ಪುನರ್ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ಅಪ್ಪ

ಬಹುಷಃ ಎಪ್ಪತ್ತು ಮತ್ತು ಎಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಳೆದವರಿಗೆ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬಾಯಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಂದೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಕೈಗೆಟುಕುವ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಎಂದರೆ ಅದೊಂದೇ. ಕಡಿಮೆ ಹಣ ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಮಜ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಈ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್. ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕರವಾಗಿ ಬಹುಮಾನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಈ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್. ಯಾರಾದರೂ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ, ಹೂವು ಹಣ್ಣುಗಳ ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ತಂದೇ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ನನ್ನ ಜೀವಕ್ಕೇ ಕುತ್ತು ತಂದು ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯರಿಂದ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ರೋಚಕ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

pepprmint

ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ. ಬಹುಶಃ ನಾನಾಗ ಮೂರನೆಯದ್ದೋ ಇಲ್ಲವೇ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಸರಾ ಹಬ್ಬದ ರಜೆ ಬೇರೆ ಬಂದಿತ್ತು. ದಸರಾದ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಸಂಜೆಯಾಯ್ತು ಎಂದರೆ ನಾನೂ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ತಂಗಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಚಿಕ್ಕ ಚೀಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೆರೆಹೊರೆಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬೊಂಬೇ ಬಾಗಿಣ ಇಸ್ಕೋಂಡು ಬರ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಅದರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಬೊಂಬೇ ಬಾಗಿಣಕ್ಕೆ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದೇ, ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅತೀ ಖುಷಿಯಿಂದಲೇ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದುರಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರೂ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಬೊಂಬೆ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಅಂತ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಚೀಪ ತೋಡಗಿದೆವು. ಹಾಗೇ, ಚೀಪುತ್ತಾ ಆಗ್ಗಿಂದ್ದಾಗ್ಗೆ ಬಾಯಿಂದ ಕೈಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಯಾರದ್ದು ಎಷ್ಟು ಕರಗಿದೆ? ಯಾರ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಇನ್ನೂ ಕರಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಯ್ಯೋ, ನಿನ್ನ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಇನ್ನೂ ಕರಗೇ ಇಲ್ವಾ? ಅಂತ ನನ್ನ ತಂಗಿ ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈ ಹಾಗಿದಾಗ ನಾನು ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲ್ಲೆ ಗಬಗ್ ಎಂದು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗಂಟಲು ಬಿಗಿದು ಕೊಳ್ತಾ ಇದೆ, ಉಸಿರಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಲೂ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೇಲಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಒದ್ದಾಡ ತೊಡಗಿದಾಗ, ಗಾಭರಿಯಾದ ನನ್ನ ತಂಗಿಯರು ಅಣ್ಣಾ, ಅಮ್ಮಾ ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗತೊಡಗಿದರು.

ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಪಾಳಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆಗ ತಾನೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸೈಕಲ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವರು ಈ ಆರ್ತನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿಸಿ ಒಳಗೆ ಓಡಿ ಬಂದು ನೋಡಿದವರೇ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಅವರಿಗೂ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯರ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಕೂಡಲೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ಕೂಡಲೇ, ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ತಲೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಮೆದುವಾಗಿ ಗುದ್ದಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಗಂಟಲೊಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಿತ್ತು. ಆ ಕೂಡಲೇ ಕಿಟಾರ್ ಎಂದು ನಾನು ಕಿರುಚಿದಾಗ, ಸದ್ಯ ಬದುಕಿತು ಬಡ ಜೀವ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಮಾತ್ರಾ, ಕೂಡಲೇ, ಆ ನನ್ನ ಪೆಪ್ಪರ್ಮೆಂಟ್ ಅಂತ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನಿಂಬೇಹುಳಿ ಪಪ್ಪರ್ಮೆಂಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದದ್ದು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

shri2

ಬಹುಶಃ ಅಂದು ನನ್ನ ತಂದೆಯವರು ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಾರದಿದ್ದರೇ ನಾನಿಂದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಈ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಜನ್ಮವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಅಪ್ಪ ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ನೀಡಿದರು ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನಾನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಾಗಲೀ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ತಿನ್ನುವಾಗ ಈ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನನಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತವೆ.

ಇಂದು ಜೂನ್ 20. ವಿಶ್ವ ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸದಾಕಾಲವೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಅಗಲಿಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದಾದರೂ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾಕಾಲವೂ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ.

ಅಪ್ಪಾ, ನೀವಂದ್ರೇ ನನಗಿಷ್ಟ. ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ , ಪರಿಹರಿಸತ್ತೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ.

ಮಾತೃದೇವೋ ಭವ, ಪಿತೃದೇವೋಭವ ಎಂದು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ಅಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ನಮಿಸುವ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮಂದಿರ ದಿನವೇ ಹೌದು.

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ನಾನು ಅಪ್ಪನಾದ ಮಧುರ ಕ್ಷಣ

ತುಂಬು ಗರ್ಭಿಣಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ತೋರಿಸಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಒಂದೆರಡು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸವವಾಗಬಹುದು ಎಂದಾಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೇ ತುಂಬಾ ಚಾಟ್ಸ್ ತಿನ್ನಿಸಿ ನನ್ನಾಕೆಯನ್ನು ಅವಳ ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೆ.

ಮಾರನೇಯ ದಿನ ಬೆಳ್ಳಂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಮೇಲುಕೋಟೆಗೆ ಹೋಗುವವರಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಾವನವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಡದಿಯೊಂದಿಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮಾಕಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಯಾಕೋ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಲ್ಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾಗ, ಕೂಡಲೇ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರು ಸರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಒಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡೋಣ ಎಂದರು. ನಾನೂ ಮತ್ತು ನನ್ನಾಕೆ ನನ್ನ ಬಜಾಜ್ ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟು ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಕ್ಕ ನನ್ನ ಮಡದಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯವರ ಕುಶಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಮೂರನೇ ಮಡಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ವೈದ್ಯರು ಬಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿ ಇದೇಲ್ಲಾ ಫಾಲ್ಸ್ ಪೇಯ್ನ್. ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಆಗುವುದು ಸಹಜ. ಸಂಜೆವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ ಆಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದರು. ಸರಿ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು, ಅತ್ತೆಯವರ ಬಳಿ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಟ್ಟು , ಏನಾದರೂ ಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾನೂ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಾವನವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ಮಾಡಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾವ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರ ಕುಟುಂಬಗಳೊಡನೆ ಹೋಗಿದ್ದ ತಂದೆ ತಾಯಿರಿಗೂ ಮಡದಿಯನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹದ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗಿ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ಮಮತ ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆಯವರನ್ನು ಕೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ, ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆಯವರೂ ಅಯ್ಯೋ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿಮಗೆ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆವು ಎಂದಾಗ, ಒಂದು ಕಡೆ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಅತ್ತೆಯವರ ಮೇಲೆ ತುಸು ಕೋಪಬಂದಿತಾದರೂ, ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂಡಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ, ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನು ಟವೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತಾಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಸವದಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಮಡದಿಯನ್ನೂ ನೋಡಿದಾಗ ನೆತ್ತಿಗೇರಿದ್ದ ಕೋಪವೆಲ್ಲವೂ ಜರ್ ಎಂದು ಇಳಿದು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ನಾವು ಹೊರಡುವಾಗಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಇದ್ದ ನನ್ನ ಮಡದಿ ನಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳಿಗೆ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಕೂಡಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲಿಕೆಯ ಡಾಕ್ಟರ್ (ಆಕೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂಗಿ) ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ನನ್ನಾಕೆಯನ್ನು ಹೆರಿಗೆಯ ವಾರ್ಡಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಿರಿಯ ವೈದ್ಯರು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ತಂಗಿಯೇ ನನ್ನ ಮಡದಿಗೆ ಸಹಜ ಪ್ರಸವವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದು ತಿಳಿದು ಬಂದಿತು.

ಕೂಡಲೇ ಮನಗೆ ಬಂದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಅವರು ಯಾವುದಾದರೂ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಪುರುಡಾವುದೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಕೊಂಡು ತಿಳಿಸದೆ, ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರಿಗೂ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ಅಪ್ಪನಾದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ತಂಡೋಪ ತಂಡದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರನ್ನು ಕಂಡು ಕೂಡಲೇ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ವೀಟ್ ಸ್ಟಾಲ್ನಿಂದ ಸಿಹಿ ತಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಿದ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಂದೆಯವರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪುನಃ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದು ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮುದ್ದಾಡಿದ್ದ ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣ ಇನ್ನು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಇದೆ.

ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಗುರು ಹಿರಿಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅಂದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟಗೌರಿಯೇ ಇಂದು ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ತಿದ್ದುವ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಆಪ್ತ ವಿಮರ್ಶಕಿ. ಅಪ್ಪ ನೀವು ತಪ್ಪು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಅಪ್ಪಾ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡಬಾರದಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪಾ ನೀವು ದಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದೀರಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣಗಾಗಿ. ಅಪ್ಪಾ ನಿಮ್ಮ ಮೀಸೆ ಟ್ರಿಮ್ ಮಾಡಿ. ಫ್ರೆಂಚ್ ಗಡ್ಡ ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ ಅದನ್ನೇ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಹೀಗೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ನನ್ನ ನಡಾವಳಿ, ನಾನು ಹಾಕುವ ಬಟ್ಟೆ, ನಾನು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಹದ್ದಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಅಪ್ಪನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳ ರೆಪ್ಪೆಯಂತೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಜತನದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ನನ್ನ ಮಗಳು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನನ್ನ ಮಗ ಸಾಗರ್ ಜನಿಸಿ (ಆ ರೋಚಕ ಅನುಭವವನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಂದಾದರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ) ನನ್ನ ತಂದೆ ತನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದನಾದರೂ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತಂದೆಯಾದ ಕ್ಷಣ ಅದ್ಭುತ, ಅವರ್ಣನೀಯ ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕಾದ ಆನಂದವದು.

ಇದು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ರೋಚಕ ಅನುಭವ. ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಜನ್ಮಕರ್ತರಾದ ನನ್ನ ಪೂಜ್ಯ ತಂದೆಯವರಿಗೂ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ತಂದೆಯರಿಗೂ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯಾಗುವುದು ಹೆಚ್ಚಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಸನ್ನಡತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಜೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಮನೆತನ, ದೇಶ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವಂತಹವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

ಏನಂತೀರೀ?