70–80ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿ, ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹಜಾರದಲ್ಲೇ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮಲಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗಿನ ನೆರಳಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಪನ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನ ಜೋಗುಳ ಕೇಳುತ್ತಾ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಆ ದಿನಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅನೇಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದ ನೆನಪುಗಳಾಗಿವೆ.

ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಹೈಸ್ಕೂಲು ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಯೇ ಮಲಗುವುದು ಸಹಜ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಬ್ಬರೇ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ದಿನ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳು, ಅಮ್ಮ ಹಾಡುವ ಜೋಗುಳ, ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗುವ ಸುರಕ್ಷಿತ ಭಾವನೆ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಾಲ್ಯದ ಅಮೂಲ್ಯ ನೆನಪುಗಳು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಹೆದರಿದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಕೈ ಹುಡುಕಿದ ಕ್ಷಣಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತವೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಲಗಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕತೆ (Individuality), ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ (Independence) ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿತನ (Privacy) ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಮೌಲ್ಯಗಳು. ಹಲವೆಡೆ ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಹತ್ತಿರವೇ ಮಲಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆಯ ಸಂಕೇತ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ “ನಾವು” ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಊಟ ಒಟ್ಟಿಗೆ, ಹಬ್ಬ ಒಟ್ಟಿಗೆ, ಪ್ರವಾಸ ಒಟ್ಟಿಗೆ… ಹಾಗೆಯೇ ನಿದ್ದೆಯೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ. ಮಗುವನ್ನು ಬೇಗನೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಲಗಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಒತ್ತಡ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ Co-sleeping (ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಲಗುವುದು), Attachment Parenting ಮತ್ತು Responsive Parenting ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಮಲಗುವುದರಿಂದ ಅವರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹಾಗೂ ಭದ್ರತೆಯ ಭಾವನೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ; ಹಲವು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿಸುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಅನುಕೂಲಗಳಿವೆ. ಮಗು ರಾತ್ರಿ ಅತ್ತರೆ ತಕ್ಷಣ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಬಹುದು. ಹಸಿವಾದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಲುಣಿಸಬಹುದು. ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಮಗುವಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಿಶು ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಗೆ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅನುಕೂಲಕರ.

ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಮಲಗುವುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ಚಳಿ, ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ “ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಲಗುವುದು” ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲ, ಮಾನವ ವಿಕಾಸದ ಸಹಜ ಭಾಗವೂ ಆಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುವುದರಿಂದ ಕೆಲವು ಅಪಾಯಗಳು ಉಂಟಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಮಕ್ಕಳ ವೈದ್ಯರು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೋಷಕರು ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ನಿದ್ದೆ ತರಿಸುವ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ಅಪಾಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾದ ಹಾಸಿಗೆ, ಸೋಫಾ ಅಥವಾ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗದಲ್ಲೂ ಮಗುವನ್ನು ಮಲಗಿಸಬಾರದು. ಅವಧಿಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ತೂಕದ ಶಿಶುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಾಗ್ರತೆ ಅಗತ್ಯ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ವೈದ್ಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಶಿಶುವನ್ನು ಪೋಷಕರ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲೇ, ಆದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಸುರಕ್ಷಿತ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುವುದನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ಮಗುವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುವುದು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ ಭಾರತೀಯ ಪದ್ಧತಿಯೇ ಸರಿಯೇ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯೇ ಸರಿಯೇ? ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಅಗತ್ಯಗಳು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಮಲಗಿದಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಸುರಕ್ಷಿತವೆಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು; ಕೆಲವರು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮಲಗುವುದಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು ಮಗು ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ; ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆಯೇ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಮತ್ತು ಪೋಷಕರು ಅದರ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬುದು.

ಇಂದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ Co-sleeping, Attachment Parenting ಮತ್ತು Responsive Caregiving ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಸಹಜ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಕಥೆಗಳು, ಅಮ್ಮ ಹಾಡಿದ ಜೋಗುಳ, ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ಭರವಸೆ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳು.

ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳೆದು ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಲೇಬೇಕು. ತಮ್ಮದೇ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಲಿಯುವ ಮೊದಲು, “ನಾನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೇನೆ… ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ನನ್ನ ಜೊತೆಯೇ ಇದ್ದಾರೆ” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೇರೂರಬೇಕು. ಆ ಭದ್ರತೆಯ ಭಾವನೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.