ಸಂಚಾರಿ ವಿಜಯ್

ಬದುಕು ಜಟಕಾಬಂಡಿ, ವಿಧಿ ಅದರ ಸಾಹೇಬ, ಕುದುರೆ ನೀನ್, ಅವನು ಪೇಳ್ದಂತೆ ಪಯಣಿಗರು.|
ಮದುವೆಗೋ ಮಸಣಕೋ ಹೋಗೆಂದ ಕಡೆ ಗೋಡು ಪದ ಕುಸಿಯೆ ನೆಲವಿಹುದು ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

ಡಿವಿಜಿಯವರು ಅಂದು ಯಾರನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಈ ಕಗ್ಗವನ್ನು ಬರೆದರೋ ಏನೋ? ಆದರೆ ಈ ಪದ್ಯ ಮಾತ್ರ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ರಂಗಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರನಟ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಂಚಾರಿ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ದಯಾಳ್ ಪದ್ಮನಾಭ್ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದ ಸತ್ಯಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ ಸಿನಿಮಾ ತಿರುವಣ್ಣಾಮಲೈನಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರೀಕರಣದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಆರನೇ ಮೈಲಿ ಚಿತ್ರದ ಪೂಜೆ ಹರಿಹರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ರಾಜನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಬರಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದ ಪಲವಾಗಿ ರಾಜನಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಾಪಕ ಎ. ಮಂಜು ಅವರ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಿರುವಣ್ಣಾಮಲೈಗೆ ಹಿಂದಿರಿಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಕಾರು ನುಜ್ಜು ಗುಜ್ಜಾಗಿದ್ದರೂ ಅದೃಷ್ಠವಷಾತ್ ವಿಜಯ್ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲದೇ ಪಾರಾದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೀಸೋ ದೊಣ್ಣೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಆಯಸ್ಸು ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಜೂನ್ 12 ಶನಿವಾರ ಜೆಪಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯನ ಬೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಬೈಕ್ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ತೊಡೆ ಮತ್ತು ತಲೆಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಕೂಡಲೇ ಅವರನ್ನು ಅಪೋಲೋ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗದೇ ಮೆದಳು ನಿಶ್ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಜೀವಚ್ಛವವಾಗಿ ಈಗಲೋ ಆಗಲೋ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಅಂದು ಕಾರು ನುಚ್ಚು ನೂರಾದರೂ ಉಳಿಸಿದ್ದ ವಿಧಿ, ಇಂದು ಸಾಧಾರಣಗಿ ಬೈಕ್ ಜಾರಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸೀದಾ ಮಸಣದ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿರುವುದು, ನಂಬಲಾರದಾಗಿದೆ.

vij7

ಬಿ. ವಿಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಎಂಬ ಸುಸಂಪನ್ನ, ವಿದ್ಯಾವಂತ ಸುರದ್ರೂಪಿ ತರುಣ ಸಂ‍ಚಾರಿ ವಿಜಯ್ ಆಗಿದ್ದರ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ರೋಚಕ ಕಥೆ ಇದೆ. ತಿಪಟೂರಿನ ಕಲ್ಪತರು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಬಿಇ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅರಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಕೆಲ ಕಾಲ ಕೆಐಇಟಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಲೇ ನಟನಾಗ ಬೇಕೆಂಬ ಅಸೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ರಂಗಭೂಮಿಯ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎರಡು ದೋಣಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಇಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ,ತಮ್ಮ ಕನಸನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇದ್ದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗಾಗಲೇ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಸಂಚಾರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ನಾಟಕ ತಂಡದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆದದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಸಂಚಾರಿ ವಿಜಯ್ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಂಚಾರಿ ನಾಟಕ ತಂಡವಲ್ಲದೇ ನಾಡಿನ ಹಲವಾರು ತಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅದರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಛಾನೆಲ್ಲುಗಳ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಒಂದೆರಡು ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಸಹ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು.

ಕಲೆ ಎಂಬುದು ವಿಜಯ ಅವರಿಗೆ ರಕ್ತಗತವಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು ಎಂದರು ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಜುಲೈ 17, 1983 ರಂದು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ, ಕಡೂರು ತಾಲ್ಲೂಕಿನ, ಸಿಂಗಟಗೆರೆ ಹೋಬಳಿಯ, ರಂಗಾಪುರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಬಸವರಾಜಯ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರಮ್ಮ ದಂಪತಿಗಳ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಜನನವಾಗುತ್ತದೆ. ತಂದೆ ಬಸವರಾಜಯ್ಯನವರು ಚಿತ್ರ ಕಲಾವಿದರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅನೇಕ ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನುಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ತಾಯಿಯವರೂ ಸಹಾ ಜಾನಪದ ಕಲಾವಿದರಾಗಿದ್ದು, ಭದ್ರಾವತಿಯ ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ವಿಜಯ್ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ರಂಗಭೂಮಿ, ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನೀ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅನೇಕ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಂಗೀತದ ಸುಧೆಯನ್ನು ಹರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಮುಂದೆ ಅನೇಕ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಪೇಟೆಗೆಂದೂ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಟೋ, ಕಾರುಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ವಿಜಯ್ ಕಣ್ಣು. ಅವರ ಪಂಚನಹಳ್ಳಿವರೇ ಆದ ಕಡೂರಿನ ಅಂದಿನ ಶಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಪಿ.ಬಿ.ಓಂಕಾರಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಮನೆಯ ಎದುರು ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಐದಾರು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಕಾರುಗಳು ಬರುವುದನ್ನೇ ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ವಿಜಯ್, ಅಮ್ಮಾ ನಾವೂ ಸಹಾ ಅಂತಹ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ ಬೇಕು ಎಂದು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಅಯ್ಯೋ ಮಗಾ, ಕಾರು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಮಾನ್ಯನಾ? ಅದೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಮಾತ್ರಾ! ಎಂದು ಅವರ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಪೋಷಕರ ಜೊತೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಆಟೋದ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಟೋದಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಇಡೀ ಪೇಟೆ ಬೀದಿಯ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೆಂದರೆ ವಿಜಯ್ ಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಖುಷಿ.

vij3

SSLC ಮುಗಿಸಿ ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ತಡಾ ಬಿಚ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟ ಕುದುರೆಯಂತಾಗಿ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸಾಧಾರಣ ಸೈಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿಯೇ, ಧರ್ಮಸ್ಥಳ, ಮಂಗಳೂರು, ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದು ಅವರಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದುಕೊಂಡು ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುವುದೆಂದರೆ ಬಹಳ ಮಜ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ತಿಪಟೂರಿನ ಕಲ್ಪತರು ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಬಿಇಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ ಸೈಕಲ್ ಬದಲಾಗಿ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಬೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ನಾಲ್ಕೈದು ಗೆಳೆಯರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮುಳ್ಳಯ್ಯನಗಿರಿ, ಕೆಮ್ಮಣ್ಣುಗುಂಡಿ, ಕಲ್ಲತ್ತಗಿರಿ ಹೀಗೆ ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ, ವಿಜಯ್ ಅವರ ತಂಡ ಓಡಾಡದ ಪ್ರದೇಶವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿತ್ತು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಗೆಳೆಯರ ನೆರವಿನಿಂದ ಕಾರ್ ಓಡಿಸುವುದನ್ನೂ ಕಲಿತುಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೇ ಉತ್ತಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿ ಜೀವನ ಅರೆಸುತ್ತಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ ಪಯಣ ಸಾಗಿ ಬಂತು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಕಾರು ಖರೀದಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಅವರ ಆಸೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತಾದರೂ ಅಂದಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಕಾಲೇಜು ಪಾಠ, ರಂಗಭೂಮಿ, ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಪಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ತಮ್ಮ ಕೊಡಿಸಿದ ರಿಡ್ಜ್ ಕಾರು ಅವರ ಜೀವನದ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಕಾರಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಕಾರಿನಲ್ಲಿಯೇ. ಶಿರಸಿ, ಆಗುಂಬೆ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ನಡುವಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ತಮ್ಮ ಕನಸನ್ನು ನನಸನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿದ್ದು ವಿಧಿಯ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ.

ಇಷ್ಟರ ನಡುವೆ ಸಾವು ಧ್ಯೇಯಕ್ಕಿಲ್ಲ ಸಾಂಬಶಿವ ಪ್ರಹಸನ, ಸ್ಮಶಾನ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ, ಸಾವಿರದವಳು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಭೂತ, ಶೂದ್ರ ತಪಸ್ವಿ, ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ, ಸಂತೆಯೊಳಗೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ, ಮಾರ್ಗೊಸ ಮಹಲ್, ಮಹಾಕಾಲ, ಅರಹಂತ, ಕಮಲಮಣಿ ಕಾಮಿಡಿ ಕಲ್ಯಾಣ, ನರಿಗಳಿಗೇಕೆ ಕೋಡಿಲ್ಲ ಮುಂತಾದ ನೂರಾರು ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಪಾಪ ಪಾಂಡು, ಪಾರ್ವತಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತಾರು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದರೂ ವಿಜಯ್ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದರು.

vij6

ರಮೇಶ್ ಅಭಿನಯದ ರಂಗಪ್ಪ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ನಾ ಮುಖಾಂತರ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆದ ವಿಜಯ್ ರಾಮರಾಮ ರಘುರಾಮ, ವಿಲನ್, ದಾಸವಾಳ, ಒಗ್ಗರಣೆ ಗೋದಿ ಬಣ್ಣ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವಾಗಲೇ. ಇವರು ನಟಿಸಿದ್ದ ಹರಿವು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯಪ್ರಶಸ್ತಿಯೂ ಬಂದಿತ್ತು. 2014ರ ಸಾಲಿನ 62ನೇ ರಾಷ್ಟ್ರ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನಲ್ಲ ಅವಳು ಎಂಬ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತೃತೀಯ ಲಿಂಗಿ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಟ ಎಂಬ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗಲೇ, ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೂ ರಾತ್ರೋ ರಾತ್ರಿ ಸಂಚಾರಿ ವಿಜಯ್ ಎಂಬ ಅಧ್ಭುತ ನಟ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪರಿಚಯವಾದರು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

vij5

ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ನಂತರ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಸಿಕ್ಕರೂ ತಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಹಿಸಿದ ಕಾರಣ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದರೂ ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದರು.

vij2

ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರೇ ಒಂದು ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಿಕ. ಇದ್ದಾಗ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ನೆಲೆ ಮೂಡಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು‌ಇನ್ನೂ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್ ಗುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಶನಿವಾರ ಅಪಘಾತವಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೋ ಕೋವಿಡ್ ಸೋಂಕಿತರಿಗೆ ಆಹಾರದ ಕಿಟ್ ವಿತರಿಸಿ, ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಮಳೆ ಜೋರಾದ ಕಾರಣ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತ ಗಾಡಿಯ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಾಗ ಗಾಡಿ ಮಳೆಯ ನೀರಿನಿಂದಾಗಿ ಜಾರಿ ವಿಜಯ್ ಗಾಡಿಯಿಂದ ಹಾರಿ ಬಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿನ ದೀಪದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ತಲೆತಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ತಲೆಗೆ ಮತ್ತು ತೊಡೆಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಲೆಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈಪಾಟಿ ಅಪಘಾತ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಅವರನ್ನು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿದ ಡಾಕ್ಟರ್‌ ಅರುಣ್ ನಾಯಕ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ವಾಹನ ಚಾಲಕರಿಗೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಿದೆ.

ಬದುಕಿರುವಾಗ ಕೈಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ರೂಢಿ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿಜಯ್ ಈಗ ಮೆದುಳು ನಿಶ್ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಚೇತರಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಅವರ ಮನೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ, ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಬದುಕಿದ್ದೂ ಸತ್ತವರಂತೆ ಬದುಕುವ ಬದಲು, ಸತ್ತ ಮೇಲೆಯೂ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವರ ಅಂಗಾಂಗ ದಾನಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನ್ಯನ್ಯ ಮತ್ತು ಅನುಕರಣೀಯವೇ ಸರಿ. ಅವರ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಎರಡು ಕಿಡ್ನಿಗಳನ್ನು, ಯಕೃತ್ ತೆಗೆದು ಅಗತ್ಯ ಇರುವವರಿಗೆ ಕಸಿ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದುಃಖದ ಕೋಡಿಯಲ್ಲಿರುವವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಗುವನ್ನು ತುಂಬುವಂತಹ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿರುವ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊಗಳಿದರೂ ಸಾಲದು.

ಸುರದ್ರೂಪಿ, ಸಮಾಜಮುಖೀ ನಟ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ನಷ್ಟವಾದರೂ ಪರೋಪಕಾರಾಯ ಇದಂ ಶರೀರಂ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೂ ಮತ್ತು ಸಾಯುವಾಗಲೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ವರ ಕೀರ್ತಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಆಚಂದ್ರಾರ್ಕವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿದೆ ಎನ್ನುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ.

ಕೇವಲ 38. ವರ್ಷಗಳ ಸಾಯಬಾರದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ, ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಮರಣಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಜೀವನದ ಪಯಣದ ಸಂಚಾರವನ್ನು ತುರ್ತಾಗಿ ಮೊಟುಕುಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡ ಸಂಚಾರಿ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಭಗವಂತ ಸದ್ಗತಿ ಕೊಡಲಿ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಾಜಮುಖೀ ಕಾರ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಕವಾಗಲಿ. ಅವರು ನಿರ್ಲಕ್ಷದಿಂದ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಧರಿಸದೇ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಲಿ.

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಯಾರು?

ಕಳೆದ ಎರಡು ಮೂರು ಮೂರು ವಾರಗಳಿಂದ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ದೇಶದ ಹಣವನ್ನು ಕೊಳ್ಳೆಹೊಡೆದ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರು, ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದಂತೆಯೇ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹೊಸ ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ 2019 ಸಂಚಾರ ನಿಯಮದ ಕಠಿಣ ದಂಡ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರ ದಂಡಗಳನ್ನು ಬಹು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಿಯಮವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಮೊದಲು, ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವವರು ಎರಡು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆಯಾದರೂ, ಹೊಸಾ ನಿಯಮ ಏಕೋ ಎತ್ತಿಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದ್ರೇ ಎಮ್ಮೆಗೆ ಬರೆ ಎಳಿದಂತಿದೆ.

fine2

ಹಾಗಾಂತ ಹೊಸಾ ನಿಯಮ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲಾ. ಈ ಕೆಳಕಂಡ ಅಂಶಗಳು ಹಿಂದಿನ ನಿಯಮಗಳಿಗಿಂತ ಬಹಳಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿವೆ

  • ಬಾಲಾಪರಾಧಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾರು ಮಾಲೀಕರನ್ನು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಾಲಾಪರಾಧಿ ನ್ಯಾಯ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಬಾಲಾಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗುವುದು. ಅಪಘಾತ ಮಾಡಿದ ವಾಹನದ ನೋಂದಣಿ ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವುದು.
  • ಹಿಟ್ ಅಂಡ್ ರನ್ ಸಾವುನೋವು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತ್ರಸ್ತೆಯ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೇವಲ 25 ಸಾವಿರ ರೂ.ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಹೊಸ ನಿಯಮದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ 2 ಲಕ್ಷ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
  • ತುರ್ತುವಾಹನಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸಿದಲ್ಲಿ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವುದು.
  • ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸದ ವಾಹನ ತಯಾರಿಕಾ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವುದು
  • ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಪಘಾತವಾದ ನಂತರವೂ 6 ತಿಂಗಳ ಒಳಗೆ ದೂರು ಸಲ್ಲಿಸುವುದು.
  • ಅಪಘಾತಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ರಸ್ತೆಗಳ ದೋಷಯುಕ್ತ ವಿನ್ಯಾಸ, ನಿರ್ಮಾಣ ಅಥವಾ ಕಳಪೆ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಸಿವಿಕ್ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳು, ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು, ಸಲಹೆಗಾರರು ಜವಾಬ್ದಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವುದು.
  • ತೃತೀಯ ವಿಮೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಗರಿಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿ. 2016 ರ ಮಸೂದೆಯು ಗರಿಷ್ಠ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗೆ ಸಾವಿಗೆ 10 ಲಕ್ಷ ರೂ. ಮತ್ತು ತೀವ್ರವಾದ ಗಾಯಕ್ಕೆ 5 ಲಕ್ಷ ರೂ. ಕೊಡುವುದು.
  • ಚಾಲನಾ ಪರವಾನಗಿ ನವೀಕರಣದ ಸಮಯ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯ ದಿನಾಂಕದ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ನಂತರ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ.
  • ಅಪಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದೆ ಬರುವವರನ್ನು ನಾಗರಿಕ ಅಥವಾ ಅಪರಾಧ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುತನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವುದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ

ಹೀಗೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಈ ಆಂಶಗಳು ಸರಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಹಳೆಯ ನಿಯಮಗಳಿಗಿಂತ ಹತ್ತರಿಂದ-ಇಪ್ಪತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ದಂಡಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅತೀಯಾದ ದಂಡವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಯಾವ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲಾಯಿತು ಎಂದು ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟವರು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕರು ದಂಡ ಕಟ್ಟಿದ ವೃತ್ತಾಂತಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಲ್ಲಿ, ಮೂಗಿಗಿಂತ ಮೂಗುತಿಯೇ ಭಾರ ಎನ್ನುವಂತಿದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರವೇ ಹೊಸಾ ಕಾನೂನನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದು ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗ. ಆದರೆ ಹೊಸಾ ಕಾನೂನುಗಳು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ವಾಹನ ಚಾಲಕರ ಪರವಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದಾದರೂ ನಿಜವಾಗಿಯೋ ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ಮಾರಕವಾಗಿದೆ.

ಸರ್ಕಾರ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜನಪರವಾಗಿದ್ದು ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ರೀತೀಯ ಅತಿಯಾದ ದಂಡವನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಬದಲು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಿ. ಸರಿಯಾದ ರಸ್ತೆಗಳು ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಾಹನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಜನಾ ಏಕೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ ವಾಹನ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ? ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚೆ ಜನರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೋ, ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ನಂತರವೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದೇ, ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೋ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಬದಲು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೆಟ್ರೋ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಮೆಟ್ರೋ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದೇನೋ? ಒಂದು ಕಡೆ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾಮಗಾರಿಯಿಂದ ರಸ್ತೆಗಳು ಹಾಳಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ವೈಟ್ ಟಾಪಿಂಗ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ತಿಂಗಳಾನು ಗಟ್ಟಲೇ ಮುಚ್ಚಿದಲ್ಲಿ ಜನಾ ಏಕ ಮುಖ ಇಲ್ಲವೇ ದ್ವಿಮುಖ ರಸ್ತೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸದೇ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗದೇ ಇನ್ನು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ?

ಪ್ರತೀ ದಿನ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಮಾರಾಟವಾ/ಗುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಾಹನಗಳಿಂದ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಅದೇ ಹಣದಿಂದ ಸರಿಯಾದ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬಹುದಲ್ಲದೇ? ಅಷ್ಟೋಂದು ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸ ಮೇಲೂ ಅತಿಯಾದ ದಂಡವನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಅಗತ್ಯತೆ ಏನು?

ಇನ್ನು ಬಹುತೇಕ ನೋ-ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಬೋರ್ಡ್ಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಏಕ ಮುಖ ರಸ್ತೆಗಳು ಸಿರಿವಂತರ ಇಲ್ಲವೇ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ತೆವಲುಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ಕಾಲದ ಹೆಸರಾಂತ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿದ್ದ ದಿವಂಗತ ಮಾಜೀ ಸಚಿವರೊಬ್ಬರು ಸ್ಯಾಂಕಿ ರಸ್ತೆಯ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಾಹನ ಓಡಾಡಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾತ್ತದೆ ಎಂದು ಆ ರಸ್ತೆಯನ್ನೇ ಏಕಮುಖ ರಸ್ತೆಯನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಾಜಿ ಮಂತ್ರಿಗಳಾದ ಯುವ ಸಚಿವರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆಯಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗ ಬಹುದೆಂದು ರಸ್ತೆ ಅಗಲಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆ ಜಾಗ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಕುಂಟು ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಅವರ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃಧ್ದಿಯೇ ಗೊಳಿಸದೇ ಇರುವ ಕಾರಣ ಜನ ಸಿಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ರಸ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಜ್ವಲಂತ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.

ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ RTO ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದರೂ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಮತ್ತು ಲಂಚ ಕೊಡದೇ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಅಥವಾ ವಾಹನ ಪರವಾನಗಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಇದನ್ನು ಸರಿ ಪಡಿಸಿ ಜನರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊಸಾ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಲೈಸನ್ಸ್ ನವೀಕರಿಸುವಂತಾದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಜನರು ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ?

lic
ಇನ್ನು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವವರಿಗೆ 1000 ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಬದಲು ಅದೇ 1000ರೂಪಾಯಿಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟಲ್ಲಿ ಅತ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಧರಿಸಿಯೇ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ?

ವಾಹನಕ್ಕೆ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಲು 1000 – 1500ರೂಪಾಯಿಗಳು ಆಗಬಹುದು. ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ವಿಮೆ ನವೀಕರಿಸದೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ 2000 ರೂಪಾಯಿ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವ ಬದಲು, ವಾಹನವನ್ನು ಸೀಜ್ ಮಾಡಿ ಅದೇ 2000 ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಆ ವಾಹನಕ್ಕೆ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೇ ವಾಹನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಇನ್ನು ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿಸಲು ಕೇವಲ 50-200ರೂಗಳಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನವೀಕರಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದರಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವ ಬದಲು ಅಂತಹ ವಾಹನಗಳಿಗೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಪರೀಕ್ಷೇ ಮಾಡಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಪಡೆದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಲ್ಲವೇ?

ವಾಹನಗಳ ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಡೀಸೆಲ್ ಕಲಬೆರಕೆ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಈಗಿರುವ ವಾಹನಗಳ ವಾಯುಮಾಲಿನ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೇ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದು 50-200ರೂಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟದೇ ಕೇವಲ ಅಧಿಕ ದಂಡ ವಿದಿಸುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?

ನಮ್ಮದೇಶ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೇ ಗುರು. ಎಲ್ಲರ ಬಳಿಯೂ ಮೊಬೈಲ್ ಗಳಿವೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಅಪ್ಲಿಕೇಷನ್ಗಳಿವೆ. ಸರ್ಕಾರವೇ ಒಂದು ಅಪ್ಲಿಕೇಷನ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಆದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಾತಿಸಿ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನೇ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ತೋರಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತೀಬಾರಿಯೂ ಮೂಲ ದಾಖಲೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಜನಸ್ನೇಹಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಹೊಸಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೂ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಸಂಚಾರ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವೇ?

ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಇದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ವಿಚಾರ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಈ ರೀತಿಯ ದಂಡ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಇಲ್ಲ, ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅನೇಕ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂದು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಚಾರ್ಟ್ ತೋರಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು

WhatsApp Image 2019-09-06 at 9.27.26 AM

ಆ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವರಿಗೆ ಹೇಳ ಬಯಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳು ಹೇಮಾಮಾಲಿನಿಯ ಕೆನ್ನೆಯಂತಹ ನುಣಪಾದ ರಸ್ತೆಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಸುಗಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಒಂದು ವಾಹನ ಮತ್ತೊಂದು ವಾಹನದ ಜೊತೆ ಅಪಘಾತವಾದಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿಯ ರೀತಿ ಜನಾ ಕುತ್ತಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಜಗಳ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಿಮೆಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ರಿಪೇರಿ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ವಿಮಾ ಕಂಪನಿಗಳೇ ಭರಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ವಿಮಾ ಕಂಪನಿಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದಂತೆ ತಿಂಗಳಾನು ಗಟ್ಟಲೇ ಕುಂಟು ನೆಪವೊಡ್ದಿ ವಿಮೆಯ ಮೊತ್ತವನ್ನು ತಡಮಾಡುವುದಾಗಲೀ, ನಿರಾಕರಿಸುವುದಾಗಲೀ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಗಧಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಸತ್ಯ ಕಂಡು ಬಂದಲ್ಲಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಮೆ ಭರಿಸುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಲು ಅಥವಾ ನವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ದೇಶ ನಡೆಸಲು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹಣ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ. ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ತೆರಿಗೆಯ ರೂಪಾದಲ್ಲಿ ಜನರಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಾದ ಮೇಲೂ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ದಂಡ ನಿಜಕ್ಕೂ ಜನರಿಗೆ ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆ ಎಳೆದಂತೆಯೇ. ಆರಂಭ ಶೂರತ್ವದಂತೆ, ಮೊದ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೊತ್ತದ ದಂಡ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂದಾಯವಾದರೂ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಖಜಾನೆಗೆ ತಲುಪದೇ ನೇರವಾಗಿ ಪೋಲಿಸರ ಜೋಬಿನ ಪಾಲಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಲಂಚದ ರೂಪದಲ್ಲಿ 500- 1000 ರೂಗಳನ್ನು ಮನ್ಗೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಪೋಲೀಸರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ 5000-10000 ವರೆಗೂ ಲಂಚದ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವರು ಉದ್ದಾರವಾಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಏನೂ ಲಾಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಜನಾ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ-ರಕ್ಷಕರೋ ಇಲ್ಲಾ ಭಕ್ಷಕರೋ? 

police

ಸರ್ಕಾರೀ ನಿಯಮದಂತೆ ಕನಿಷ್ಥ ವೇತನ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 350 ರೂಪಾಯಿಗಳು ಭಾನುವಾರದ ರಜಾ ದಿನಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ, ತಿಂಗಳಿಗೆ 25 ದಿನ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ದುಡಿದರೂ ಆತ ಗಳಿಸುವುದು ಕೇವಲ 8750 ರೂಪಾಯಿಗಳು ಮಾತ್ರ. ಹಾಗೆ ಕಷ್ಟು ಪಟ್ಟು ದುಡಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಆದ ಒಂದು ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳ ದಂಡವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರೇ ಅತನ ಜೀವನ ಹೇಗೆ ನಡೆಯ ಬೇಕು?

ಹಾಗೆಂದು ನಾನೇನು ದಂಡವನ್ನೇ ವಿಧಿಸಬಾರದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ , ಆಗ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ತಿಳಿ ಹೇಳುತ್ತೀವಿ. ಅದಕ್ಕೂ ಜಗ್ಗದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಬೈದು ತಿಳಿಹೇಳಬಹುದು ಇಲ್ಲವೇ, ಮೃದುವಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತೇವೆಯೇ ಹೊರತು ಮಕ್ಕಳ ಜೀವಕ್ಕೇ ಅಪಾಯವಾಗುವಂತೆ ಹೊಡೆಯುವುದಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆ ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿಲ್ಲಾ, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಇಲ್ಲಾ, ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆತು ಬಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ, ಇನ್ಷೂರೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೆ 200-300ರೂಗಳ ವರೆಗೂ ದಂಡ ವಿಧಿಸಿ, ಮಧ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವುದು, ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು, ಅತೀ ವೇಗದಿಂದ ವಾಹನ ಚೆಲಾಯಿಸುವುದು, ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸುವಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಮಾತನಾಡುವಂತಹ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಅರೇ ಇದೇನು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು, ಪ್ರಧಾನಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೇ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರ ಹೊಸಾ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಕಠುವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ? ಇದರಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಯೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವಂತಹದ್ದೇನು ಇಲ್ಲಾ. ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿಗಳು ಜನಪರವಾಗಿರದೇ ಜನರಿಗೆ ಮಾರಕವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಖಂಡಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಹೇಗೆ ಚಿನ್ನದ ಸೂಜಿ ಎಂದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೇ ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಿ ಹೇಳಿ ತಪ್ಪನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವುಗೊಳಿಸಿ ತಿದ್ದದೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಾರೋ ಯಾರೋ ಲಂಪಟರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆಂದು ಬಂಧಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಜನ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದು ಸರ್ಕಾರಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವ ಬದಲು ಇಂತಹ ಜನ ವಿರೋಧಿ ನೀತಿಗಳಿಗೆ ಜನರು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ಕಾನೂನು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಯಾರು? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕೂರದೇ ನಾವೇ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಶಾಂತಿಯುತ ಹೋರಾಟ ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಸಿದ್ದವಾಗಲಿ. ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಫಲದಿಂದಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಜನಪರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ಹೊಸಾ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಲ್ಲಿ ಜನರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಆದರೇ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಜನರ ಮೇಲೆ ದಂಡವನ್ನು ಹೇರಲು ಹೋದಲ್ಲಿ ಜನ ಬಂಡಾಯಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೇ ತಿರುಗುವ ಮೊದಲು ಸರ್ಕಾರ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಕೊಂಡು ಈ ಹೊಸಾ ಕಾನೂನಿನ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಸರಿಪಡಿಸಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.

ಈ ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳು ನಾವು ಸಂಚಾರೀ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಅನ್ವಯವಾಗುವುದರಿಂದ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ, ವಾಹನಗಳನ್ನು ಸದಾ ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ದಾಖಲಾತಿ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಆದಷ್ಟೂ ಜಾಗೃತರಾಗಿ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸೋಣ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಗ್ರಹಚಾರ ತಪ್ಪಿ ಪೋಲೀಸರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಾಡದೇ ಸಂಯಮದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿ ದಂಡ ಪಾವತಿಸೋಣ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರಸೀದಿಯನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ಪಡೆದು ನಾವು ಕಟ್ಟುವ ಹಣ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೇ ತಲುಪುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಕೋಪವನ್ನು ಪೋಲೀಸರ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸದಿರೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಕಾನೂನು ಅಜ್ಞಾಪಾಲಕರಷ್ಟೇ.

ಏನಂತೀರೀ?