ಇದೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಡ್ತೀರಾ? ಕೆಲಸದವಳು ಬಂದಿಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಹೋರಗೆ ನಾನು ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿ ಬರೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀವು ಮನೆ ಕಸ ಗುಡಿಸಿ ಓರಿಸಿ ಬಿಡಿ. ಓಲೆ ಮೇಲೆ ಸಾರು ಕುದ್ದಿದ್ರೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಆರಿಸಿ ಬಿಡಿ. ಮಳೆ ಬರೋಹಾಗಿದೆ ಮೇಲೆ ಒಣಗಿ ಹಾಕಿರೋ ಬಟ್ಟೆ ತರ್ತೀರಾ, ಉಫ್!! ಒಂದೇ ಎರಡೇ ಕುದುರೆ ಕಂಡ್ರೇ ಕಾಲು ನೋವು ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇರ ತೊಡಗಿದ್ದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮಕ್ಕಳೋ, ಅಪ್ಪಾ ನನ್ನ online assignmentಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀರಾ ಅಂತ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ. ಅಲ್ರೋ.. ನಾನೇನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಮಜಾ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಾ? ಆಫೀಸ್ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ವಾ ಅಂದ್ರೇ ಸಾಕು. ಸಾಕು ಸುಮ್ನಿರಿ. ನಾನೂ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ನೀವು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದನ್ನ. OK Ok. I know, i am on it. i will post you an update ಅಂತಾ ಹೇಳೋದು ಒಂದು ಕೆಲಸಾನಾ ಅಂತಾ ಮಕ್ಕಳು ರೇಗಿಸಿದರೇ, ಅವ್ಯಾವನೋ ಹೇಳ್ದ್ರೇ, ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಕೆಲ್ಸಾ ಮಾಡ್ತೀರೀ? ಮನೆ ಕೆಲ್ಸ ಅಂದ್ರೇ ನಿಮ್ಗೆ ತಾತ್ಸಾರನಾ?. ಅಂತಾ ಮನೆಯಾಕಿಯ ಮೂದಲಿಕೆ.

ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು ಈ ರೀತಿಯ ಅಪಮಾನ ಮತ್ತು ಅವಮಾನ. ಸುಮ್ಮನೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಿ ಸ್ನಾನ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮುಗಿಸಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ, ಹೊತ್ತೊತ್ತಿಗೆ ಟೀ ಕಾಫಿ ಬ್ರೇಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಂಜೆ ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ ಎಂದು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಮಡದಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಟಿವಿ ನೋಡಿ ಕಣ್ತುಂಬ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತಾ, ಇನ್ನೂ ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆಲ್ಲೋ ತಿರುಗಾಡಿ, ಮನೆ ಮಂದಿಯ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ಇಲ್ಲವೇ ಊಟ/ತಿಂಡಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ವಿ. ಈಗ ನೋಡಿದ್ರೇ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆನೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರೋದು ತುಂಬಾನೇ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ.

ನಿಜ ಹೇಳ್ಬೇಕೂ ಅಂದ್ರೇ ಅತಿ ಕಡು ಬಡವರು, ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕೂಲಿ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡು ಜೀವ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ, ಸರ್ಕಾರ, ವಿವಿಧ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಉಚಿತವಾಗಿ ದವಸ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೇ ತಂದು ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಊಟ ಮಾಡ್ತಾ ನಾಳೆಯ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೇ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನೂ ಸಾಹುಕಾರರು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಈ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಪ್ರಭಾವವೇ ಬೀರ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಅವರ ಮನೆಯ ಮದುವೆ, ಮುಂಜಿ, ನಾಮಕರಣ, ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಇದ್ಯಾವುದೋ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮೂವತ್ತು ಜನಾ ಅಂತ ತಿಪ್ಪೇ ಸಾರಿಸಿ ಮುನ್ನೂರು ಜನ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ.

WhatsApp Image 2020-04-26 at 11.47.04 AMಅದ್ರೇ ನಿಜವಾದ ಕಷ್ಟ ಇರೋದೇ ನಮ್ಮಂತಹ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರಿಗೆ. ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ ಅಂತಾ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣ ಎಲ್ಲವೂ ಖರ್ಚಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಮನೇಲಿ ತಿನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಯಾರ ಹತ್ರಾನೂ ಬೇಡಿ ತಿನ್ನೋಕೆ ಮನಸ್ಸು ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಮರ್ಯಾದೆ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಗೂ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದವಸ ಧಾನ್ಯ ಕೊಡಿ ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ್ರೇ, ನಿಮಗೇನ್ರೀ ಕಷ್ಟ? ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಇದೆ ಅಂತಾರೆ. ಆದ್ರೇ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಲದ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು. ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಕಂತು ಕಟ್ಟಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೇ ಎಲ್ಲಾ ಮುಟ್ಟು ಗೋಲು ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಬೀದಿ ಪಾಲು ಮಾಡ್ತಾರೇ ಎನ್ನುವ ಕಠು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರ ಬಳಿ ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳೋದಿಕ್ಕೆ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅಲ್ವೇ? . ಇನ್ನು ಸಾಲ ಸೋಲ ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ರೇ, ಸಾಲ ಕೋಡೋರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಸಾಲ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದನ್ನು ತೀರ್ಸೋದು ಹೇಗಪ್ಪಾ ಅನ್ನೋ ಚಿಂತೆ. ಯಾಕೆಂದ್ರೇ, ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವಾರು ಕಂಪನಿಗಳು ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ದುರ್ಲಾಭ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ವೇ, ಕೊಡೋ ಸಂಬಳಕ್ಕೂ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಬರ್ತಾ ಇರೋ ಸಂಬಳವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ರೊಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಯಾದ್ರೂ ತುಂಬಾನೇ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತದೆ.

house3ಹಾಗಾಗಿ ಕೂರೋನಾ ಅಂತಾ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನಾ ಮನೆಲಿ ಕೂರೋಣ? ಅಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ನಿಸಿರುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಪ್ರಧಾನಿಗಳ ಮಾತಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಿ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಸಾಕಾಯ್ತು. ಇನ್ನೇನಿದ್ರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಅಂತಾ ಜೀವನ ನೋಡ್ಕೋ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಮಾಡಿ, ಮನೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರ್ಬೇಡಿ ಅಂತಾ ಪರಿ ಪರಿಯಾಗಿ ಕೇಳ್ಕೊಂಡ್ರೂ ಸುಮಾರು 15-20% ಜನಾ ಇದೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಅನ್ವಯಿಸೋದಿಲ್ಲಾ. ನಾವಿರೋದೇ ಹೀಗೆ ಅಂತಾ ತಿರ್ಗಾಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಕೊರೋನಾ ಹಬ್ಬಿಸ್ತಾನೇ ಇದ್ದಾರೆ. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಸೋಂಕು ತಗುಲಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಳಿಮುಖ ಆಗೋದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತಾನೇ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಎತ್ತಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದರೆ ಎಮ್ಮೆಗೆ ಏಕೆ ಬರೆ ಹಾಕ ಬೇಕು?. ಈ ರೋಗ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ, ಯಾರ್ಯಾರಿಗೆ ಬಂದಿದೆ ಅಂತಾ ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಅಂತಹವರನ್ನೂ ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸೀಲ್ ಡೌನ್ ಮಾಡಿ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿ ಕೊಡುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಈ ಮಹಾಮಾರಿ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದಾದ ನಂತರ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ನೀರಿನ ಮೇಲಿನ ಗುಳ್ಳೆಯೇ. ಸರ್ಕಾರ ಏನೇನೇ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡರೂ, ಪ್ರಪಂಚಾದ್ಯಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಿಳಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಇನ್ನೂ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚೇ ಹಿಡಿಸಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಭಂಧಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಖಾಸಗೀ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನಗರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಗೆ Social distance ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗ ಬೇಕು.

ಜಾತಸ್ಯ ಮರಣಂ ಧೃವಂ ಅಂದರೆ ಹುಟ್ಟಿದರು ಸಾಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಜಗದ ನಿಯಮ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಾಯ್ಬೇಕು ಅಂತ ನಮ್ಮ ಹಣೆಲೇ ಬರ್ದಿದ್ರೇ, ಈ ರೀತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಜರ್ಜರಿತರಾಗಿ ಸಾಯುವ ಬದಲು ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ತಿರ್ಗಾಡ್ತಾ ಸಾಯೋದೇ ಮೇಲು ಅಂತಾ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇರೋದೋ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗೃಹಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅನೇಕ ಮಂದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತು ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ, ಅರೇ ಇದೇನಪ್ಪಾ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಇದ್ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರೋದಿಕ್ಕೆ ಇವರಿಗೇನು ಕಷ್ಟ ಅಂತಾ ಅನ್ಕೋತಾ ಇದ್ವೀ. ಈಗ ನಮಗೇ ಅದರ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಬ್ಬು ತಿಂದಾಗಲೇ, ಅದರ ರುಚಿ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಅಲ್ಚೇ?

ಏನಂತೀರೀ?

ವಂಗ್ಯಚಿತ್ರ ಆತ್ಮೀಯ Ta Chi ಅವರಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದದ್ದು. ಮಿಕ್ಕ ಪೋಟೋಗಳು ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ ನಕಲು ಮಾಡಿದೆ.