ಹೂವಿನ ಹಾರ

ಹಬ್ಬ ಹರಿ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಲು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಎಷ್ಟೇ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರೂ ವಿಧ ವಿಧದ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳ ಅಲಂಕಾರದ ಮುಂದೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ನಗಣ್ಯವೇ ಸರಿ. ಅದೇ ರೀತಿ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನಾರಿಯರನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಮೊಳ ಮಲ್ಲೇ ಅಥವಾ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂ ಸಾಕು ಎನ್ನುವುದು ಕೆಲವು ಅನುಭವಸ್ತರ ಅಂಬೋಣ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೃಷ್ಣರಾಜಾ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಕೊಂಡು ಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗ ನಡೆದ ಮೋಜಿನ ಸಂಗತಿಯನ್ನೇ ಈ ದಿನ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಹೂ ಕಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಯಾವುದೇ ಬಿಡಿ ಹೂಗಳನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ತಂದಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಅದರ ಜೊತೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೋ ಇಲ್ಲವೇ ಗರಿಕೆಯನ್ನೋ ಸೇರಿಸಿ ಬಹಳ ಒತ್ತಾಗಿ, ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ದೇವರಿಗೆ ಮುಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಕಟ್ಟಿದ ಒಂದು ಮೊಳ ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಹೂ ಮಾರುವವರು ಎರಡು ಇಲ್ಲವೇ ಮೂರು ಮೊಳ ಕಟ್ಟಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮತ್ತು ಒತ್ತಾಗಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

hara3
ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೌರಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ಮೂರುಗಳ ದಿನಗಳ ಮುಂಚೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಹೂ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬೆಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತಾರೆ ಹಾಗಾಗಿ, ನಾಳೆ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬರುವಾಗ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೂವು, ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಬಾ ಎಂದರು. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೇ ಕಾಲೇಜ್ ಮುಗಿಸಿ ಕೊಂಡು ಕೆ.ಆರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮೊದಲು ಐದು ತರಹದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಂಡು ನಂತರ ಮರುಗ, ದವನ, ಮಂಚಿ ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಂದು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಿಡಿ ಹೂವುಗಳಾದ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಕನಕಾಂಬರ, ಸೇವಂತಿ, ಕಣಗಲೆ, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಗುಲಾಬಿ, ಡೇರೇ, ಹೂವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆದಾದ ನಂತರ ಕಟ್ಟಿದ ಸೇವಂತಿ ಮತ್ತ್ತು ಮಲ್ಲೇ ಹೂವುಗಳ ಮಾರುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಂಡೆ. ದೇವರ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೆ ಒಂದೆರದು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಕಟ್ಟು ಚಿಗುರು ವಿಳ್ಳೇದೆಲೆ, ಆಡಿಕೆ, ಕರ್ಪೂರ, ಊದುಕಡ್ಡಿ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಹತ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ 21 ಎಳೆಯ ಗೆಜ್ಜೆವಸ್ತ್ರ ಹೀಗೆ ಅಮ್ಮಾ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವುಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಅಮ್ಮಾ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ , ಹೂವುಗಳ ರಾಜ ಸುಗಂಧರಾಜ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸರಿ ಸುಗಂಧರಾಜ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಎಲ್ಲಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬ ನಡು ವಯಸ್ಸಿನವರೊಬ್ಬರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧರಾಜಾ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡುತ್ತ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಏನಪ್ಪಾ ಹಾರ ಎಷ್ಟು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿಯವರೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ 25ರೂ ಜೊತೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಅರೇ ಅಷ್ಟೊಂದಾ!! ಬಿಡಿ ಹೂವೇ ಕೆಜಿಗೆ 25 ಇದೆ. ಈ ಹಾರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹಾರಾ ನೋಡಿ ಅಮೇಲೆ ಮಾತಾಡಿ ಎಂದ. ನಾನೂ ಕೂಡ ಹಾರಾನೇ ನೋಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದೀನಲ್ಲಾ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಡಿ. ನನಗೆ ಎರಡು ಜೊತೆ ಬೇಕು ಎಂದೆ. ಎರಡೇನು? ನಾಲ್ಕು ಜೊತೆ ಬೇಕಿದ್ರೂ ತೆಗೊಳ್ಳಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನೀನಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಾ ಹಾರ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ತಗೋಬಾರ್ದು. ಹಾರ ತೊಗೊಳದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಹಾರಾನ ಒಂದು ಸರಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಕಣ್ಣು ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಹಾರವನ್ನು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟ. ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕಾಲೇಜ್ ಬ್ಯಾಗ್, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿವಿಧ ಹೂಗಳ ಚೀಲ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಹೂವಿನ ಹಾರ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಿತ್ತು. ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹೂವಿನ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಹಿಡಿದು, ಹಾರಾ ಏನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದೇ. ಸರಿ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಹೇಳಿ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ, ಜೋಡಿ 25. ಸರಿ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡಿ ಎಂದ. ನಾನು ಇಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಾ ಆಷ್ಟು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. 15ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ರೇ ಕೊಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೇ ಬೇಡ ಎಂದೆ. ನಾನು 15ಕ್ಕೆ ಕೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ 18 ಇಲ್ಲವೇ 20 ಕ್ಕೆ ಕೊಡಬಹುದು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೇ ಬೇರೆಯದೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಇಲ್ಲಾ 23ಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಕೊಡೋದಿಲ್ಲಾ ಎಂದ ಆತ. ಹಾಗಿದ್ರೇ ನನಗೆ ಬೇಡ ಬಿಡಿ. ನಾನು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ತೀನಿ ಎಂದು ಹಾರ ವಾಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೋದ್ರೆ, ಆತ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ದವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾರ ಒಂದು ಸಲಾ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಎತ್ತರದ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಜೋರು ಮಾಡಿದ. ಆತನ ಏರು ಧನಿಗೆ ಅವನ ಸುತ್ತಾ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಅದೇ ರೀತಿ ಹಾರ ಮಾರುವವರು ನನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದು ಬಿಟ್ಟರು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆತಂಕವಾಯಿತಾದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಷ್ಟೊಂದು ಬೆಲೆ ಹೇಳಿದ್ರೇ ನಾನು ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ, ನಾನು ಕೇಳಿದ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಟ್ರೇ ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ತೀನಿ ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೇ ಬೇಡ ಎಂದು ನಾನೂ ಎತ್ತರದ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಬಿದ್ದರು. ಹಾರ ತೆಗೊಳಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೇ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಹಿಡ್ಕೋಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತಾ ಒಬ್ಬ ಅಂದ್ರೇ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡೊದಿಕ್ಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೇ ಈ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗರು ಯಾಕೆ ಬರ್ತೀರಿ ಅಂದಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬ. ಸರಿ ಇನ್ನು ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ 22 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು ಎಂದು ಧಮ್ಕಿಹಾಕಿದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ. ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾರದ ಬೆಲೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ , ಆವನೇ ಕೈಗೆ ಹಾರ ಕೊಟ್ಟು ಈಗ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಧಮ್ಕಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನನಗೇಕೋ ಸರಿ ಬಾರದೇ ಅವನು ಬಿಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ರೂ ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು. ಬೇಡಾ ಬೇಡ ನನಗೆ ಹಾರ ಬೇಡಾ ಎಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಾರ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ದುದ್ಡು ಕೊಡ್ತೀಯೋ ಇಲ್ಲ ನಾನೇ ಜೋಬಿನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೋ ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ಅಳುವುದೊಂದೇ ಬಾಕಿ. ಇದೊಳ್ಳೇ ಗ್ರಹಚಾರವಾಯ್ತಲ್ಲಪ್ಪಾ. ಇವರಿಂದ ಹೇಗೆ ಬಚಾವಾಗುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ದೇವರೇ ಬಂದಂತೆ ಟೀ.. ಟೀ.. ಗರ್ಮಾ.. ಗರಂ.. ಟೀ.. ಎಂದು ಟೀ ಮಾರುತ್ತಾ ಒಬ್ಬ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಬಂದು, ಆ ಹೂವಿನವನಿಗೆ ಅಣ್ಣಾ ಟೀ ತಗೋ ಎಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಹಾರ ಮಾರುವವನು, ಇಂತಹವರು ಬಂದು ನನ್ನ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಸರಿ ಸರಿ ಟೀ ಕೊಡಪ್ಪಾ ಎಂದು ಟೀ ಕಪ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಅಂತಹ ಕ್ಷಣವನ್ನೇ ಬಕಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಚಾಚಿದ್ದ ಅವನ ಕೈಗೆ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ತಗಲು ಹಾಕಿ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎದ್ದೆನೋ, ಬಿದ್ದೆನೋ ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಿನ ಕಡೆ ಓಟ ಕಿತ್ತೆ. ಇಂತಹ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಆ ಹಾರ ಮಾರುವವರೂ ನೀರೀಕ್ಷಿಸದ ಕಾರಣ ಆವರೂ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ಏ.. ಏ… ಏ… ಅಂತಾ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರಾ ನನಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೀಸೋ ದೊಣ್ಣೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೇ ನೂರು ವರ್ಷ ಆಯಸ್ಸು ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಒಂದೇ ಗುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.

hara4

ಮನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತಾಯಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪಂಚೆಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿ ಹೂ ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೆಡದಂತೆ ಎತ್ತಿಡಲು ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಅವರ ಕೈಗಿತ್ತು. ಕೈಕಾಲು ಮುಖಾ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಊಟ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಜಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಇದೇನೋ ಮಗೂ ಹಾರಾನೇ ತಂದಿಲ್ಲಾ. ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಿದ ಮಾರಿನ ಹೂವನ್ನು ಇದೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಕಡೆಮೆ ತಂದಿದ್ದೀಯಾ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಗೆ ಹಾಕಿದರೆ ಪೂಜೆಗೇ ಸಾಲೋದಿಲ್ಲ ಎಂದರ ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಅಯ್ಯೋ ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆ ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಮಾತ್ರಾ ಒಬ್ಬನೇ ಹೂ ತರಲು ಮಾರ್ಕ್ಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎಂದೆ. ಅಯ್ಯೋ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗಾ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಹಜ. ಇದನ್ನು ಒಂದು ಪಾಠ ಅಂತಾ ತಿಳಿದು ಅದರಿಂದ ಕಲಿತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು, ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋದು ಸರಿಯಲ್ಲಾ. ಅದು ಹೇಡಿಗಳ ಲಕ್ಷಣ ಎಂದರು ನಮ್ಮಮ್ಮ.

ಅದು ಸರಿ ಐದು ಮಾರು ಮಲ್ಲೇ ಮತ್ತು ಸೇವಂತಿಕೆ ತಂದಿದ್ದನಲ್ಲಾ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಎಷ್ಟು ಇದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಎರಡೂ ಸಹಾ ಮೂರರಿಂದ ಮೂರೂವರೆ ಮಾರು ಆಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಅಳೆದು ತೋರಿಸುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಳೆದು ಹಾಕಿ ಪೊಟ್ಟಣ ಕಟ್ಟುವಾಗ ಹೂವಿನಮ್ಮ ತನ್ನ ಕರಾಮತ್ತು ತೋರಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ವ್ಯಾಪಾರ ದ್ರೋಹ ಚಿಂತನಂ ಎನ್ನುವುದು ಗಾದೆ ಮಾತಾದರೂ, ಒಮ್ಮೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಬೆಲೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಅಳತೆ ಮತ್ತು ತೂಕವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕೂ ಹೌದು.

ಇಂದಿಗೂ ಸಹಾ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳು ಬಂದಾಗ , ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತರಲು ಹೋದಾಗ ಈ ಪ್ರಸಂಗ ನನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ ಅದರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತಂದ ಹೂಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಕೊಂಡು ನಾವು ಜೋಡಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಪಟ ಪಟನೇ ಚೆಂದದ ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು, ತೋಮಾಲೆಗಳನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ನನಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಗಂಟಲು ಉಬ್ಬಿ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಬಂದರೆ ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದರೂ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರೂರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುವುದು ನೆನಪುಗಳು ಮಧುರ ಎಂದು. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಲೀ, ಇಲ್ಲವೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಿರಲಿ ಅವುಗಳು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಎಂದೂ ಯಾರೂ ಮರೆಯುಲಾರರು ಮತ್ತು ಮರೆಯಲೂ ಬಾರದು.

ಏನಂತೀರೀ?