ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್

ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊಳೇನರಸೀಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಹೇಮಾವತಿ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿರುವ ಗೊರೂರು ಎಂಬ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಮ್ಮ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ 1904ರ ಜುಲೈ 4ರಂದು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಲೋಯರ್ ಸೆಕೆಂಡರಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಸನದ ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಯವರ ಅಸಹಕಾರ ಚಳುವಳಿಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಗಾಂಧಿಯವರ ಪರಮ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿ ಅವರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಗುಜರಾತಿನ ವಿದ್ಯಾಪೀಠದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಳಿಕ ಮದ್ರಾಸಿನ ಲೋಕಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಭಾರತಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಕನ್ನಡ ಸಮಾಚಾರ ಲೇಖಕರಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ಕೆಲಸಮಾಡಿ, ಕೆಂಗೇರಿಯ ಗುರುಕುಲಾಶ್ರಮವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹರಿಜನೋದ್ಧಾರವನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಬಹಳ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದಾದ ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಚರಕ ಸಂಘದ ಖಾದಿ ವಸ್ತ್ರಾಲಯದ ಸಂಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ,

1933ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಐಯ್ಯಂಗಾರರು, ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟೂರು ಗೊರೂರರಿಗೆ ಮರಳಿ, ಮೈಸೂರು ಗ್ರಾಮ ಸೇವಾಸಂಘವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಖಾದಿ ಪ್ರಚಾರ, ಹರಿಜನೋದ್ಧಾರ, ವಯಸ್ಕರ ಶಿಕ್ಷಣ, ಗ್ರಾಮ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಮುಂತಾದ ರಚನಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಊರಿನ ಜನರನ್ನೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಧುಮುಕುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ. 1942ರ ಚಲೇಜಾವ್ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಸೆರೆಮನೆ ವಾಸವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರು ನಡೆಸಿದ ಗೋಲೀಬಾರ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಗ ಹತನಾದ ನೆನಪಿಗಾಗಿಯೇ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಸರ್ಕಲ್ ಎಂದೇ ಇಂದಿಗೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ನಂತರ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾ ಸರ್ಕಾರ ಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ನಡೆದ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲೂ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಅದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಾಜ್ಯದ ವಿಧಾನಪರಿಷತ್ತಿನ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಏಕೀಕರಣ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಹರಿಜನೋದ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೊದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ ಅಪ್ರತಿಮ ಗಾಂಧಿವಾದಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಗೊರೂರು ಗ್ರಾಮ ಮತ್ತು ಅದರ ಸುತ್ತ ಹರಿಯುವ ಹೇಮಾವತಿ ನದಿ, ಈ ಎರಡೂ ಗೊರೂರರ ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದೇ ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೂ ಪರಿಚಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಆರ್. ಕೆ ನಾರಾಯಣ ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಊರಾದ ಮಾಲ್ಗುಡಿ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಮುಂಚೆಯೇ, ರಾಮಾಸ್ವಾಮೀ ಐಯ್ಯಂಗಾರರು ತಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಊರಾದ ಗೋರೂರನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ನವಿರಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹೇಮಾವತಿ ನದಿಯ ಮೂಲಕ, ಒಂದು ಊರು ಮತ್ತು ನದಿಯೊಡನೆ ಅಭಿನ್ನತೆ ಸಾಧಿಸಿದ ಲೇಖಕರು ವಿರಳವೇ. ಹಳ್ಳಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು, ಗರುಡಗಂಬದ ದಾಸಯ್ಯ, ನಮ್ಮ ಊರಿನ ರಸಿಕರು, ಬೆಟ್ಟದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಬಂಧಗಳಲ್ಲದೇ, ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿನೋದ ಚಿತ್ರಗಳು, ಬೆಸ್ತರ ಕರಿಯ, ಹೇಮಾವತಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಖ್ಯಾತರಾದರು. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿದ ಹೇಮಾವತಿ ಮತ್ತು‌ ಭೂತಯ್ಯನ ಮಗ ಅಯ್ಯು ಕಾದಂಬರಿಯ ಕತೃ ಸಹಾ ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಐಯ್ಯಂಗಾರರೇ.

ತಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಗೌರವ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪಡೆದು ಡಾ.ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಐಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಮೃದ್ಧವಾದುದು. ಪ್ರಬಂಧ, ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ, ವಿಮರ್ಶೆ, ಜೀವನ ಚಿತ್ರ, ಭಾಷಾಂತರ – ಹೀಗೆ ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ ಗೋರೂರು ಕೈಯಾಡಿಸದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾರವಿಲ್ಲ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಗೋರೂರು ಎಂಬ ಅವರ ಪ್ರವಾಸೀ ಕಥನ ಬಹುಶಃ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದ ಪ್ರವಾಸೀ ಕಥನ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶ. ಈ ಕೃತಿಯೇ ನಂತರ ಬಹುತೇಕ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸೀ ಕಥನವನ್ನು ಬರೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಣೆ ನೀಡಿತು ಎಂದರೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು. ತಮ್ಮ ಪ್ರಬಂಧ ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ನಾಡನ್ನು ನಗಿಸಿ ನಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಗೊರೂರರು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಜನತೆಗೆ ನಗೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರಮುಖರು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಗೊರೂರರ ಮುಖ್ಯವಾದ ಕೊಡುಗೆಯೇನು? ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಹೇಳಿದ, ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಡಿಕನ್ಸ್, ಆಲಿವರ್ ಗೋಲ್ಡ್ ಸ್ಮಿತ್, ಎ.ಜಿ. ಗಾರ್ಡಿನರ್ ಮುಂತಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಲೇಖಕರ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಓದಿ, ಅಲ್ಲಿನ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸಿದ್ದ ನಮಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಂಥಹ ಹಾಸ್ಯದ ಅರಕೆ ದೊಡ್ಡ ಕೊರಗನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ಆ ಅರಕೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿದ ಕೆಲವೇ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯೇ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಗೊರೂರು ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಗಾಂಧೀವಾದಿ ಗೊರೂರರ ಜಾನಪದ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅದ್ಭುತವಾದುದು. ಅವರೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಂತೆ ಅವರು ಸಾಹಿತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮನುಷ್ಯ ಎಂದೇ ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜಾನಪದ ಗುಣಗಳನ್ನೂ, ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ನೋಡಿದಂತೆ, ಭಾರತವನ್ನು ಆಧುನಿಕ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಸರ್ವನಾಶದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಬಲ್ಲಂತದ್ದು ಜಾನಪದವೊಂದೇ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೇ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಈ ಜಾನಪದ ಮತ್ತು ಜನಪರ ದೃಷ್ಟಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗೊರೂರರ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಜನರಿಗೂ ಜಾನಪದದ ಸೊಗಡನ್ನು ಹಚ್ವ ಹಸಿರಾಗಿರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಿದೆ.

ಗೊರೂರರು ತಮ್ಮ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಾಣ ಸಿಗದ ಅಥವಾ ಆಧುನಿಕತೆಯಿಂದಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಅದರ ಎಲ್ಲ ಮುಖಗಳೊಡನೆ ಚಿತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಒಂದಾಗಿ ಬಾಳಿದ್ದರಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದಾಗಿದೆ. ಅವರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಪಾತ್ರ ವೈವಿಧ್ಯ ಅಪಾರವಾದುದು; ಅಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮದ ಎಲ್ಲ ವೃತ್ತಿಗಳ, ಎಲ್ಲ ಜಾತಿಗಳ ಜನರೂ ಇದ್ದಾರೆ – ಹಾರುವರಿಂದ ಹರಿಜನರ ತನಕ. ಅವರ ಗರುಡಗಂಬದ ದಾಸಯ್ಯ ಕೃತಿಯ ಮುನ್ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ದ.ರಾ ಬೇಂದ್ರೆ ಅವರು ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಒಬ್ಬ ಅರಸುಗಳೇ, ಹಜಾಮರೇ, ಹಾರುವರೇ, ತುರುಕರೇ, ದಾಸಯ್ಯಗಳೇ, ಬಯಲಾಟದವರೇ, ಸುಭೇಧಾರೇ, ಶಾನುಭೋಗೇ, ಹೊಲೆಯರೇ – ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದು ಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿದ ವಿಕಟ ಕವಿತ್ವವು ಪ್ರಶಂಸನೀಯವಾದುದೆಂದು ಯಾರು ಹೇಳಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ? ವರಕವಿಗಳ ಈ ಮಾತು ಗೊರೂರರ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದಾದ ಹೇಳಿಕೆಯಂತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಎಮ್ಮೆಗೆ ಮಾತು ತಿಳಿಯುವುದೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ತಂದಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಜಾತಿ-ಮತ-ಭೇದಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಕೆಲವು ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಗೊರೂರರು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಒತ್ತು ಕೊಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಸಾಮರಸ್ಯಯುತವಾದ ಒಂದು ಸಮಷ್ಟಿಯ ಗ್ರಾಮೀಣ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ.

ಗೊರೂರರ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುವ ಸುಸಂಧರ್ಭವೊಂದು ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಲಭಿಸಿದ್ದು ಪೂರ್ವ ಜನ್ಮದ ಸುಕೃತವೇ ಸರಿ. ಆ ಸುಸಂಧರ್ಭ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರ್ಣನೀಯ. ಗೋಕಾಕ್ ಚಳುವಳಿಯ ನಂತರ ವರನಟ ಡಾ. ರಾಜಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಐಯ್ಯಂಗಾರರನ್ನು ನಮ್ಮ ಬಿಇಎಲ್ ಲಲಿತಕಲಾಸಂಘ ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಮಹಾನ್ ದಿಗ್ಗಜರು ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿದ್ದರು. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕೇವಲ ರಾಜಕುಮಾರರು ಮಾತ್ರವೇ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದು ಅವರ ಧರ್ಮ ಪತ್ನಿ ಪಾರ್ವತಮ್ಮನವರು ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗೊರೂರರು ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದ ಮಧ್ಯೆ ತಮ್ಮ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಇಂದೇಕೋ ವರನಟರು ಮಂಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಇಂಜಿನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಕೇವಲ ವ್ಯಾಗಿನ್ ನನ್ನು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿರುವ ಕಾರಣವೋ ? ಎಂದು ಛೇಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಬೇಕೆಂದೇ ದಪ್ಪಗಿದ್ದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ರಾಜಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ಪರ್ವತಮ್ಮ ಎಂದೇ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗೆಗಡಲಿಗೆ ಜಾರಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಚ್ಚಹಸಿರಾಗಿಯೇ ನೆನಪಿದೆ. ಗೊರೂರರ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅರಿವಿದ್ದ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇವಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ರಾಜಕುಮಾರ್ ಅವರೂ ಸಹಾ ಇದನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಹಾಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದೂ ಬಿದ್ದೂ ನಕ್ಕಿದ್ದೂ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿತ್ತು.

ಖ್ಯಾತ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರು ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ಹರಿಕಥಾ ವಿದ್ವಾಂಸರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ‌ ತಾತ‌ ಬಾಳಗಂಚಿ ಗಮಕಿ ನಂಜುಂಡಯ್ಯರೂ ಮತ್ತು ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಗಳಸ್ಯ ಗಂಟಸ್ಯದ ಗೆಳೆತನದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ತಂದೆ, ಗಮಕಿ ಶಿವಮೂರ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ‌ ಪ್ರಾಥಮಿಕ‌ ಶಿಕ್ಷಣದ ಒಂದು ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು‌ ಗೊರೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿ ನಡೆಸಿದ್ದ ಗೊರೂರರಿಗೆ ಅನೇಕ ಗೌರವಗಳು, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳು ಅವರನ್ನರಸಿ ಬಂದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ

  • ಅಖಿಲ ಕರ್ನಾಟಕ ಜಾನಪದ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ
  • ಅಖಿಲಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ
  • ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ
  • ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ
  • ರಾಜ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ
  • ದೇವರಾಜ ಬಹದ್ದೂರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ
  • ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಗೌರವ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್
  • ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಗ್ರಂಥ ಗೊರೂರು ಗೌರವಗ್ರಂಥ, ಸಂಸ್ಮರಣ ಗ್ರಂಥ ಹೇಮಾವತಿಯ ಚೇತನ
  • ಅವರ ಹೇಮಾವತಿ ಮತ್ತು ಭೂತಯ್ಯನ ಮಗ ಐಯ್ಯು ಚಲನಚಿತ್ರವಾಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು

ಗೊರೂರರ ಬರವಣಿಗೆ ಅಪರೂಪದ್ದು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೇ ಅನುರೂಪವಾದದ್ದು. ಇಂತಹ ಗೊರೂರರು ತಮ್ಮ ವಯೋಸಹಜವಾಗಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 28,1991ರಂದು ನಿಧನರಾದರು. ಈಗ ಗೊರೂರಂತಹ ಸಾಹಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಚಿತ್ರಿಸಿದಂಥ ಸಮಾಜವೂ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅವರು ಉಳಿಸಿ ಹೋಗಿರುವ ಅನುಭವ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ನಮಗೆ ಆಸ್ತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ ಆ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರಣ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ಮೂಡುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಗೂರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಐಯ್ಯಂಗಾರರು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕಲಿಗಳೇ ಸರಿ.

ಏನಂತೀರೀ?

ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆ

ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಕಲ್ಪತರುನಾಡು ತುಮಕೂರಿನ ಭಾಗವಾಗಿ, ಆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತುತ್ತ ತುದಿಯಲ್ಲಿ , ತುಮಕೂರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು 70 ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ, ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಹೋಬಳಿಯೇ ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆ. ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಸಾವಿರ ಮನೆಗಳು ಇರಬಹುದಾದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸ್ಥಳೀಯ ವಾಣಿಜ್ಯ ನಗರಿ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸೊಗಡನ್ನು ಮೈದಳೆದಿರುವ ವಾಣಿಜ್ಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರದುರ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿರುವ ಪಟ್ಟಣವೆಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಪುರದಲ್ಲಿ ಎಲೆ ಮರಿಮಲ್ಲಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟರು ಲೋಕ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಆ ಊರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರೊಬ್ಬರು ಜನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಕಾರಣ ಭರಿತ ಪ್ರಕಾಶ ಪುರಿ ಎಂಬ ಊರು ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತೆಂಬ ಪ್ರತೀತಿಯಿದೆ. ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುವ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ಕಥೆಯಿದೆ. ಪರ ಊರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರು, ದಿನದ ವ್ಯಾಪಾರ ಮುಗಿಸಿ ಸಂಜೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಊರಿನ ಉತ್ತರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕರೀ ಕಲ್ಲೊಂದರ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಮತ್ತೆರಡು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅನ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅನ್ನವನ್ನು ಬಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪಾತ್ರೆಗೆ ಕೈಹಾಕಿದಾಗ ಅನ್ನದ ಬದಲಾಗಿ ಹುಳುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಭಯ ಭೀತರಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಪುರೋಹಿತರಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಬಳಸಿದ್ದ ಕರೀ ಕಲ್ಲು ಈಶ್ವರ ಲಿಂಗವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಈ ರೀತಿಯ ಅಪಚಾರವಾಗಿರೆ. ಇದರ ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೆರೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುವ ಮುಖಾಂತರ ಶಾಪ ವಿಮೋಚನೆ ಗೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಆ ಶೆಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದರೂ ಊರಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಾರದ ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮೊಮ್ಮಗ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆರೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರೇಪಿತರಾಗಿ ಅವರೂ ಸಹಾ ಮತ್ತೊಂದು ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಕಾರಣ ಜನಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಅಜ್ಜನ ಕೆರೆ ಎಂದು ಕರೆದರು ಹೀಗೆ ಎರಡೆರಡು ಭರ್ಜರಿ ಕರೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಭರಿತ ಪ್ರಕಾಶ ಪುರಿ ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಯಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

ಸುಮಾರು 71.83 ಎಂಸಿಎಫ್ಟಿ ನೀರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬಹುದಾಗಿರುವ ಈ ಕೆರೆಯು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹತ್ತಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯತಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಳೆಯೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೀಳದ ಕಾರಣ ಶಾಶ್ವತ ಬರ ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿ ಸಹಸ್ರಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯತಾಣವಾಗಿದ್ದ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಹೂಳು ತೆಗೆಯದ ಕಾರಣ, ಗಿಡ ಗಂಟೆಗಳು ಬೆಳೆದು ಕ್ರಮೇಣ ಪಾಳು ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಇದೇ ಮಾರ್ಜ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಕರೋನಾ ಮಹಾಮಾರಿಯ ಅರ್ಭಟದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ, ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಆದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥರ ಮನೆಯ ಉತ್ಸಾಹೀ ತರುಣ ಪ್ರಶಾಂತ್ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೆ ಮರಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ work from home ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಪುರಾಣ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಮತ್ತು ಯುಗಾದಿಯ ಮುಂಚಿನ ಫಾಲ್ಗುಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುವ ಕಾಲಭೈರವೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೆಂಪಮ್ಮ ದೇವಿಯ ಜಾತ್ರೆಯ ದೇವಾಲಯಗಳ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲು ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಗಿಡ ಗಂಟೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸಮವಯಸ್ಕ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಮನಸ್ಸಿನ ಯುವಕರ ನೆರೆವಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಚ್ಚಗೊಳಿಸಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಯ ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ಸಾಸಲುಕೆರೆಗೆ ಹೇಮಾವತಿ ನದಿಯ ಕಾಲುವೆಯಿಂದ ನೀರು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೂರು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಗೆ ಹೇಮಾವತಿಯ ನೀರು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿದೊಡನೆಯೇ ಮತ್ತದೇ ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೆಗಲಿಗೊಂದು ಜೋಳಿಗೆ ತಗುಲಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆರೆಯ ಶುದ್ದೀಕರಣಕ್ಕೆ ಇಳಿದ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಶುಚೀಕರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಆತನ ಸಂಘಟನಾ ಚತುರತೆಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಊರಿನ ಜನ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲವಾಗಿ ಊರಿನ ಜನರ ಹಣದಿಂದಲೇ, ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಜೆಸಿಬಿ, ಟಿಪ್ಪರ್ಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗಿಡಗಂಟೆಗಳಿಂದ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕೆರೆ ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿ ಹೇಮಾವತಿಯ ನೀರನಿಂದ ಮೈತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದೆ. ಹೇಮಾವತಿಯ ನೀರು ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಯನ್ನು ತುಂಬಿದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಬರಿದಾಗಿರುವ ಅಂತರ್ಜಲದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಲ್ಲದೇ ಸತತವಾದ ಬರಗಾಲದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿರುವ ಸ್ಥಳೀಯರ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಗರಿ ತುಂಬುವುದಲ್ಲದೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಅನೇಕ ಕೆರೆಗಳಿಗೂ ನೀರುಣಿಸಬಲ್ಲದಾಗಿದೆ.

ಉತ್ಸಾಹೀ ತರುಣ ಪ್ರಶಾಂತನ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿ ತಿಳಿದಾಗ ಸುಮಾರು 30-35 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜಮಖಂಡಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಗ್ರಾಮಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿಯ ನೀರು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹರಿದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಇಲ್ಲೊಂದು ಬ್ಯಾರೇಜ್ ನಿರ್ಮಿಸಿ ನೀರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಸರ್ಕಾರದ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯದೇ ಸ್ಥಳೀಯ ರೈತರ ಸಹಕಾರದಿಂದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಕ್ರೋಡೀಕರಿಸಿ, ರೈತರ ಶ್ರಮದಾನದ ಫಲವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕಪಡಸಲಗಿ ಬ್ಯಾರೇಜ್ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಕೇಂದ್ರದ ಮಾಜಿ ಸಚಿವ ದಿ. ಸಿದ್ದು ನ್ಯಾಮಗೌಡರು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರು ಎಂದರೆ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಪಡಸಲಗಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ಶ್ರಮದಿಂದ ಬ್ಯಾರೇಜ್ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಆಧುನಿಕ ಭಗೀರಥ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಿದ್ದು ನ್ಯಾಮಗೌಡಂತೆಯೇ ಶೆಟ್ಟೀಗೆರೆಯ ಸಂಘಟನಾ ಚತುರ ಪ್ರಶಾಂತರನ್ನೂ ಆಧುನಿಕ ಭಗೀರಥ ಎಂದರೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು.

ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಸರ್ಕಾರವೇ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನು ತೆಗಳುತ್ತಾ ಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಕೆರೆಯ ನೀರನು ಕೆರೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಿ ಎನ್ನುವಂತಹ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಸಮಾಜಮುಖೀ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದ ಸಮಸ್ಥ ಶೆಟ್ಟೀಗೆರೆಯ ನಾಗರೀಕರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕು, ಇಂಜಿನೀಯರ್ ಮಗ ಇಂಜೀನಿಯರ್ ಆಗಬೇಕು ಆದರೆ ರೈತನ ಮಗ ಮಾತ್ರ ರೈತನಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಮತ್ತವರ ಸಂಗಡಿಗರಂತಹ ಉತ್ಸಾಹೀ ಯುವಕರುಗಳು ನಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನವಾದ ದೇಶವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯಿ ತನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ ಎಂದೂ ಕೈ ಕೊಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲಾ. ಜಗತ್ತೇ ಲಾಕ್ಡೌನ್ ಆಗಿ ಬಹುತೇಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ನಿಶ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳಿಲ್ಲದೇ ಮುನ್ನೆಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೇ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು ಅಲ್ವೇ? ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕೆಲಸ ಕೈತುಂಬ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದಾದರೂ, ರೈತ ಶ್ರಮ ವಹಿಸಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಆ ಹಣದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಲ್ಲವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?