ಇಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕೊರಗುವ ಮುನ್ನ, ಇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ದೇವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ!
ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಳಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬಡವ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ, ಹಸಿದ ಮುಖ, ದಣಿದ ಕಣ್ಣುಗಳು… ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಶ್ರೀಮಂತನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕರುಣೆ ಮೂಡಿತು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ದೇವರೇ, ನಾನು ಬಡವನಲ್ಲವಲ್ಲ… ನನಗೆ ತಿನ್ನಲು ಆಹಾರವಿದೆ, ವಾಸಿಸಲು ಮನೆ ಇದೆ, ಹಣವಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಎಂದುಕೊಂಡ.
ಅದೇ ಬಡವನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದಾಗ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡಿತು. ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಬಳಿ ಹಣ ಕಡಿಮೆಯಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ನಾನು ಹುಚ್ಚನಲ್ಲವಲ್ಲ… ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಆ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅದರೊಳಗೆ ಜೀವಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ರೋಗಿ. ಅವನು ಆ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ನಾನು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ… ನನ್ನ ದೇಹ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಎಂದುಕೊಂಡ.
ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತಲುಪಿತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ರೋಗಿ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮೃತದೇಹವೊಂದನ್ನು ಶವಾಗಾರದ ಕಡೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಿತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ನಡುಗಿತು. ತನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡ: ದೇವರೇ… ನಾನು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಉಸಿರು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಂದಿಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೋಡಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು…
- ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಡವನಿಗೆ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬಡತನವಲ್ಲದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು. ಆರೋಗ್ಯ.
- ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥನಿಗೆ ದೇಹ ಇತ್ತು; ರೋಗಿಗೆ ಉಸಿರು ಇತ್ತು; ರೋಗಿಗೆ ಜೀವನ ಇತ್ತು.
- ಆದರೆ ಆ ಎಲ್ಲ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರವೂ, ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಎದ್ದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲಾರ. ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲಾರ. ತಂದೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲಾರ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಲಾರ. ಯಾರಿಗಾದರೂ, ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾರ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ.
ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ನೆನೆದು ಕೊರಗುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಉಳಿದಿರುವುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ.
ನಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಷ್ಟು ಇದೆ?
ನಮ್ಮ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಮನೆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ದುಬಾರಿ ಕಾರು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಆರೋಗ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಕಾರಿನ ಬೆಲೆಯೇನು? ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬ್ಯಾಂಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮವರೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಸಂಪತ್ತಿನ ಅರ್ಥವೇನು? ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಾವಿರಾರು ಸ್ನೇಹಿತರಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಸ್ನೇಹ ಎಷ್ಟು ನಿಜ?
ಜೀವನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೂರು ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ
ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ
“ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ.”
ಅಲ್ಲಿ ಹಣವಿರುವವನೂ ತನ್ನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಹೊಂದಿರುವವನೂ ಒಂದು ಉಸಿರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ, ಇಂದು ನನಗೆ ಉಸಿರಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಮೊದಲ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಾಗಲಿ.
ಒಮ್ಮೆ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ
“ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಉಡುಗೊರೆ!”
ನಾವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ. ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕನಸಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಹೊರಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಒಂದು ಆಶೀರ್ವಾದ.
ಒಮ್ಮೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ.
ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನ. ಶ್ರೀಮಂತನಿಗೂ ಒಂದು ಜಾಗ. ಬಡವನಿಗೂ ಒಂದು ಜಾಗ. ಅಧಿಕಾರಿಗೂ ಒಂದು ಜಾಗ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಒಂದು ಜಾಗ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಬೆಲೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಹುದ್ದೆ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಪಕ್ಷ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ನೆನಪು.
ನಿನ್ನೆ ನಾವು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರನ್ನು ಸೋಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಿಂತ ನಾವು ದೊಡ್ಡವರು ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಈ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ
ಇಂದು ನಾವು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿವೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಇದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇದೆ. ಕಾರಿದೆ. ಮನೆ ಇದೆ. ಉತ್ತಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ…
- ನೆಮ್ಮದಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
- ತಾಳ್ಮೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
- ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
- ಕೃತಜ್ಞತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಯಾರು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಅಪರಿಚಿತನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಜೀವನ ಗೊತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಹಾಕಲು ಸಮಯವಿದೆ.
ನಮಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕು… ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕು… ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಕು?
ಇದು ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಒಂದು ಮನೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆ ಬೇಕು. ಒಂದು ಕಾರು ಬಂದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರು ಬೇಕು. ಒಂದು ಹುದ್ದೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹುದ್ದೆ ಬೇಕು. ಒಂದು ಕೋಟಿ ಬಂದರೆ ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಬೇಕು. ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಬಂದರೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದಾಗ, ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗುವುದು,
ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ದೇಹ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ. ಒಂದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮನಸ್ಸು. ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ.
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂದರೆ ದೇವರಿಗೆ “ಧನ್ಯವಾದ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಎಂದರೆ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನೂ ಗುರುತಿಸುವುದು.
- ತಾಯಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದರೆ, ಅಮ್ಮ, ಧನ್ಯವಾದ ಎಂದು ಹೇಳಿ.
- ತಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅಪ್ಪ, ನಿಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ ಎಂದು ಹೇಳಿ.
- ಪತ್ನಿ/ಪತಿ ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ” ಎಂದು ಹೇಳಿ.
- ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ, ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
- ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವೆಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.
- ಯಾರಾದರೂ ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯತ್ವ.
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಮಾಜವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಬಹುದು
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುಣವಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಾಜದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಬಲಪಡಿಸಬಹುದು. ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ಪರೋಪಕಾರಿ/ಸಹಾಯಕ ವರ್ತನೆಯ ನಡುವೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಅದರ ಅರ್ಥ ಸರಳ.
ನಾವು ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ. ಅವರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯತನವೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯ.
ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಕಲಿಸಬೇಕು?
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೇವಲ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದು… ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡು… ತುಂಬಾ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸು ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಜೀವನ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು
- ಯಾರಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳು.
- ತಪ್ಪಾದರೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳು.
- ನಿನಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇರುವವನನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಬೇಡ.
- ನಿನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇರುವವನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆಪಡಬೇಡ.
- ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳು.
- ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅವನ ಹಣದಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಡ.
- ಯಶಸ್ಸಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ದೊಡ್ಡದು.
ಇಂತಹ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮಕ್ಕಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಮನೋಭಾವವು ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಯುವಕರ ಜೀವನತೃಪ್ತಿ, ಆಶಾವಾದ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬ ಸಂಶೋಧನೆಯೂ ಇದೆ.
ಪ್ರತೀ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ಈ ಐದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ
- ಇಂದು ನಾನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿದ್ದೇನಾ?
- ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರೀತಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದೇನಾ?
- ಇಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನಾ?
- ಇಂದು ಯಾರಾದರೂ ನನಗೆ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನಾ?
ಮತ್ತು…
ನಾಳೆ ನಾನು ಎದ್ದೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಖಾತರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಇಂದು ನನಗೆ ದೊರೆತ ದಿನವನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕಿದ್ದೇನಾ?
ಕಹಿ ಸತ್ಯ… ಆದರೆ ಸುಂದರವಾದ ಪಾಠ
ನಾವು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಏನನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನೇ ನಾವು “ನನ್ನ ಜೀವನ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರ? ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ದ್ವೇಷ? ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಸೂಯೆ? ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಜಗಳ? ಏಕೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ? ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಮನೆ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಹಣ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಹುದ್ದೆ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಖ್ಯಾತಿ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ದೇಹವೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ ಪ್ರೀತಿ, ಸಹಾಯ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮ ನಂತರವೂ ಬದುಕಬಹುದು.
ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂದೇಶ
- ನಾಳೆ ಯಾರಾದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಷ್ಟು ಹಣವಿತ್ತು ಎಂದು ಅಲ್ಲ. ನೀವು ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿದ್ದಿರಿ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ.
- ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಯಿತ್ತು ಎಂದು ಅಲ್ಲ, ನೀವು ಎಷ್ಟು ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಿರಿ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ.
- ನೀವು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಿರಿ ಎಂದು ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ಎಷ್ಟು ಜನರ ಬದುಕು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಂದರವಾಯಿತು ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ.
ಆದ್ದರಿಂದ…
- ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದೇ ಹೇಳಿ.
- ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕಿದ್ದರೆ ಇಂದೇ ಕೇಳಿ.
- ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದಾದರೆ ಇಂದೇ ಮಾಡಿ.
- ಯಾರಿಗಾದರೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಬೇಕಿದ್ದರೆ ಇಂದೇ ಹೇಳಿ.
- ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಇಂದೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ.
- ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಇಂದೇ ಮಾತನಾಡಿ.
- ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಂದೇ ಕರೆ ಮಾಡಿ.
ಏಕೆಂದರೆ…
ನಾಳೆ” ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ದಿನವಲ್ಲ.
ಇಂದು ಮಾತ್ರ ದೇವರು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಉಡುಗೊರೆ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಇದೆ ಎಂದು ಸಂತೋಷಿಸಿ.
ರಾತ್ರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವಾಗ, ಇಂದು ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರಿಗೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಬಂಧಕ್ಕೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವಕ್ಕೂ ಧನ್ಯವಾದ” ಎಂದು ಹೇಳಿ.
ಕೊನೆಯ ಸಾಲು
ಜೀವನ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ…
ನಾವು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಲು ಕಲಿಯಬೇಕು.**
ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಎಣಿಸಿದಾಗ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ
ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಸಂತೋಷ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಂತೋಷ ಬಂದಾಗ ಹೃದಯ ಮೃದುವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೃದಯ ಮೃದುವಾದಾಗ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂದು ದೇವರಿಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳೋಣ.
ನನ್ನ ಬಳಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು…
ಆದರೆ ಇಂದು ನನಗೆ ದೊರೆತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞ. ಮತ್ತು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳೋಣ
ನಾವು ಒಬ್ಬರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಭಾರವಾಗಬೇಡೋಣ
ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸುಂದರಗೊಳಿಸೋಣ ಅಲ್ವೇ?