ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ..

Gm2

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯವರು ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದರು. ಅದಾಗಲೇ ಅವರಿಗೆ 90+ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 80+ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಹಳ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದವರನ್ನು ವಯೋಸಹಜ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಮೂರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಹೆಮ್ಮೆಯ ತಾಯಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಮಗಳಿದ್ದರೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಮತ್ತು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಗಳಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅಂತಹ ಇಳೀ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವತಃ ಅವರೇ ಅಗ್ಗಾಗ್ಗೇ ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳು (ಇಷ್ಟ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಷ್ಟ ಎನಿಸುವಷ್ಟು) ಇದ್ದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಒಮ್ಮೆ ಕಾಶೀ ಯಾತ್ರೇ, ಎರಡು ಬಾರಿ ರಾಮೇಶ್ವರದ ಯಾತ್ರೆ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ಮನೆಗೆಂದು ಮುಂಬೈಯ್ಯಿಗಲ್ಲದೇ, ನಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜಿ ಬರ್ತೇನೇ ಅಂದರೆ ಸಾಕು. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊಗುವ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನವಿಡೀ ಕಷ್ಟದಲ್ಲೇ ಬೆಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕಡೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಐಶಾರಾಮೀ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಕೈಗೆಟುಕಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅದೋಕೋ ಏನೋ ಅಸಮಧಾನ. ತಾನು ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ, ತಾನೂ ಇನ್ನೂ ಏನನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರತೆ.

Gm

ಅದೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದವರೊಬ್ಬರು ಲೋಕಾರೂಢಿಯಾಗಿ, ಅಜ್ಜೀ, ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ ಏನು ಚೆನ್ನಾಗಿದೇ ಅಂತೀರೀ? ಅಲ್ಲಿಯ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾಲದು ಎಂದ ತಕ್ಷಣವೇ, ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯ ಎಂದಿನ ಡೈಲಾಗ್ ನೆನಪಾಗಿ ,ಅಯ್ಯೋ ನಮಗೆಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಅಂತಹ ಪುಣ್ಯ. ನಾನೂ ಇದ್ದೀನಿ ಭೂಮಿಗೆ ಭಾರ ಊಟಕ್ಕೆ ದಂಡ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ಬಿಡೋದೇ? ಅರೇ ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿ ಕೊಂಡರೂ ಬಂದವರ ಮುಂದೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅಕ್ಷೇಪಣೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿ ನಮ್ಮಲ್ಲರನ್ನು ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಈಡು ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ? ಎಂದು ನಮ್ಮಮ್ಮ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಂಡಿದ್ದರು.

ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಗುಣವನ್ನರಿತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಈ ರೀತಿಯ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗಳಿಗೆ ತಲೆಯನ್ನೇ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೇನೋ ಅವರಮ್ಮನ್ನನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಆದರೆ ನನಗೆ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಸಂಕಟವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆವರ ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸಿ, ಬಂದವನ್ನು ನೀವು ಕಾಶೀಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೀರಾ? ರಾಮೇಶ್ವರ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ? ಶೃಂಗೇರಿ ಜಗದ್ಗುರುಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದ ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರೀ ಆಗಿದೇ? ಕಂಚಿ ಮಹಾ ಗುರುಗಳನ್ನು ಪೇಜಾವರ ಶ್ರೀಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗಾದರು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿದ್ದೀರಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಅಯ್ಯೋ ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನರ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸೋದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಿಸಿ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹೊಗಿ ಬಂದ್ವೀ, ಹಾಗೇ ಪಕ್ಕದ ಊರಿಗೂ ಹೊಗಿದ್ವೀ ಅಷ್ಟೇ ಎಂದಾಗಾ, ನಾನು ನಮ್ಮಜ್ಜಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿ, ಸುಮ್ಮನೇ ಮಾತನಾಡದೇ, ಏನಜ್ಜೀ? ಏನಂತೀರೀ? ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಏನೂ ಆಗೇ ಇಲ್ವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಮೂತಿ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶವಾಸಿಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲಾ. ಧರ್ಮಾಧಾರಿತವಾಗಿ ದೇಶ ವಿಭಜನೆ ಆದರೂ, ಯಾರದ್ದೋ ತೆವಲಿಗೆ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಕೊಂಡು ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ, ಈ ದೇಶವನ್ನೇ ಬೈದ್ಯಾಡಿಕೊಂಡು ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಗಂಜಿಯನ್ನು ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಂದಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಈ ಪ್ರಸಂಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಪಕ್ಕದೂರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಲುವಾಗಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ತನ್ನ ನಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ದೋಣಿಯನ್ನು ಏರಿದ. ಆ ನಾಯಿಗೆ ದೋಣಿಯ ಪ್ರಯಾಣ ಮೊದಲ ಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಚಡಪಡಿಕೆಯುಂಟಾಗಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ, ಇತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ, ದೋಣಿಯನ್ನೂ ಡೋಲಾಯಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿತ್ತು.

dog2

ದೋಣಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತಿದ್ದವರು ದಯವಿಟ್ಟು ನಾಯಿಯನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ದೋಣಿಯೇ ಮುಳುಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಆಗಬಹುದು ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಭಯದಿಂದಲೋ ಇಲ್ಲವೇ ತನ್ನ ಬುದ್ದಿಯ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೇ ಬೊಗಳತೊಡಗಿದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದರಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗ ತೊಡಗಿತು. ನಾಯಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಲು ಅದರ ಮಾಲಿಕ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

dog1

ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು, ನೀವು ಅನುಮತಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಈ ನಾಯಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆಯೇ ಶಾಂತವಾಗಿರಿಸಬಲ್ಲೇ ಎಂದಾಗ ಮಾಲಿಕನಿಗೆ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಓಯಸಿಸ್ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ ಕೂಡಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಮಾಲಿಕರರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕೂಡಲೇ ಆ ಹಿರಿಯರು ನಾಯಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ನದಿಗೆ ಎಸೆದು ಬಿಟ್ಟರು. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ನಾಯಿ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈಜಲಾರಂಭಿಸಿತು, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಈಜಿದ ನಂತರ ನಾಯಿಯ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ತಾನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ ಆಗ ತೊಡಗಿದಾಗ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಹಿರಿಯರು ನಾಯಿಯತ್ತ ತಾವು ಹೊದ್ದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಶಲ್ಯವನ್ನು ಎಸೆದರು. ಬದುಕಿದೆಯಾ ಬಡ ಜೀವ ಎಂದು ಆ ಶಲ್ಯವನ್ನು ನಾಯಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಶಲ್ಯವನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ನಾಯಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ದೋಣಿಯೊಳಗೆ ಎಳೆದು ಕೊಂಡರು ಆ ಹಿರಿಯರು. ನೀರಿನಿಂದ ದೋಣಿಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿಸಿದ ಆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಮಾಲಿಕನ ಬಳಿ ಬಂದು ತೆಪ್ಪಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಇಡೀ ಪ್ರಯಾಣದ ಪೂರ್ತಿ ಕಮಿಕ್ ಕಿಮಿಕ್ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ನಾಯಿಯ ಬದಲಾದ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಮಾಲಿಕರು ಮತ್ತು ಇತರೇ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚರಾಗಿ, ದೋಣಿ ಹತ್ತಿದಾಗ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಿ, ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಗಾಯಿತು? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ಹಿರಿಯರು ಸಣ್ಣಗೆ ನಕ್ಕು ನಾನು ಆ ನಾಯಿಗೆ ದೋಣಿಯ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟೆನಷ್ಟೇ. ದೋಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾರಾಡುವ ಮೂಲಕ ಉಳಿದೆವರೆಲ್ಲರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ತರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಆ ನಾಯಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಾ ನಾನು ಅದನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಎಸೆದೆನೋ, ಅಗ ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಜೀವದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀರಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೋಣಿಯ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವಂತಾದಾಗ ಅದನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಎಳೆದು ದೋಣಿಗೆ ತಂದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು ಎಂದರು.

ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯವರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಎರಡನೇ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿನ ನಾಯಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಇಬ್ಬರ ಮನೋಭಾವನೆಯೂ ಸದ್ಯದ ಕೆಲವು ಭಾರತೀಯರ ಮನೋಭಾವನೆಗಳು ಒಂದೇ ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಎರಡೂ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ದೇಶ/ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ತಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಅರಿವಿರದೇ ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮತ್ತು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಾರಿಗೂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಕುಟುಂಬ, ರಾಜ್ಯ, ದೇಶಗಳ ಅರಿವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕೇಳಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಕೇಳಿ, ನೋಡೀ ಓದಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ/ರಾಜ್ಯ/ದೇಶ ಸರಿ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೇ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆಯೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಖ್ಯಾ(ಕುಖ್ಯಾ)ತ ನಟನ ಮಡದಿಯೊಬ್ಬಳು ಈಗ ಅತನಿಂದಲೇ ವಿಚ್ಚೇದನ ಪಡೆದು ಇದೇ ದೇಶದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದಿದೆ.

ind4

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರು, ಇಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೇ, ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸೃತಿ ತಮ್ಮದ್ದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೇಳುವವರನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆ ಎಸೆದಂತೆ, ನೆರೆಯ ಪಾಪೀಸ್ಥಾನ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಆಫ್ಗಾನೀಸ್ಥಾನ, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಬರ್ಮಾ ಇಲ್ಲವೇ ಶ್ರೀಲಂಕ ಅದೂ ಬೇಡವೆಂದರೆ, ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾ, ಸೊಮಾಲಿಯಾ, ದಕ್ಷಿಣ ಸುಡಾನ್, ಸಿರಿಯಾ, ಇರಾಕ್ ದೇಶಗಳಿಗೆ 6 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು.

ind6

ಅವರಿಗೆ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯ ಅರಿವಾಗಿ ಮುಂದೆಂದೂ ಕಮಿಕ್ ಕಿಮಿಕ್ ಎನ್ನಲಾರರು. ನಮ್ಮ ದೇಶ ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ದೇಶವಾದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಸರ್ವ ಸ್ವತ್ರಂತ್ರ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕಿದೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಗಳ ಜನರಿಗೂ ಬದುಕಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರವರ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೇಶವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗ ಬೇಕು.

india2

ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿನ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದ ಮೇಲೆ ಈ ದೇಶದ ಕಾನೂನಿನ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಅವರೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯವೇ ಹೌದು. ದೇಶದ ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಅಖಂಡತೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕಟಿಬದ್ದರಾಗಿರಬೇಕು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಮತಾಂಧತೆಯಿಂದಲೋ, ಭಾಷಾ ಧುರಾಭಿಮಾನದಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸಿದ್ದಾಂತದ ಅಮಲಿನಿಂದಲೋ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ದೇಶವನ್ನು ತುಂಡರಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ಮಂದಿಯೇ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋಗಿರುವುದು ಈ ದೇಶದ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ.

ind1

ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹೋರಾಟಗಾರ ತ್ಯಾಗ ಬಲಿದಾನಗಳಿಂದ ಸ್ವಾತ್ರಂತ್ಯ್ರಗೊಂಡ ದೇಶಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಧರ್ಮ, ಜಾತೀ, ಭಾಷೆ, ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತವೇ ಹೆಚ್ಚು ತಾವು ಈ ದೇಶದ ಕಾನೂನು, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ತಲೆಬಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೇ ದೇಶ ನಿಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಜನರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಿ ಅಸಹಕಾರ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೊಂಬಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಾ, ವಿದೇಶಿಗರ ಮುಂದೇ ದೇಶದ ಮಾನವನ್ನು ಹರಾಜು ಹಾಕುವವರನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಅವರಿಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಈ ಕೂಡಲೇ ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ದೇಶ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ನೆಮ್ಮೆದಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದೇಶ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪಥಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಇಂತಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದಕ್ಕೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದೇಶ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಜಾರುತ್ತದೆ.

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ.

ಭಾಷಾ ಭೂಷಣ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪೌರಾಣಿಕ ಚಿತ್ರ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಲು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕೊಂಡ ಅರ್ಧಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗಿ ನೋಡಲು ಅಸಹನೀಯವಾಯಿತು. ಅಕಾರ ಮತ್ತು ಹಕಾರದ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರಿಯದ, ಅವರ ಸಂಭಾಷಣೆಗೂ ಅವರ ಆಂಗಿಕ ಅಭಿನಯಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇರದ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹಿಡಿತವಿರದ ಅಪಾತ್ರರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕನ್ನಡ ಕಸ್ತೂರಿ ಎನ್ನುವಂತಹ ಸೊಗಡಿರುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ? ಎಂದೆನಿಸಿ ಕೂಡಲೇ ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ಭಾಷ ಶುದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದ ಪೌರಾಣಿಕ ಚಿತ್ರಗಲ್ಲಿ ತಮ್ಭ ಹಾವ ಭಾವ ಮತ್ತು ಕಂಚಿನ ಕಂಠದಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೃನಮನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದ ದಿ.ವಜ್ರಮುನಿಯವರ ಕುರಿತಾದ ಲೇಖನವೊಂದು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಇಂತಹ ಕಲಾವಿದನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತುಂಬ ಬಲ್ಲ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಸಿಗದಿರುವುದರ ಕುರಿತು ವಿಷಾಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದೆ.

vajra

ಧರ್ಮಾಧಾರಿತವಾಗಿ ದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ತರಲೆಂದೇ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗಿದ್ದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿಸಿ ನಮ್ಮದು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಜಾತಿಯೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಃಖಕರವೇ ಸರಿ. ಮಗುವೊಂದು ಹುಟ್ಟಿದಾರಿಂದಲೂ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಜಾತಿಯಿಂದಲೇ ಎನ್ನುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ವಜ್ರಮುನಿಯವರ ಆಭಿನಯ ಮತ್ತು ಭಾಷಾ ಪ್ರೌಢಿಮೆಯ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಆ ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದನೇ ಹೊರತು ಆವರ ಜಾತಿ ಆವರ ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ನನಗೆ ಗೌಣವಾಗಿದ್ದವು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಕೆಲವು ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನವರು ಅದರಲ್ಲೂ ಜಾತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜರಿಯತೊಡಗಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಸರ ತಂದಿತ್ತು.

kn2

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯಾಗಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಜಾತಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿಲ್ಲ ಅದು ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರ ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯಾಗಿದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಖನ್ನಢ ಖನ್ನಢ ಎಂದು ಓರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಒಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಉಟ್ಟು ಓಲಾಟಗಾರರೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಾ ಸರ್, ನೀವು ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರೆನ್ನುತ್ತೀರಿ ಆದರೆ ನಿಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಬರೆಯುವುದು ಇರಲಿ, ಶುದ್ಧವಾಗಿ ವ್ಯಾಕರಣಬದ್ಧವಾಗಿ ಅ-ಕಾರ ಹ-ಕಾರಗಳ ಅಪಭ್ರಂಷವಿಲ್ಲದೇ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ನೀವೇ ಹೀಗೆ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ ಯಥಾ ರಾಜಾ ತಥಾ ಪ್ರಜಾ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಅದನ್ನೇ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದ್ದಂತೆಯೇ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಹೌದು ರೀ ನಾವು ಶೂದ್ರರು. ಶೂದ್ರರು ಅಂಗೇ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎನ್ನಬೇಕೇ? ನೀವು ನಮ್ಮ ತರಹ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ಹೋರಾಡಿ ಅಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಕನ್ನಡದ ಹೋರಾಟ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಂತಾ ಎಂದು ಬುಸು ಬುಸು ಗುಟ್ಟಿದರು.

kn3

ಅರೇ ಸರ್, ಇಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರ, ಸವರ್ಣೀಯ ಎಂಬ ಜಾತಿಯ ಮಾತೇಕೆ? ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧಿಗೂ ಜಾತಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧ? ಕನ್ನಡದ ರಸಋಷಿ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದ ಕುವೆಂಪು, ದೇಜಗೌ, ಚಂಪಾ ಪ್ರೊ.ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ, ಇವೆರೆಲ್ಲರು ಶುದ್ಧವಾದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲವೇ? ದೊಡ್ಡರಂಗೇ ಗೌಡ, ಪ್ರೋ.ಕೃಷ್ಣೇ ಗೌಡರ ಕನ್ನಡ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೇ ಕರ್ಣಾನಂದ. ಎಸ್. ಕೆ ಕರೀಂ ಖಾನ್ ಮತ್ತು ನಿಸಾರ್ ಅಹಮದ್ ಅವರ ಭಾಷಾ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ನೋಡಿ ಅವರನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ನಿಘಂಟನ್ನು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ರೆವರೆಂಡ್ ಕಿಟ್ಟಲ್ ಮತ್ತು ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಬಂದ ಚಿರಂಜೀವಿಸಿಂಗ್ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸೊಗಡಿಗೆ ಸೋತು ಹೋಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿತು ಹಳಗನ್ನಡದ ಛಂದಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಬರೆಯುವಷ್ಟು ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಗಳಿಸಿಲ್ಲವೇ? ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವರಿಗೇಕೆ ಶುದ್ಧವಾದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ? ಶುದ್ಧ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಜಾತೀಯತೆಯೇ? ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟ‌ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಯಾವ ಬಾದರಾಯಣ ಸಂಬಂಧ? ಎಂದದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮಮಾಡುವ ಭಸ್ಮಾಸುರರಂತೆ ದುರು ದುರುಗುಟ್ಟು ನೋಡಿದರು, ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಹಿತೈಷಿಗಳು ಅಲ್ಪರ ಸಂಗ ಅಭಿಮಾನ ಭಂಗ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸುಮ್ಮನೇ ನೀನೇಕೆ ಅವರ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೇ? ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಎನಿಸಿತು.

ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರು ಮತ್ತು ನಟ ನಟಿಯರನ್ನು ಬಿಡಿ, ಕನ್ನಡದ ಸಾರಥಿಗಳಾಗಿ ಇರುವ ಮಾಧ್ಯಮದವರಿಗೇ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಬರೆಯಲು ಮಾತನಾಡಲು ಬಾರದಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಪರ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಾಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಹೀಗಿತ್ತು

ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಉಚ್ಚನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ತಾಕಿತು .

ತಾಕಿತು ಎಂದರೆ ಮುಟ್ಟಿತು ಇಲ್ಲವೇ ತಗುಲಿತು ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಾಕೀತು ಎಂಬ ಪದ ಬಳಸ ಬೇಕಿತ್ತು, ತಾಕೀತು ಎಂದರೆ, ಆದೇಶ ಅಥವಾ ಆಜ್ಞೆ ಎಂದರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಖಾಸಗೀ ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳು ಮತ್ತು ಎಫ್.ಎಂ ರೇಡಿಯೋ ಜಾಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಂದು ನಿರೂಪಕರ ಭಾಷೆಯ ಪದ ಪ್ರಯೋಗವೋ ಆ ಭಗವಂತನಿಗೇ ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯಾಗಬೇಕು. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ವಿಧಾನ ಸೌಧದ ಬ್ಯಾಂಕ್ವೆಟ್ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸಭೆಯೊಂದು ಏರ್ಪಾಟಾಗಿ ಅ ಸಭೆಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಮಂತ್ರಿಗಳಾದಿಯಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಬಹುತೇಕ ಗಣ್ಯರು ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿರೂಪಕಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಉದ್ಘೋಷಿಸಿದರು. ಕೂಡಲೇ ವೇದಿಗೆ ಬಂದ ಸರಳಾಯ ಸಹೋದರಿಯರು, ಜನಗಣಮನ ಹಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೂ ಮತ್ತು ಸಭಿಕರೆಲ್ಲರೂ ಕಕ್ಕಾ ಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಕಡೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ದಡಬಡ ಎಂದು ಎದ್ದು ನಿಂತು ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಾಡಗೀತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿತ್ತು, ನಾಡಗೀತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರಿಯದಿದ್ದ ನಿರೂಪಕಿ ನಾಡಗೀತೆ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.

ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ನಿರೂಪಕರು ಇಲ್ಲವೇ ಸ್ವಾಗತ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವವರು, ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಾದರದ ಸುಸ್ವಾಗತ ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಆದರನ್ನು ಹಾದರ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಭಾಷಣ ಮಾಡುವವರೋ ಮಾತನಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯತ್ತ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಣೆ ಮಾಡಿ ಏಳುತ್ತೇನೆ, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಒಟ್ಟೆಗೆ ಹಕ್ಕಿ ಕೊಡಿಸುವವರೆಗೂ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ಓತ ಪ್ರೋತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡದೇ ಇರುವುದೇ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗದು. ಗಿಡವಾಗಿ ಬಗ್ಗದು ಮರವಾಗಿ ಬಗ್ಗೀತೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿತಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವುದೇ ಕೀಳರಿಮೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಆಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು ಮೂಲಕಾರಣವಾದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಇಂಜೀನಿಯರ್ ಗಳಾಗ ಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಹಪಾಹಪಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಐಚ್ಚಿಕ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅದೂ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದ ಐದನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವ ಪಠ್ಯವನ್ನಿಟ್ಟರೆ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೇಗೆ‌ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ?

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಸಂಜೆಯಾಯಿತೆಂದರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೈ ಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆಸಿ ಹಣೆಗೆ ಭಸ್ಮವನ್ನೋ ಕುಂಕುಮವನ್ನೋ ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿಸಿ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಾಯಿ ಪಾಠ ಎನ್ನುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಾಲ ಶ್ಲೋಕಗಳು, ತಿಥಿ, ವಾರ, ನಕ್ಢತ್ರ, ರಾಶಿ ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆ 1-20ರ ವರೆಗೆ ಮಗ್ಗಿ ಹೇಳಿಸಿ ಕಾಪೀ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶುದ್ಧವಾದ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ, ದೇವರ ನಾಮ ಮತ್ತು ಭಜನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಭಾಷೆಯ ಉಚ್ಚಾರ ಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತದ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಓದುವುದು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಾರ್ತೆಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಓದಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಬೇಕೋ ಬೇಡವೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ರೇಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಧುರವಾದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು ಆ ಮಕ್ಕಳ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಶುದ್ಧವಾದ ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳು, ಕನ್ನಡ ಪದಗಳು ಮತ್ತು ಆಕಾಶವಾಣೀ ಉದ್ಘೋಷಕರ ಸ್ವಚ್ಚ ಕನ್ನಡ ಅವರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು, ಅದನ್ನೇ ಅನುಕರಣೆ ಮತ್ತು ಅನುಸರಣೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸಹಜವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತುತ್ತಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಶುದ್ಧವಾದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಗಮನರ್ಹವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಮಗು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಟಸ್ ಪುಸ್ ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿಸುವಾಗ ಮುಂದೆ ಅದೇ ಮಗು ಶುದ್ಧವಾದ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುವುದು ಶುದ್ಧ ಮೂರ್ಖತನವಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಟಿವಿ ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಎಲ್ಲರೂ(ವೂ) ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.

ನಾನು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಪಕ್ಷಿಕಾಶಿ ಎಂಬ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪಚ್ಚಿಕಾಶಿ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ, ಮುದ್ರಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಕೆ ಸರ್, ತಪ್ಪಾಗಿ ಉಚ್ಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಪಕ್ಷಿಕಾಶಿ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಎಂದು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಪದವನ್ನು ಹೇಳಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಮುದ್ರಣವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದರು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅಂತಹ ಭಾಷಾ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದವರು ಇಂದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಹೃದಯದ ಮಾತು ಕೇಳೀ… ಎನ್ನುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ರುದಯದ ಮಾತು ಕೇಳೀ.. ಎಂದು ಹಾಡಿರುವುದನ್ನೇ ಮುದ್ರಿಸಿದ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ನೆನೆದರೆ, ಹೃದಯ ಕಿತ್ತು ಬರುತ್ತದೆ, ಹೇಗೆ ಬರೆದರೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಗೀತ ರಚನೆಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರ, ಇನ್ನು ಕನ್ನಡವೇ ಬಾರದ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೀಡಿಯಂ ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನಟ ನಟಿಯರು ಆಡಿದ್ದೇ ಆಡು ಏಳಿದ್ದೇ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಕಗ್ಗೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ.

ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯವರೆಗೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿ ನಂತರ ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಷಣೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಲು‌ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಅವರ ಕೊಠಡಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಶ್ರೀಕಂಠ ಅವನ ಮಾತೃ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನಾ? ಎಂದು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕವನು ಹೌದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ‌ ಮತ್ತು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ, ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನು ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿದೆ. ಯಾರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ‌ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅವರು ಇತರೇ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ‌ಹಾಗಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಆಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಕಿವಿ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು.‌ ಅದಾದ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಹಳಷ್ಟು ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಕಳೆದ 30 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅನೇಕ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿರುವುದಲ್ಲದೇ, ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಹತ್ತಾರು ವಿದೇಶಗಳಿಗೂ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

kn1

ಕನ್ನಡ ಎನ್ನುವುದು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಾವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳಸ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಹೋರಾಟ ಎಂದರೆ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ಕನ್ನಡೇತರರ ವಿರುದ್ದ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆಯೋ ಅಂತಹವರು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕುರಿ ಮೇಕೆ ಆಡುಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಗಂಜಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ತಾ ಇರೋದು ಈ ನಾಡಿನ ದುರಾದೃಷ್ಟಕರ.

ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಪೋತಪ್ಪ ನಾಯಕರುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಗ್ರಾಮೀಣ ಸೊಗಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ವ್ಯಾಕರಣ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ‌ತಮ್ಮಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕಲಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಕನ್ನಡ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕನ್ನಡವೇ ಸತ್ಯ. ಕನ್ನಡವೇ ನಿತ್ಯ.

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನ

ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಆವೇಶಗೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ಒಂದು ಕಲಾಮಾಧ್ಯಮ. ಅದರಲ್ಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಸಹನೆ ತೋರಿಸುವುದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೂಲಭೂತವಾದವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಜಾತಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಆ ಪೂಜಾರಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯ ಹೆಗಲಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ..😛

ಆದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಹಕಲಾವಿದನ ತಲೆಯಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರು ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವರು ಯಾರಿಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ಆತ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಜಾತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಇದೆ…🤨

ಒಂದುವೇಳೆ ಪೂಜಾರಿಯ ಸೀನನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದಾದರೆ ಸಹಕಲಾವಿದನ ಸೀನನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಯಾರು ವಿಶೇಷರಲ್ಲ…👍

ಈ ರೀತಿಯಾದ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಿತಂಡವಾದಗಳು ನೆನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿತಂಡ ವಾದ ಮಂಡನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಅನ್ಯ ಧರ್ಮೀಯರಾಗಿರದೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂಗಳೇ ಎನ್ನುವುದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಈಡು ಮಾಡಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಓತ ಪ್ರೋತವಾಗಿ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಾಳಜಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯ ಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಒಡಕು ಮೂಡಿಸಬೇಕು, ಹಾಗೆ ಒಡಕು ಮೂಡಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಇತರೇ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಸ ಪಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದ ಮೂಲಕವೋ ಇಲ್ಲವೇ ತಮ್ಮ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಒಂದೋ ಇಲ್ಲಾ ಎರಡು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ತುರುಕುವ ಮೂಲಕ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮೆರೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂದು ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಶೆಟ್ಟರ ಸಂತಾನ ಇಂದು ರಕ್ತ ಬೀಜಾಸುರರಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳು ಕಮ್ಯೂನಿಷ್ಟರು ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಜಾತಿ ಜಾತಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಡೆದು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನೂ ಭಾರತವನ್ನೂ ಛಿದ್ರ ಮಾಡುವ ಹುನ್ನಾರ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ‌ ಕುಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಕ್ರೈಸ್ತ ಮಿಷನರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬೆಂಬಲವಿತ್ತು. ಈಗ ಅವರ ಜೊತೆ ಖಲೀಸ್ಥಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿವಿಧ ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳೂ‌ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧವೇ ಸರಿ. ಬ್ರಿಟೀಷರೂ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಇದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೇ ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.‌ ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮುಖಾಂತರ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ.

ಈಗ ವಿವಾದ ಎಬ್ಬಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ‌ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ‌‌ ನಿಂದನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕ ಎಂದು ಹಿಂದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಂತೆ ಈಗಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ? ಆದರೆ ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವಂತಹ ಹತ್ತಾರು ದೃಶ್ಯಗಳು ಇರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಖಃಕರವೇ ಸರಿ.

ನಾಯಕನನ್ನು ವಿಜೃಂಭಿಸಲು, ಕಥೆಗೆ ಪೂರಕ ಎನ್ನುವ ಸಬೂಬು ನೀಡಿ ನಾಯಕ ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುರೋಹಿತರ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಇಡುವುದು, ನಂತರ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿ ಅವರ ಗಡ್ಡವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಸಹ ಕಲಾವಿದನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲನ್ನು ಇಡುವುದನ್ನೂ ಖಂಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿನಯ್ ಗುರೂಜಿ ಎಂಬ ಸ್ವಘೋಷಿತ ಅವಧೂತರೊಬ್ಬರು ಈಜುಕೊಳದಲ್ಲಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಭಕ್ತನ ತಲೆಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗಲೂ ಆದನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದ್ದೆವು. ತಪ್ಪು ಯಾರು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ತಪ್ಪೇ ಅದರ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಮನುಷ್ಯ, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಶು ಪಕ್ಷಿ ಕಡೆಗೆ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಿಳಿದೋ ತಿಳಿಯದೋ ಒಬ್ಬರ ಕಾಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಗುಲಿದರೇ ಸಾಕು. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕೂಡಲೇ ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಅಪಚಾರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಭೂತಾಯಿ ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಹಾ ಗೋಮಾತೇ ಎಂದೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನು ನಾವು ಓಡಾಡಲು ಬಳಸುವ ಕುದುರೆಯನ್ನಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕೂರುವ ಮುನ್ನ ಅದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿಯೇ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಸ್ಕಾರ ನಮ್ಮದಾಗಿದೆ.

ನೆನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜಾಗೃತಗೊಂಡು ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೋರಾಟದ ಪರಿಣಾಮ ಆ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕಲು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈ ಹೋರಾಟ ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಜಾತಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ಹೋರಾಟ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಂತಹವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನ ಎನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೋರಾಟ ಕೇವಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹೋರಾಟವಾಗಿರದೇ, ಸಕಲ ಹಿಂದೂ ಪರ ಹೋರಾಟವಾಗಿದೆ. ಈ ‌ಹೋರಾಟದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇನ್ನು‌ ಮುಂದೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಇಂತಹ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಕಥೆ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ, ಅಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ಇಲ್ಲವೇ ನಿಮಾಣ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಟ ನಟಿಯರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಆಶಾಭಾವನೆ ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಮೂಡಿದೆ.

ಹಿಂದೂ ಎದ್ದರೆ ದೇಶ ಎದ್ದೀತು. ಹಿಂದೂ ಉಳಿದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ದೇಶ ಉಳಿದೀತು. ಹಿಂದೂಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಥರ್ಮಾಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಾಳಬಹುದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಧರ್ಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾದ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿತನದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂದೊದಗಬಹುದು.

ಈ‌ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ತ ಹಿಂದೂಗಳ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಗೆ ಬುನದಿ ಹಾಕಿದೆ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇಂದು ಕನ್ನಡಿಗರು ನಡೆಸಿದ ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮಾರ್ಪಾಟಾದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ಈ ಉತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಿ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಿವುಡ್, ಟಾಲಿವುಡ್, ಬಾಲಿವುಡ್ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಾಲಿವುಡ್ಡಿನಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ.

ಹಿಂದೂಗಳು ಎಂದೂ, ಯಾವತ್ತೂ, ಯಾರ ಮೇಲೂ ಹಿಂದೂ ಧಾಳಿ ನಡೆಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮುಂದೂ ಧಾಳಿ ನಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಧಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕೂರುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಂದಿನ ಹಿಂದೂಗಳಿಗಿಲ್ಲ.

ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬದ್ಧ. ಸಮರಕ್ಕೂ ಸಿದ್ದ. ಸಮರ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಖಡ್ಗಕ್ಕಿಂತ ಲೇಖನಿ ಹರಿತ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರುವವರು ನಾವು. ಹಾಗಾಗಿ ಹಿಂದುಗಳು ಎಂದೂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ