ಸಿನಿಮಾ ಎನ್ನುವುದು ಮನೋರಂಜನೆಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಹಗಲು ದರೋಡೆಯೋ?

ಮನುಷ್ಯ ಸಂಘ ಜೀವಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಭಾವುಕ ಜೀವಿಯೂ ಸಹಾ ಹೌದು.  ಅವನು ತನ್ನ ಸುಖಃ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳನ್ನು  ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ಮತ್ತು ಮರೆಯಲು ಯಾವುದಾದರು ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ದಿನವಿಡೀ  ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆತನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸುವಂತಹ ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ,  ನೃತ್ಯ, ನಾಟಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಗುರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮುಂದುವರೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಮೂಕಿ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳು, ಟಾಕಿ ಚಲನ ಚಿತ್ರಳು, 3-ಡಿ ಚಲಚಿತ್ರಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಮನರಂಜಿಸುತ್ತಿವೆ.

ci5ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಚಲಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದೆಂದೆರೆ ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮ. ಒಂದೆರಡು ಘಂಟೆಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ ಮನೆಯಿಂದ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಥಿಯೇಟರ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಸರದಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಟಿಕೆಟ್ ಖರೀದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಗುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಳಿದ ಕುಟುಂಬಸ್ಥರೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆನಂದಮಯವಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಕೊಂಡು ಹಾಗೇ ಬರುವಾಗ ಹೋಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ತಿಂದು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಆಗ ತಾನೇ ನೋಡಿದ ಸಿನಿಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರವರಿಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ರೂಡಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಇನ್ನು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕಿಸ್ ಎಂಬ ಟೆಂಟುಗಳಿಗೆ ದೂರ ದೂರದ ಊರಿನಿಂದ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯರ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ,  ಸೀಟಿ ಹೋಡೆಯುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ನಾಯಕ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ  ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸುಗಳನ್ನು ತೂರುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ಸಡಗರ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಥಿಯೇಟರ್ ಹೊರೆಗೆ ಭಾರೀ ಗಾತ್ರದ ಸ್ಟಾರುಗಳು, ಕಟೌಟ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೆಲವೊಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹಾಲಿನ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೆಡಿ ಕುರಿ ಕೋಳಿಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಯುವುದರೊಳಗೆ ಅದರಲ್ಲೇ ಬಿರ್ಯಾನಿ ಮಾಡಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಬಂದಿರುವ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಹಂಚಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ.

ci1ಆದರೆ ಕಳೆದ 10-15 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳ ರೂಪುರೇಷೆಗಳೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು.  ಒಂದು ಥಿಯೇಟರ್ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಕೆಡವಿ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಕಟ್ಟಿ ಅದರೊಳಗೆಯೇ  ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ  ಐದಾರು ಪರದೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಜನರ ಮನರಂಜನೆಯ ಶೈಲಿಯೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಧೂಳು ಭರಿತ, ಸ್ವಚ್ಚವಿಲ್ಲದ ತಿಗಣೆ ಕಾಟದ,  ಸಿಂಗಲ್ ಥಿಯೇಟರ್ ಬದಲು ನೋಡಲು ಸ್ವಚ್ಚವಾದ ಐಶಾರಾಮಿ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಡಾಲ್ಬಿ ಸರೌಂಡ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದೇ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.

ticketಒಂದೊಂದೇ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದಂತೆಯೇ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋದರು. 70-80 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ 10-30 ರೂಪಾಯಿಗಳು ಇದ್ದರೆ 90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಅರ್ಧ ಶತಕ ದಾಟಿ 2000ದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶತಕವನ್ನೂ ದಾಟಿ ಧಾಪುಗಾಲು ಹಾಕಿದರೆ ಈಗ 300-900ರ ವರೆಗೂ ತಲುಪಿ  ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುಲು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೇ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ಮಧ್ಯಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕೈ ಬಾಯಾಡಿಸಲು ಪಾಪ್ ಕಾರ್ನ್, ಚಿಪ್ಸ್, ಸಮೋಸ  ಇನ್ನು ಮುಂತಾದ ಕುರುಕುಲು ತಿಂಡಿಗಳು  ಕಾಫಿ, ಟೀ ಜೊತೆಗೆ ತಂಪಾದ ಪಾನೀಯಗಳ ಬೆಲೆಗಳಂತೂ 300-450 ರೂಗಳಷ್ಟಿದ್ದು ಮೂಗಿಗಿಂತ ಮೂಗಿನ ನತ್ತೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾರ ಎನ್ನುವಂತೆ  ಸಿನಿಮಾದ ಟಿಕೆಟ್ಟಿಗಿಂತಲೂ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ  ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಸೋಮವಾರದಿಂದ ಗುರುವಾರದ ವರೆಗೆ ಒಂದು ಬೆಲೆಯಾದರೆ, ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸಿನಿಮಾಗೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ದರ ತೆತ್ತು ನೋಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.

cutout8-10 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತಾರು ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ  ಶತದಿನೋತ್ಸವವನ್ನು ಅಚರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹಿಟ್ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಜೋಬನ್ನು ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಬಹುತೇಕ ಸಿನಿಮಾ ನಟ ನಟಿಯರು, ತಂತ್ರಜ್ಣರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸದಭಿರುಚಿಯ ಮನೆ ಮಂದೆಯೆಲ್ಲಾ ಕುಳಿತು  ನೋಡುವಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ ಆ ಸಿನಿಮಾ ಒಂದು ಪ್ರಭಲ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ  ತಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾದ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುವಂತಹ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ತಲುಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಹಳ್ಳಿಗಳೆಲ್ಲಾ ನಗರೀಕರಣಗೊಂಡು ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಮತ್ತು ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ  ಹಣ ಮಾಡಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಶೋಕಿಗಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದಂತೆ  ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ಮಾಣದ ರೀತಿಯೂ  ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ  ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿ  ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡುಗಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲೇ ಚಿತ್ರೀಕರಣವಾಗ ಬೇಕು. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಭಾಷೆಯ ನಟಿಗೆ ಒಂದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಹಣ ನೀಡಿ ಆಕೆಯ ಅರೆಬೆತ್ತಲೆಯ ಹಸೀ ಬಸೀ  ಹಾಡನ್ನು ತುರುಕಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಿನಿಮಾ ಎಂಬುದು ಮನೋರಂಜನೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ನಿರ್ಮಾಪಕರೂ ಸಹಾ  ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ  ತಾವು ಹಾಕಿದ ದುಡ್ಡನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಪಡೆಯಲು ತಿಂಗಳಾನು ಗಟ್ಟಲೇ ಕಾಯುವ ಬದಲು, ಏಕ ಕಾಲಕ್ಕೆ 300-400 ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವಾರಗಳಲ್ಲೇ ಹಾಕಿದ ಬಂಡವಾಳ ಪಡೆಯ ತೊಡಗಿದರು. ಇನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯ ನಾಯಕರು ಅಥವಾ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚೆ ಮುಂದು ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ಮೊದಲ ಎರಡ್ಮೂರು ವಾರಗಳ ಕಾಲ ಸಿನಿಮಾ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏಕಾಏಕಿ 300-1200 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹಗಲು ದರೋಡೆಗೆ ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ.

ci8ಟಿಕೆಟ್ ದರ ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಏಕರೂಪವಾಗಿ  ಜನರಿಗೆ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತಹ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೇ  ನಿಗಧಿ ಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬಂದ ಎಲ್ಲಾ  ಸರ್ಕಾರಗಳೂ ಸಹಾ ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಂದ ಬರುವ ಮನೋರಂಜನೆ ತೆರಿಗೆಗೇ ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಇದುವರೆವಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಮ ಕೈಗಳ್ಳದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಪದೇ ಪದೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ತಮಿಳು ಮತ್ತು ತೆಲುಗು ಸಿನಿಮಾಗಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡುವವರು  ಆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರವೇ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಗಧಿ ಪಡಿಸಿರುವ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆಯನ್ನು  ಮಾತ್ರಾ ಹೇಳದೇ ಜಾಣ ಮೌನ ವಹಿಸಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

  • ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಚಿತ್ರಗಳು ತಯಾರಾಗುವುದೇ ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಆಂಧ್ರ ಮತ್ತು ತೆಲಂಗಾಣದಲ್ಲಿ  ಮುನ್ಸಿಪಲ್ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ನಗರಗಳಲ್ಲಿನ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ 75, 150 ಮತ್ತು 250 ರೂ.ಗಳಿಂದ 125 ಮತ್ತು 250 ರೂ.ಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಗಳನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ರೂ 40, ರೂ 60 ಮತ್ತು ರೂ 100 ರಿಂದ ರೂ 70- ರೂ 100 ಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.
  • ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ  ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ 60.12 ರೂ., ಇತರ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ 63.72 ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ 66.3 ರೂ.ಗಳಿದ್ದರೆ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ರೂ 125-175ನ್ನು ನಿಗಧಿ ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.
  • ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರ ಟಿಕೆಟ್‌ನ ಸರಾಸರಿ ಬೆಲೆ 130 ರೂ. ಇದ್ದು ಒಂದು  ಕುಟುಂಬವು ಐದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಟಿಕೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದರೆ,ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ ಕೇವಲ 100 ರೂ. ನಿಗಧಿ ಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರನ್ನು ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
  • ದುರಾದೃಷ್ಟವಷಾತ್ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಟಿಕೆಟ್ ದರ 203 ರೂ ಇದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡೇತರ ಚಿತ್ರಗಳ ಗರಿಷ್ಠ ಟಿಕೆಟ್ ದರ 60 ರೂ. ಮನರಂಜನಾ ತೆರಿಗೆ ಮತ್ತಿತರ ಸೇವಾ ತೆರಿಗೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ 270 ರೂಗಳಿದ್ದು ಮಲ್ಟಿ ಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು  ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಪರಿಣಾಮ   ಒಂದೇ ಸಿನಿಮಾ ಒಂದೊದು ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾದ ದರವಿದೆ. ಇನ್ನು ಬಹುತೇಕರು online ticket booking ಮಾಡಿದರೆ, ಪ್ರತೀ ಟಿಕೆಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಅವರ service charge ಎಂದು  ರೂ 40-50 ಸೇರಿ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ ಅಧಿಕವಾಗುವ ಪರಿಣಾಮ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ನಿಜಕೂ  ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತಿದೆ  ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗದು.

Supply Chain Management ಯೋಜನೆಯಂತೆ ಗುಣಮಟ್ಟ, ವಿತರಣೆ, ಗ್ರಾಹಕರ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಲಾಭದಾಯಕತೆಯನ್ನು ಗರಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಲು ಸರಕು ಅಥವಾ ಸೇವೆಯು ಗ್ರಾಹಕರ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತಿದ್ದು ಗ್ರಾಹಕರ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಬೆಲೆಯು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂದಿದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಷಾತ್ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಗಮನ ಹರಿಸದೇ, ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವಿಚಾರಭರಿತ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಸಿನಿಮಾ ಮೂಲಕ ಮನೋರಂಜನೆ ಒದಗಿಸುತ್ತಾ ಲಾಭ ಗಳಿಸುವ ಬದಲು ಸಿನಿಮಾ ಹೇಗಿದ್ದರೇನಂತೆ, ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟಿದ್ದರೇನಂತೇ? ಎಂದು  ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಇತರೇ ವ್ಯಾಪಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೀ ಬಡೀ ಕಡೀ ಎಂಬಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮೂಲಕ ಇಂದು ಬಂಡವಾಳ ಹಾಕಿ ನಾಳೆಯೇ  ದರ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಲಾಭ ಗಳಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಾರಣ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ  ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಸಿಕರು ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಸಿನಿಮಾ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದನ್ನೇ ಜಾತಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಕಾಯುವಂತಾಗಿದೆ.

ci2ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಕೈಗೆಟುಕುವ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಿ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಲಾಭ ಗಳಿಸಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ 100-150 ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದೇ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲೂ ಅಳವಡಿಸಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಮೂಲಕ ಜನರಿಗೆ ಮನೋರಂಜನೆ ಒದಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ  ಅಧಿಕ ಲಾಭವನ್ನೂ ಗಳಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಎನ್ನುವುದೇ ಸಕಲ ಕನ್ನಡಿಗರ  ಅಶಯವಾಗಿದೆ.

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಬಾಲ್ಯದ ಬಯಾಸ್ಕೋಪ್

ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡಾ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ತಾತನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ವಾಡಿಕೆ. ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಯೆಂದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಾರಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಊರ ಹಬ್ಬ, ಜಾತ್ರೆ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದಿದ್ದ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಡ ರೊಟ್ಟಿ ಗಟ್ಟಿ ಚಟ್ನಿ ಮತ್ತು ಬೆಣ್ಣೆ, ತಾತನ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಯೆಂದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಷನ್.

ನಮ್ಮೂರು ಬಾಳಗಂಚಿ ಸುಮಾರು ಮುನ್ನೂರರಿಂದ ನಾಲ್ಕು ನೂರು ಕುಟುಂಬ ಇರುವಂತಹ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಾದರು, ಗುರು ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರು ಹುಟ್ಟಿದ ಊರು ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿ ಇದ್ದರೆ, ಅಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿವೆ. ಗ್ರಾಮದೇವತೆ ಹೊನ್ನಾದೇವಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಆರಾದ್ಯ ದೈವ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಪ್ರಮುಖವಾದವು.

ಇಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಊರಿಗೆ ರಜೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗರೂ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ನಾನು ಊರಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಕಾಗದ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಬಹಳ ಚುರುಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಸಂಬಂಧೀಕರ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಅಥವಾ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಸಮಯ ಈಜಾಡಿದರೆ ದಂಡ ಹಾಕ್ತಾರಂತೆ ಅಂತ ಹೆದರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಪಂಚಾಯ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದಂಡ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಅವಮಾನ  ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಕಾರಣ  ಬಹಳವಾಗಿ ಅಂಜುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪೂಜೆ, ಹಸುವನ್ನು  ಮೇಯಲು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಬೇಸರ ಕಳೆಯಲು  ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಾಗಬೇಕಾದರೂ ನಮಗಿಂತ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಸೋಮಶೇಖರ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೋಮ,  ಏ ಬನ್ರೋ ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ! ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಕುತೂಹಲ.

ಅಜ್ಜೀ, ಸೋಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಆಟ ಆಡ್ಕೋಂಡ್  ಬರ್ತೀನಿ  ಎಂದಾಗ ಹೇ ಹುಷಾರು, ಕೊಳ ಮತ್ತು ಕೆರೆ ಕಡೆ ಹೋದ್ರೇ ದಂಡ ಹಾಕ್ತಾರೆ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ ಎಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಚ್ಚರಿಸಲು ಮರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜೀ ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ ಆವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಆಡಿಕೊಳ್ತೀವಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ  ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಹತ್ತಾರು ಹುಡುಗರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಡೀ ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಕತ್ತಲೆ. ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಪ್ಪನ ಪಂಚೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ ಸೋಮ. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಅವರ ಮನೆಯ ಹೆಂಚಿನ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದೇ ತಡ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ  ಒಂದು ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅದರ ಬೆಳಕು ಪರದೆಯತ್ತ ಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಬೂದುಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಆ ಬೂದುಗಣ್ಣಡಿಯ ಮುಂದೆ ಸಣ್ಣದಾದ ಫಿಲ್ಮ್ ಹಿಡಿದರೆ ಅದು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮೂಡಿದ್ದೇ ತಡ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಆನಂದವೋ ಆನಂದ. ಎಲ್ಲರು ಜೋರಾಗಿ  ಕೂಗುತ್ತಾ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.

lenseಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಸೋಮ ನನಗೆ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ  ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೋಜೆಕ್ಷನ್ ಬಗ್ಗೆ ಗೀಳು ಹತ್ತಿಸಿದ.  ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ದಿನವೂ  ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಷನ್ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ  ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಬಿಡುವುದು ಇಲ್ಲವೇ ಬೂದುಗಾಜು  ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದೆ. ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಫಿಲ್ಮ್ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರಾ  caption of the troup ಸೋಮನೇ.  ಎಷ್ಟು ಕೇಳಿದರು ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ  ಊರ ಹಬ್ಬದ ಜಾತ್ರೆ ಖರ್ಚಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಣದಲ್ಲಿ 50 ಪೈಸಾ ಕೊಟ್ಟು ಸಣ್ಣ ಬೂದುಗಾಜನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡು ಕಡೆಗೆ ಸೋಮನನ್ನೇ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಕೆಲವು ಫಿಲ್ಮಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಸ್ವತಃ ನಾನೇ  ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರನ್ನು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಪ್ರೋಜೆಕ್ಷನ್ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

slide_projectorಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಊರ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಾತಾ ಅಜ್ಜಿ ಜೊತೆ  ಕಾಶೀ, ಗಯಾ ಯಾತ್ರೆಗೆ  ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಕಾಶಿಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ  ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೋಜೆಕ್ಟರ್ ಒಂದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು8 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಖರೀದಿಸಿ,  ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಉಳಿದು ಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ  ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಯೂ ನೋಡಿದ್ದೆ. ನನಗೋ ಬೇಗನೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಹೀರೋ ಆಗಬೇಕು  ಎಂಬ ಹಂಬಲ.

filimಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಶಣವೇ ಎಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು  ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಕತ್ತಲು ಕೋಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪನ ಪಂಚೆಯನ್ನೇ ಪರದೆಯಂತೆ ಕಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಿ ಭೇಷ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಬಲ್ಚ್ ಮುಂದೆ ಬೂದು ಕನ್ನಡಿ ಜೋಡಿಸಿ ಅದರ ಮುಂದೆ  ಫಿಲ್ಮ್ ಸ್ಲೈಡ್ಗಳನ್ನು ಇಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಅರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಜೊತೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ  ಐದಾರು ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾದ ಸ್ಲೈಡ್ ಗಳನ್ನೇ ತೋರಿಸಿ ತೋರಿಸಿ ಬೇಜಾರದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವರ ಥಿಯೇಟರಿನಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಸಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು ಸಿನಿಮಾದ ಫಿಲ್ಮ್ ಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ನಾನೇ ಸಿಗರೇಟ್ ಪ್ಯಾಕನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಫಿಲ್ಮ್ ಇಟ್ಟು ನನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ಲೈಡ್ ತಯಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸಾ ಹೊಸಾ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

filim_projectorಇದಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ತಂಗಿ ಅರ್ಥಾತ್  ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಗೆ ಎಂದು ಟಿ.ನರಸೀಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತ್ತೆ ಮಗ ದತ್ತನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ನನಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ  ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಅದುವರೆವಿಗೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಸ್ಟಿಲ್  ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದರೆ ಇದು ಮೋಶನ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿತ್ತು. ಇದೂ ಸಹಾ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಬಲ್ಬು ಮುಂದೆ ಬೂದುಗನ್ಣಡಿ ಇಟ್ಟು ಅದರ ಮುಂದೆ ಸಿನಿಮಾ ರೋಲ್ ಇಡುವಂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಮೇಲೊಂದು ರಾಟೆ ಕೆಳಗೊಂದು ರಾಟೆಯ ಮಥ್ಯೆ ಫಿಲ್ಮ್ ರೋಲ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಾಟೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಮೋಷನ್ ಆಗುತ್ತಿತು. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಒಂದು ಚೂರು ಚಲನವಲನ ಮಾಡಿಸಲು 24 ಫಿಲ್ಮ್ ರೋಲ್ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು.  ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎರಡೂ ದಿನಗಳು  ಊಟ ತಿಂಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ದತ್ತನ ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಜೊತೆಯೇ ಕಳೆದಿದ್ದೆ.

ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಂತರ ಆ ಬಾರಿಯ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬೇಡ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಉಡುಗೊರೆ ಬೇಡ. ನನಗೆ ದತ್ತನದೇ ರೀತಿಯ  ಮೂಷನ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರೇ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಜಗ್ಗ ತೊಡಗಿದೆ. ( ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವ ಇದ್ದ ಕಾರಣ,  ಅಮ್ಮ ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ನಾನು ಅಮ್ಮನ ಮಗನೇ ಅಗಿದ್ದೆ)  ನನ್ನ ಬಳಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ ಬೇಕಿದ್ರೇ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನನ್ನೇ ನೀನೇ ಕೇಳು ಎಂದು ಅಮ್ಮಾ ಹೇಳಿದಾಗ, ನನಗೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ. ನೀವೇ  ಅಣ್ಣನಿಗೆ(ನಾವು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಅಣ್ಣಾ ಎಂದೇ ಸಂಭೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು) ಹೇಳಿ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಕೊಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು  ದಂಬಾಲು ಬಿದ್ದೆ.

ಅದೊಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಮುಹೂರ್ತ ನೋಡಿ ರೀ, ನೋಡ್ರೀ ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅದೇನೋ ಬೇಕೆಂತೆ ಎಂಬ ಪೀಠಿಕೆ ಹೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಕಣ್ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದರು. ನಾನೋ ಅಳುಕುತ್ತಲೇ  ನನ್ನ ಮೋಷನ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಆಸೆ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಬೇಡ ಸುಮ್ಮನೇ ಓದು ಎಂದಾಗ. ಇಲ್ಲಾ ಅಣ್ಣಾ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅದಾದ ಮುಂದಿನ  ಅರ್ಧ ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಈ ಸಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತೆಗೊಂಡಿದ್ದೀನಿ ಈಗಲಾದರೂ ಕೊಡಿಸಿ ಎಂದು ದಂಬಾಲು ಬಿದ್ದೆ.  ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಸುಮಾರು 300 ರೂಪಾಯಿ ಗಳಿಗೆ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು.

filim_reelಮತ್ತೆ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು  ಈ ಬಾರಿ ಮೋಷನ್ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸಿದ್ದೆ.  ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದ ಮುರ್ನಾಲ್ಕು ರೀಲ್ ಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಬೇಸರವಾದಾಗ ನನ್ನ ಗುರು, ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದ ಕಣ್ಣಾ ಮಾವನ ಜೊತೆ ಭಾನುವಾರ  ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ ಸಂಡೇ ಬಜಾರ್ (ಚೋರ್ ಬಜಾರ್) ಹೋಗಿ ಹುಡುಕೀ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿ ಸಿನಿಮಾ ರೋಲ್ ತರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಅವರಿವರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹಣವನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ  ಹೊಸಾ ಹೊಸಾ ಫಿಲ್ಮ್ ರೋಲ್ ತರುವುದರಲ್ಲೇ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಸಿನಿಮಾ ಥಿಯೇಟರಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ  ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ.

ಕಡೆ ಕಡೆಗೆ ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಗರನ್ನು ಕೂಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಒಂದೊಂದೇ ಸಾಮಾನುಗಳು ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಯಾವಾಗ ತೊಡಗಿದಾಗ ಅಮ್ಮಾ ಗದರಿಸತೊಡಗಿದವು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಾನುಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗ ತೊಡಗಿದಾಗ ಇದ್ದವರು ಮೂರು ಕದ್ದವರು ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುವಂತಾದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೋಜೆಕ್ಷನ್ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.   ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಾ ಮಾವ ನನಗೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಮಾಡೆಲ್ ಮಾಡುವ ಗೀಳು  ಹತ್ತಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೊಕಜೆಕ್ಟರ್ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿ ಧೂಳು ಕುಡಿಯ ತೊಡಗಿತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಬೇರೊಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಗುಜರಿ ಸೇರುವ ಮುಖಾಂತರ ನಾನು ಥಿಯೇಟರ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೋಜೆಕ್ಟರ್ ಬಾಯ್ ಆಗುವ ಆಸೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಹೋಯಿತು.

ಈಗಲೂ ಸಹಾ ಸೋಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ದತ್ತನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಇಲ್ಲವೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಥಿಯೇಟರ್ ಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತದೆ.  ಇಂದು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮೀಟಿಂಗ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಷನ್  ಪ್ರೋಜೆಕ್ಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ  ನನ್ನಳಗೇ ಹುದುಗಿ ಹೋಗಿರುವ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಮ್ಯಾನ್ ಜಾಗೃತನಾಗಿ ತುಟಿಯಮೇಲೆ ಸಣ್ಣದಾದ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುವುದು ನಾವು ಬಯಸುವುದೇ ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಆಗುವುದೇ ಒಂದು. ಮೇಲೆ ಕುಂತವನು ಆಡಿಸಿದಷ್ಟು ದಿನ, ಅಡುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಅಲ್ವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನ

ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಆವೇಶಗೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ಒಂದು ಕಲಾಮಾಧ್ಯಮ. ಅದರಲ್ಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಸಹನೆ ತೋರಿಸುವುದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೂಲಭೂತವಾದವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಜಾತಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಆ ಪೂಜಾರಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯ ಹೆಗಲಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ..😛

ಆದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಹಕಲಾವಿದನ ತಲೆಯಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರು ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವರು ಯಾರಿಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ಆತ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಜಾತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಇದೆ…🤨

ಒಂದುವೇಳೆ ಪೂಜಾರಿಯ ಸೀನನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದಾದರೆ ಸಹಕಲಾವಿದನ ಸೀನನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಯಾರು ವಿಶೇಷರಲ್ಲ…👍

ಈ ರೀತಿಯಾದ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಿತಂಡವಾದಗಳು ನೆನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿತಂಡ ವಾದ ಮಂಡನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಅನ್ಯ ಧರ್ಮೀಯರಾಗಿರದೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂಗಳೇ ಎನ್ನುವುದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಈಡು ಮಾಡಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಓತ ಪ್ರೋತವಾಗಿ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಾಳಜಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯ ಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಒಡಕು ಮೂಡಿಸಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಒಡಕು ಮೂಡಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಇತರೇ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಸ ಪಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕವೋ ಇಲ್ಲವೇ ತಮ್ಮ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಒಂದೋ ಇಲ್ಲಾ ಎರಡು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ತುರುಕುವ ಮೂಲಕ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮೆರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂದು ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟರ ಸಂತಾನ ಇಂದು ರಕ್ತ ಬೀಜಾಸುರರಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳು ಕಮ್ಯೂನಿಷ್ಟರು ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಜಾತಿ ಜಾತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಡೆದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಭಾರತವನ್ನೂ ಛಿದ್ರ ಮಾಡುವ ಹುನ್ನಾರ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ‌ ಕುಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಕ್ರೈಸ್ತ ಮಿಷನರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬೆಂಬಲವಿತ್ತು. ಈಗ ಅವರ ಜೊತೆ ಖಲೀಸ್ಥಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿವಿಧ ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳೂ‌ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧವೇ ಸರಿ. ಬ್ರಿಟೀಷರೂ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಇದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೇ ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.‌ ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮುಖಾಂತರ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ.

ಈಗ ವಿವಾದ ಎಬ್ಬಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ‌ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ‌‌ ನಿಂದನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕ ಎಂದು ಹಿಂದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಂತೆ ಈಗಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ? ಆದರೆ ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವಂತಹ ಹತ್ತಾರು ದೃಶ್ಯಗಳು ಇರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಖಃಕರವೇ ಸರಿ.

ನಾಯಕನನ್ನು ವಿಜೃಂಭಿಸಲು, ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕ ಎನ್ನುವ ಸಬೂಬು ನೀಡಿ ನಾಯಕ ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುರೋಹಿತರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಇಡುವುದು, ನಂತರ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿ ಅವರ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಸಹ ಕಲಾವಿದನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲನ್ನು ಇಡುವುದನ್ನೂ ಖಂಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿನಯ್ ಗುರೂಜಿ ಎಂಬ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಅವಧೂತರೊಬ್ಬರು ಈಜುಕೊಳದಲ್ಲಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಭಕ್ತನ ತಲೆಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗಲೂ ಆದನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ್ದೆವು. ತಪ್ಪು ಯಾರು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ತಪ್ಪೇ ಅದರ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಶು ಪಕ್ಷಿ ಕಡೆಗೆ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೋ ಒಬ್ಬರ ಕಾಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಗುಲಿದರೇ ಸಾಕು. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕೂಡಲೇ ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಅಪಚಾರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಭೂತಾಯಿ ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಹಾ ಗೋಮಾತೇ ಎಂದೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನು ನಾವು ಓಡಾಡಲು ಬಳಸುವ ಕುದುರೆಯನ್ನಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕೂರುವ ಮುನ್ನ ಅದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿಯೇ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಸ್ಕಾರ ನಮ್ಮದಾಗಿದೆ.

ನೆನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜಾಗೃತಗೊಂಡು ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೋರಾಟದ ಪರಿಣಾಮ ಆ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈ ಹೋರಾಟ ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಜಾತಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಹೋರಾಟ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಂತಹವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನ ಎನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೋರಾಟ ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹೋರಾಟವಾಗಿರದೇ, ಸಕಲ ಹಿಂದೂ ಪರ ಹೋರಾಟವಾಗಿದೆ. ಈ ‌ಹೋರಾಟದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇನ್ನು‌ ಮುಂದೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಇಂತಹ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಕಥೆ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ, ಅಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ಇಲ್ಲವೇ ನಿಮಾಣ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಟ ನಟಿಯರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಆಶಾಭಾವನೆ ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಮೂಡಿದೆ.

ಹಿಂದೂ ಎದ್ದರೆ ದೇಶ ಎದ್ದೀತು. ಹಿಂದೂ ಉಳಿದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ದೇಶ ಉಳಿದೀತು. ಹಿಂದೂಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಥರ್ಮಾಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಾಳಬಹುದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾದ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿತನದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂದೊದಗಬಹುದು.

ಈ‌ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ತ ಹಿಂದೂಗಳ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಗೆ ಬುನದಿ ಹಾಕಿದೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇಂದು ಕನ್ನಡಿಗರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮಾರ್ಪಾಟಾದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ಈ ಉತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಿ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಿವುಡ್, ಟಾಲಿವುಡ್, ಬಾಲಿವುಡ್ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಿಂದೂಗಳು ಎಂದೂ, ಯಾವತ್ತೂ, ಯಾರ ಮೇಲೂ ಹಿಂದೂ ಧಾಳಿ ನಡೆಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮುಂದೂ ಧಾಳಿ ನಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಧಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕೂರುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಂದಿನ ಹಿಂದೂಗಳಿಗಿಲ್ಲ.

ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬದ್ಧ. ಸಮರಕ್ಕೂ ಸಿದ್ದ. ಸಮರ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಖಡ್ಗಕ್ಕಿಂತ ಲೇಖನಿ ಹರಿತ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವವರು ನಾವು. ಹಾಗಾಗಿ ಹಿಂದುಗಳು ಎಂದೂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ