ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯರು

ajji6ಅದೊಂದು ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ, ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಗಳು ಇದ್ದ ಸುಂದರವಾದ ಸಂಸಾರ. ಅದೊಮ್ಮೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ವಾರಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅಮ್ಮಾ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಾಗ, ಆ ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿ. ಸರಿ ಮಗನೇ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ. ನನಗೆ ಕಾಲು ನೋವು ಇರುವ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಲೆದಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ನೊಂದು ಕೊಂಡ ಮೊಮ್ಮಗಳು, ಇಲ್ಲಾ ಅಜ್ಜೀ ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬರಲೇ ಬೇಕು. ನೀವು ಬಾರದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಹಾ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ!  ಎಂದು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಒತ್ತಾಯ ಪಡಿಸಿದಳು.

ನೋಡು ಪಾಪು. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಮಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ
ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ಬಳಸಿದ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಳು ಎಂದಳು ಸೊಸೆ.

ajj5ಹೌದು ಪುಟ್ಟಾ, ಅಮ್ಮಾ ಹೇಳ್ತಿರೋದು ಸರಿ ಎಂದು ಅಜ್ಜಿಯೂ ಸಹಾ ಧನಿಗೂಡಿಸಿದರೂ, ಮೊಮ್ಮಗಳು ಮಾತ್ರಾ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅಚಲವಾಗಿದ್ದಳು.ಅಜ್ಜಿ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾಲ್‌ಗೆ ನಾನೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು ಅಜ್ಜಿ.

Vector girl helping old woman

ಅಜ್ಜಿ ಮಾಲ್ ಗೆ ಬರಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಿದೆ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣದಾದ ಆಟವನ್ನು ಆಡೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಜ್ಜಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಮಾನಾಂತರ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದಳು. ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು ಅಜ್ಜೀ ನಾವೀಗ ಹಕ್ಕಿಯ ಆಟವನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನೋಡಿ ಈಗ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಈ ಗೆರೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಮೂರು ಇಂಚುಗಳಷ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಇಡಿ ನಂತರ ಹೀಗೇ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತುಸು ತ್ರಾಸದಾಯಕವೆನಿಸಿದರೂ, ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಸರಿ ಸಮನಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಪುಟ್ಟಾ ಹೋರಡೋಣವೇ? ಎಂದಾಗಲೇ ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಆಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು.

ಹಾಂ ಅಪ್ಪಾ! ಒಂದೇ ನಿಮಿಷ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ ! ಎಂದು ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಅದೇನೋ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಡೀರೀ ಅಜ್ಜೀ ಎಂದು ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕಾರ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತರು.

ಮನೆಯಿಂದ ಹದಿನೈದು ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಾಲ್ ತಲುಪಿದಾಗ ಈ ಅಜ್ಜಿ ಅದು ಹೇಗೆ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ಹತ್ತುತ್ತಾರೆ? ಎಂದು ಮಗ ಸೊಸೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಮೂಮ್ಮಗಳು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಅಜ್ಜೀ ಪಕ್ಷಿಯ ಆಟವನ್ನು ಇದರ ಮೇಲೆ ಆಡೋಣ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ, ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಬಲಗಾಲನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಅದನ್ನು ಚಲಿಸುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಎಡಗಾಲನ್ನು ಮೂರು ಇಂಚುಗಳಷ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಗ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯರನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಳಿಸಿತು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಗಳು ಎಸ್ಕಲೇಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಅದಾವುದೋ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕಾಗ, ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹತ್ತಿ ಇಳಿದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೋಜು ಮಾಡಿದರು.

ajji3ಆದಾದ ನಂತರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಥಿಯೇಟರ್‌ ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಏಸಿ ಯಿಂದಾಗಿ ಅಜ್ಜಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಂಡ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಶಾಲನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೊದಿಸಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಬೀರಿದಳು. ಮೊಮ್ಮಗಳು ಇಂತಹದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಬಂದ್ದಿದ್ದಳು!

ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಮ್ಮಾ ನಿಮಗೇನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಲಿ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಗೆ ಮೆನು ಕಾರ್ಡ್ ಕೊಟ್ಟು ಅಜ್ಜಿ ನಿಮಗೂ ಓದಲು ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಮಗೇನು ಬೇಕು ಅಂತ ನೋಡಿ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಜ್ಜೀ ಮೊಮ್ಮಗಳು ಕೆಲ ಕಾಲ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆವರಿಗೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿ ತಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸವಿದರು.

ಊಟದ ನಂತರ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ವೀಡಿಯೋ ಪಾರ್ಲರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಡಿಯೋ ಗೇಮ್‌ಗಳನ್ನು ಆಡಿ ಸುಸ್ತಾದ ನಂತರ ಅಜ್ಜಿ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಮಗ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಗನಾಗಿ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದದ್ದು ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯಾದ ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ

ajji2ಅಪ್ಪಾ…., ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ಹಾಲಿನ ಬಾಟಲ್, ಡೈಪರ್ಗಳು, ಒಂದೆರಡು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೆಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದನ್ನೇ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆದ್ಯೊಯ್ಯುವಾಗ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೇಕೇ? ಹಿರಿಯರು ಎಂದ ಕೂಡಲೇ, ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ದೇವಸ್ಥಾನ ಮದುವೆ ಮುಂಜಿಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು? ಅವರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ಸುತ್ತಾಡಬೇಕು ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಿ, ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೋಜು ಮಾಡ ಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆಗಳು ಇರುತ್ತವೆಯಾದರು ಅವರು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಇಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಾದ ನಾವು ಸುಮ್ಮನಾಗದೇ, ಅವರನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನೇ ನಾವಿಂದು ಅಜ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆವು ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ.

ಹತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನ ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗದು ಆಕೆಯಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳು ಆಕೆ ಮುಗ್ಧೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿದ್ದ ತಂದೆಯು ಮಗಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತನ್ನ ಮಗಳಿಂದ ತಾನು ಪಾಠ ಕಲಿತೆನೆಂಬ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಾಡಿದನು.

ಬಹುತೇಕ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ದುಡಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ತಮಗೇ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು. ಎಂಬ ಅಹಂ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಯಸ್ಸಾದ ಪೋಷಕರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಇಚ್ಚೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರಾದರು ಅದು ನಿಜವಾಗಿರದೇ, ಭ್ರಮಾಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ajji4ಇದನ್ನೇ Generation Gap ಅಥವಾ ಪೀಳಿಗೆಯ ಅಂತರ ಎನ್ನಬಹುದಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದರೂ, ದಯವಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯರಿಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೊಡಿ ಅವರ ಇಚ್ಚೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ನಿಜವಾದ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಪೋಷಕರೇನೂ ಇಂದ್ರ ಚಂದ್ರ ದೇವೇಂದ್ರನನ್ನು ತಂದು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಚೆಂದವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರೇನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರೇನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೋ ಅವರೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಸಾಕು. ಅವರಿಗೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿ ದೊರೆತು ಇನ್ನೂ ಕೆಲಕಾಲ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹಿರಿಯರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಒಂದು ಆಸ್ತಿ. ಹಿರಿಯರು ಇರುವಾಗ ಅವರಿಂದ ಆದಷ್ಟು ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದವರು ಕಲಿಯಬಹುದಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಅವರ ಶ್ರೇಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ತೇಯ್ದವರನ್ನು ಮಕ್ಕಳೇ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಆದೇ ರೀತಿಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಏಕೆಂದರೆ ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಶಾಲೆ, ತಂದೆ ತಾಯಿಯರೇ ಮೊದಲ ಗುರುಗಳು ಅಲ್ಲವೇ?

ಇದ್ದಾಗ ತಂದೆ  ತಾಯಿಯರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದೇ, ಸತ್ತಾಗ ಅತ್ತು ಕರೆದು, ನೂರಾರು ಜನರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಭಕ್ಷ ಭೋಜನವನ್ನು ಹಾಕಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಬರುವವರೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತವರು?

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಕಡೇಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರುವುದಕ್ಕಾದರೂ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನಾದರೂ ಸಂಪಾದಿಸಿ

ಅರೇ ಇದೇನಿದು ಇಂತಹ ವಿಲಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದು ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿರದೇ ಇಂದಿನ ಜೀವನದ ಕಠು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎರಡು ಕರುಣಾಜನಕ ಕತೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಥೆ ಇದೋ ನಿಮಗಾಗಿ.

ಶ್ರೀಯುತ ಆಚಾರ್ ಮೂಲತಃ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಹೊಸಪೇಟೆಯವರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾಗಿದ್ದು ಕಾರು ಬಾರು ನಡೆಸಿದ್ದವರು. ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಬದಕನ್ನರಿಸಿ ರಾಜಧಾನಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯವಾದವರು. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯ ಮೂಲಕ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಫಾರಿನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದವರು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ Online ಮುಖಾಂತರ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಪಡುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಸಜ್ಜನರಾಗಿದ್ದರು.

ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜೊತೆ, ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆಯೂ ಅಪಾರವಾದ ಕಾಳಜಿ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಹೂವು ತಪ್ಪಿದರೂ, ಪ್ರತೀ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ವಾಯುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯ ಸರಳ ಸಜ್ಜನಿಕೆ ಮತ್ತು ಮೃದುಭಾಷಿತನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಭಜನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓದಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ, ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಹಿತೈಷಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.

hena3

ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ತಡ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದಾಗಿ ಅಚಾರ್ಯರು ನಿಧನರಾದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬೇಸರವಾಗಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೇ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಾ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತ್ತಾದಾರೂ, ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಆಚಾರ್ಯರ ಮನೆಯಾಕಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯ ಮಾಲಕಿ ಇಬ್ಬರ ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಲಗು ಬಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಎರಡು ದಿನಗಳಾದರೂ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆಚಾರ್ಯರ ಪುಣ್ಯ ಅವರ ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರು ಹೃದಯವಂತರಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅವರೇ ಮುಂದಾಳತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸಿ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಬರುವವರೆಗೂ ಆಚಾರ್ಯರ ಶವವನ್ನು ಶೈತ್ಯಗಾರದಲ್ಲಿ ಇಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಸಹಾ ಅವರ ಮನೆಯವರಿಗೆ ನನ್ನ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.

ಅನಾನುಕೂಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಹಿರಿಯ ಮಗ ಬರಲು ಸಾದ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಕಿರಿಯ ಮಗ ಕೇವಲ 36 ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪುರೋಹಿತರ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಹಾ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೊರೋನಾದಿಂದಾಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಪುರೋಹಿತರು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತಾಗಲೂ ಜಾತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದ ಕೆಲವು ಪುರೋಹಿತರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಹ್ಯಕರವೆನಿಸಿತ್ತು. ಜಾತಿ ಜಾತಿಗೊಂದು ಮಠ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಠಾಧೀಶರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೀಸಲಾತಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಅವರಿಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಚಿದ್ರ ವಿಛಿದ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಂತಹ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಮಠಮಾನ್ಯಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂದೇಶವಾಗಬೇಕು.

ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೇಳೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೇವಲ ಏಳು ಮಂದಿ. ಆಚಾರ್ಯರ ಕಿರಿಯ ಮಗ, ನಾಲ್ಕು ಜನ ಹೊರುವವರು (ಮನೆಯ ಮಾಲಿಕರೇ ಇಬ್ಬರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅವರ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳು) ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯರು ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಹಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ mobile ಮುಖಾಂತರ Live ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತಾಗಿದ್ದರು. ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ತಂದೇ ತಾಯಿಯರು ಕಲಿಸಿರುವ ಪರಿಣಾಮ, ನಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ.

cremation

ಸಾವಿನ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ಅದೇ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಧುತ್ ಎಂದು ಹೊಗೆ ಬಿಡುವವರು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಎಂಬಂತೆ, ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್, ಶವಾಗಾರ, ಸ್ಮಶಾನದ ಸಿಬ್ಬಂಧಿ ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರು ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಆಚಾರ್ಯರ ಮನೆಯವರನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ದೋಚಿದ್ದು ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಸಿಗೆ ತರಿಸಿತು.

ಇನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಕುಟುಂಬ. ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಿ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು. ದೊಡ್ಡ ಮಗ ದೂರದ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾಗಿವೆ. ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾದ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೇ ಸಮಾಜಮುಖಿಗಳಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಎರಡು ಉತ್ತಮ ಶಾಲೆ, ಬಡವರಿಗೂ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಿಗುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಅವರು ಆರಂಭಿಸಿದ ಎರಡು ಸಹಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಇಂದು ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನನಗೇ ತಿಳಿದ ‌ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ಅವರ ಸಂಬಂಧೀಕರದ್ದೇ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಕುಟುಂಬಗಳಿದ್ದು ಪ್ರತೀ ವಾರವೂ ಭಜನೆ ಸಂಕೀರ್ತನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಜೇನುಗೂಡು ಕುಟುಂಬ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ, ಆವರ ಥರ್ಮಪತ್ನಿಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ ಕೊರೋನಾ ಮಹಾಮಾರಿ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ICUವಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯಬೇಕಾದಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗದೇ ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರು ಮೃತಪಡುತ್ತಾರೆ.

chite

ಇತರೇ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಾದರೇ ಶ್ರೀಯುತರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಅವರ ಮನೆಯ ಮುಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಷಾತ್ ಅವರು ಕೊರೋನಾದಿಂದಾಗಿ ಮೃತಪಟ್ಟ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಕುಟುಂಬವರ್ಗದವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೇ ವಿನಃ ಅಕ್ಷರಶಃ ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಣಕ್ಕೆೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲು ಮೂರು ಮತ್ತೊಂದು ಜನರು ಇದ್ದರು. ಕೊರೋನಾದಿಂದ ಮೃತಪಟ್ಟ ಕಾರಣ ಶವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮಗ ಇನ್ನೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ ಅವನೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅಂತಿಮ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ದೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಅವರ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಧಿಯೊಬ್ಬರೇ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕಾದಂತಹ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದೊದಿಗಿತ್ತು. ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಮಡದಿಯೂ ಸಹಾ ನಿಧನರಾಗಿದ್ದು ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆ ಎಳೆದಂತೆ ಈಗ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶೋಕ ಸಾಗರವಾಗಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು Internet ಮುಖಾಂತರವೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಿದೆ. ಅಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತಮಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ ಯಾವುದೇ ಕುಂದು ಕೊರತೆ ಬಾರದಂತೆ ಗಮನವಹಿಸಿ ದೊಡ್ಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ನಾನಿಂದು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಆದರ ನಾನು ಗಳಿಸಿದ ಅ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣ ಈಗ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಸಹಾಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಅಷ್ಟು ದುಡಿತದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾದರು ಏನು?

ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ಆಹಾ! ವಂಶೋದ್ಧಾರಕ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಂದು ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯರು ನಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಿತೆಗೆ ಅಗ್ನಿ ಸ್ಪರ್ಶಮಾಡಲು ಒಬ್ಬನಾದರೂ ಜನಿಸಿದನೆಲ್ಲಾ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೊಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದರೆ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಹೆತ್ತವರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಕಡೆಗೆ ನಾನಾ ನೆಪಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಜನ್ಮದಾತರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಬಾರದಿರುವಾಗ, ಹಾವಿಗೆ ಹಾಲೆರೆದಂತೆ ಇಂತಹ ಮಕ್ಕಳಿಗಾ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಅವರು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನಾಯಿ ಮೊಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲಿದ್ದಂತೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗದೇ ಹೆತ್ತಕರುಳಿನ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೂ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಯರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ.

ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಸುಖಃವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ದುಡಿದು ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಹಣವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ಹಣದಿಂದಲೇ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಸುಖಃ ಸಂತೋಷವಾಗಿಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ವಿತಂಡ ವಾದ ಮಂಡಿಸುವವರಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ.

ನಿಜ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದರೆ, ಬಹುತೇಕ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಬಹಸುವುದು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸವೇ ಹೊರತು ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಆಂತಸ್ತನ್ನಲ್ಲ. ಅವರ ಅಂತಿಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದು ನಾವು ತಿನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೇ ಅದೇ ಅವರಿಗೆ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ. ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೂ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳಿದರೂ ಸಾಕು ಅವರಿಗೆ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಾರೂ ಏನನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಣವನ್ನು ಹೊರುವುದಕ್ಕಾದರೂ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನಾದರೂ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡುವ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಒಬ್ಬರಾಗೋಣ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬೆಳಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅವರ ಆಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸೋಣ.

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ

ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣವೇ, ಅರೇ ಇದೇನಿದು ಅಶ್ಲೀಲ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬಹುದು. ಇಲ್ವೇ, ಇದೇನಿದು? ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಈ ಇಳೀ ವಯಸ್ಸಿನವ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಮಕೇಳಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ? ಎಂಬ ಅನುಮಾನವೂ ಮೂಡಿ ಬರಬಹುದು ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಸಂಗದ ಹಿಂದಿನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕರಾಳ ಕಥನವನ್ನು ತಿಳಿದರೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಸರವಾಗುವುದಲ್ಲದೇ ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಲೂಯಿಸ್‌ XIV ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದ ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರು ಹಸಿವಿನಿಂದಾಗಿ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳಲೂ ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಂಗಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ರೊಟ್ಟಿಯೊಂದನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಬಡ ವೃದ್ಧರನ್ನು ಸರೆಮನೆಗೆ ತಳ್ಳಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಮರಣದಂಡನೆಯಾದ ಹಸಿವಿನಿಂದಲೇ ಮರಣ ಎಂಬ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಆ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಡದೇ ಸಾಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಆತನ ಆಸರೆಯಾಗಿ ಅವರ ಮಗಳಿಗೆ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಪ್ರತೀ ದಿನವೂ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಕೆಂದೆಂದು ಆ ವೃದ್ಧರ ಏಕೈಕ ಮಗಳು ಸೆರೆಮನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದೆಣಿಸಿದ ಆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅವಳ ತಂದೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಷರತ್ತು ಬದ್ಧ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಷರತ್ತಿನ ಪ್ರಕಾರ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುವಾಗ ಆಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಾರದಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತೀ ದಿನವವೂ ಆಕೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಬರುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಆಕೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಆಕೆಯ ತಂದೆ 4 ತಿಂಗಳ ನಂತರವೂ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸೆರೆಮನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದರು. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯದ ಕುರಿತಂತೆ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲು ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದ ನಂತರ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ನಂತರ ಅವರು ಅಚ್ಚರಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಆಕೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಬಾಣಂತಿಯಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಲುಣಿಸುವ ತಾಯಿಯಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತಹ ಬಾಣಂತೀ ಮಗಳು ಮೊದಲ ದಿನ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸೊರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಆಕೆಯ ಕರುಳು ಚುರುಕ್ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಮಗಳಾಗಿ ತಾನು ತಂದೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಕೆಗೆ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬಾರದೇ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಅಲೋಚನೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರ ಬಹುದು? ತನ್ನ ಅಲೋಚನೆಗೆ ತಂದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಾ? ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಲಗು ಬಗನೇ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಒಂದು ಚೂರೂ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೇ ನಿತ್ರಾಣರಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ತಂದೆಯವರನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಅವರ ತಲೆಯನ್ನು ನೀವಳಿಸಿ, ನೀವು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುವುದನ್ನು ನೋಡಲಾರೆ ಹಾಗಾಗಿ ದಯವಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಸ್ತನಪಾನ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಂತಹ ನಿತ್ರಾಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೌರಾರುತ್ತಾರೆ. ಮಗಳ ಪರಿ ಪರಿಯಾದ ಬೇಡಿಕೆಯ ನಂತರ ಉದರ ನಿಮಿತ್ತಂ ಬಹುಕೃತವೇಶಂ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಹಳ ನೋವಿನಿಂದಲೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಪ್ರತೀ ದಿನವೂ ಆಕೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ತನ್ನ ಮಗಳ ಸ್ತನಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಗಳ ಕಾಲ, ಕಾಲ ತಳ್ಳಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆ ಸೆರೆಮನೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಯನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಬಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಹಾಲನ್ನು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಆಶ್ವರ್ಯ ಚಕಿತರಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಿಳೆಯ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಮತ್ತೆ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನೂ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಂದೆ ಮತ್ತು ಮಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ರೀತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯು ಅನೇಕರಿಗೆ ಕೋಪ ತರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ಅನೇಕರು ಇದೊಂದು ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧದ ರೀತಿ ಇದೆ ಎಂದೇ ವಿರೋಧಿಸುವವರೂ ಇದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವಿರೋದಾಭಾಸಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ಈ ಪ್ರಸಂಗ ಅನೇಕ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಚಿತ್ರಕಾರರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ 17 ಮತ್ತು 18 ನೇ ಶತಮಾನಗಳ ಇತರ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಕಲಾವಿದರು ಸೇರಿದಂತೆ ಪೀಟರ್ ಪಾಲ್ ರುಬೆನ್ಸ್, ಹ್ಯಾನ್ಸ್ ಸೆಬಾಲ್ಡ್ ಬೆಹಮ್, ರೆಂಬ್ರಾಂಡ್ ಪೀಲೆ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾರಾವಾಜಿಯೊ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಹಾಲುಣಿಸುವ ಈ ವರ್ಣಚಿತ್ರವು 30 ದಶಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮಾರಾಟವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ನೋಡಲು ಈ ಚಿತ್ರಕಲೆ ವಿಕೃತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಶ್ಲೀಲವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಆದರ ಹಿಂದಿನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಥೆ ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮರುಗಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಆಕೆ ಕ್ಷಮಯಾಧರೀತ್ರೀ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಜ್ವಲಂತ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ ಈ ಪ್ರಸಂಗ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳೋದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿದರೂ ಪ್ರಮಾಣಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಧನಾತ್ಮಕವಾದ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಈ ಚಿತ್ರ ಅಶ್ಲೀಲವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?

ಲೀನಾ ಮೆಡೀನಾ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರೀ ವಯಸ್ಸಿನ ತಾಯಿ

leena2ಪೆರು ದೇಶದ ಲೀನಾ ಐದು ವರ್ಷ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ. ಆಕೆ ಪದೇ ಪದೇ ಹೊಟ್ಟೇ ನೋವು ಎಂದು ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲದೇ ಆಕೆಯ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಕೂಡಾ ದಿನೇ ದಿನೇ ಬೆಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಆಕೆಯ ತಾಯಿಯು ಅಕೆಯನ್ನು ಪಿಸ್ಕೋದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಗೆಡ್ಡೆಯೊಂದು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದೇ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಂಬಿದ್ದರಾದರೂ ನಂತರ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಡಾ. ಗೆರಾರ್ಡೊ ಲೊಜಾಡಾ ಎಂಬ ವೈದ್ಯೆ ಆಶ್ವರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ ಹೋದರು. ಕೇವಲ ಐದು ವರ್ಷದ ಆ ಹಾಲುಗಲ್ಲದ ಹಸುಳೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಇದು ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೇ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೋಕವನ್ನೇ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತಗೊಳಿಸಿದ್ದ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು.

leenaಪ್ರಾಯಶಃ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದನಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಅವಳಾಗ ಏಳು ತಿಂಗಳ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶುಶ್ರೂಷೆಯ ಬಳಿಕ ಮೇ 14, 1939 ರಂದು, ಅವಳ ಎಳೆಯ ಸೊಂಟವನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಸೀಸೇರಿಯನ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮುದ್ದಾದ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಗಂಡು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ್ದಳು. ಸುಮಾರು 6 ಪೌಂಡ್ ತೂಕವಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಆರೋಗ್ಯಕ ಮಗುವಿಗೆ ಆಕೆಗೆ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿದ ವೈದ್ಯೆ ಗೆರಾರ್ಡೊ ಹೆಸರನ್ನೇ ಇಡಲಾಯಿತು. ಗೆರಾರ್ಡೊ ಜನಿಸಿದಾಗ ಲೀನಾ ಕೇವಲ ಐದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದರೂ ಆಕೆ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಲೈಂಗಿಕ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅವಧಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿನ ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆ ಹೊಂದಿರುವಂತಹ ಖಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಲ್ಲದೇ. ಆಕೆ ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಋತುಮತಿಯಾಗಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ವೈದ್ಯರು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ಲೀನಾ ಮೆಡೀನಾ ತನಗೆ 5 ವರ್ಷ 7 ತಿಂಗಳು ಮತ್ತು 21 ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ತಾಯಿ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿ(ಅಪ)ಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದಳು.

leenaಪೆರುವಿನ ಕ್ಯಾಸ್ಟ್ರೊವಿರ್ರೆನಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಟಿಕ್ರಾಪೋದಲ್ಲಿ ಟಿಬುರೆಲೊ ಮದೀನಾ ಮತ್ತು ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಲೋಸಿಯಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ 1933 ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಸಾಧಾರಣ ಬೆಳ್ಳಿ ಕೆಲಸಗಾರನಾಗಿದ್ದು ಅವರ ಒಂಬತ್ತು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಈಗೆಯೂ ಒಬ್ಬಳಾಗಿದ್ದಳು. ಗೆರಾರ್ಡೊಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷವಾಗುವವರೆಗೂ ಲೀನಾಳನ್ನು ತನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಸಹೋದರೀ ಎಂದೇ ನಂಬಿದ್ದ ನಂತರ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯಾಗಿರದೇ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ತಾಯಿ ಎಂವ ವಿಷಯ ಆತನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.

 

ಅಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರ ಆಕೆಯ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣ ಯಾರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಆದೇಶಿದ ಕಾರಣ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಅನುಮಾನದ ಮೇಲೆ ಲೀನಾಳ ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಇಂದಿನಷ್ಟು ಬೆಳದಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಆತನನ್ನು ನಿರಪರಾಧಿ ಎಂದು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

leena3ಲೀನಾ ಮೆಡೀನಾ ಎಂದಿಗೂ ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ನಿಜವಾದ ತಂದೆ ಯಾರು ಎಂದು ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅಕೆಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನಾಯಿತು ಮತ್ತು ಹೇಗಾಯಿತು ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಬೆಳೆದು ಕಡೆಗೆ 1979 ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ 40 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಗ ಗೆರಾರ್ಡೊ ಮೂಳೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ.

leena4

ಮೆಡೀನಾ ಕೂಡಾ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಮೇಲೆ ಲಿಮಾ ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ 1970 ರೌಲ್ ಎಂಬುವರನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ, 1972 ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ 39 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಮಗನಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದರು. 85 ವರ್ಷದ ಲೀನಾ ಇಂದಿಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಪೆರುವಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಾನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಈ ಕಥೆ/ವ್ಯಥೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ನೀಡಲು ಬಯಸದ ಕಾರಣ ಅವಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಚಿತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿದಳು.

ಇಂದಿಗೂ ಸಹಾ ಕೆಲ ಕಾಮಾಂಧರು ಏನನ್ನೂ ಅರಿಯದ ಮುಗ್ಧ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಕಾಮದ ತೃಷೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ವಿಛಿದ್ರಕಾರಿ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂತಹ ಕಾಮಾಂಧರಿಂದ ತುಸು ಜಾಗೃತೆ ವಹಿಸೋಣ.

ಏನಂತೀರೀ?

ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಗೆಳೆಯ ಆನಂದ್ ಪ್ಯಾಟಿಯವರಿಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು

ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರೀ

ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಲಾಕೌಟ್ ಆಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬಂದ್ ಆದಾಗ ನಮ್ಮ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗುವುದೇ.
ನಮ್ಮ ದೇಶ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆ.

ಎರಡು ಜೀವಗಳು ಮಾತ್ರಾ ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೂ ಮನ್ನಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ
ಒಂದು ಹೆತ್ತ ತಾಯಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮಡದಿ.

ಯಾವ ಬಂದ್ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ, ವರ್ಷದ ಮುನ್ನೂರೈವತ್ತೈದು ದಿನಗಳೂ, ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳೂ
ನಮಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿರುವ ದೇಶ, ನಮಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸಲಹುತ್ತಿರುವ ಮಡದಿ,
ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರೀಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆಗಳು.

ದೇಶವಿಲ್ಲದೇ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲಾ, ತಾಯಿಯಿಲ್ಲದೇ ದೇಹವಿಲ್ಲಾ, ಮಡದಿ ಇಲ್ಲದೇ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ.
ಹಾಗಾಗಿ, ಅವಳಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಎಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕೇ? ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರೀ ಎಂದು ಮನಸಾರೆ ಪೂಜಿಸಬಾರದೇಕೇ?

ಏನಂತೀರೀ??

ಕರ್ಮ

ನಮ್ಮ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಕರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪೂರ್ವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಫಲವನ್ನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಲಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿ, ನಾವು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಇಂದೇ ಡ್ರಾ, ಇಂದೇ ಬಹುಮಾನ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಅನುಭವಿಸುವ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ.

ಧಾರವಾಡದ ಪ್ರಾಣೇಶ್ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಡು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತ ಗುರುರಾಜ ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರಿಗೆ ಕರೆಮಾಡಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದು ನಿವೃತ್ತರಾದವರೇ, ಹಾಗಾಗಿ ಗಾಡ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರು ಕರೆ ಬಂದ ಕೆಲ ಸಮಯದ ನಂತರವೇ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಆದರೆ ಅತ್ತ ಕಡೆ ಬಹಳ ಆತಂಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು, ಛೇ!! ಇದೇನಿದು ಗೆಳೆಯ, ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕರೆ ಮಾಡಿದರೂ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ? ಆವನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲೊ? ಅಥವಾ.. ಎಂದು ನೂರಾರು ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರೇ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ದೋಸ್ತಾ, ಏನ್ ಪಾ!! ಸಮಾಚಾರ? ಇಷ್ಟೊಂದು ರಾತ್ರಿಯಾಗ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೀ? ಎಲ್ಲಾ ಆರಾಮ್ ಇದ್ದೀರಿ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ, ಅದುವರೆಗೂ ದುಃಖವನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ, ಜೋರಾಗಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳತೊಡಗಿದರು. ಏ… ಏ.. ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೋ.. ನೀ ಹೀಗ್ ಅಳ್ತಾ ಕುಂದ್ರೆ ಏನಾತ್ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿವಲ್ದು? ಸ್ವಲ್ಪ ಅಳು ನಿಂದ್ರಿಸಿ ಏನಾತು ವದರು ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಗದುರಿಸಿದರು. ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರ ಜೋರು ಧನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಣ್ಣಗಾದ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು, ನನ್ನಾಕಿ ಲಕ್ಶ್ಮೀಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನಗಳಿಂದ ಆರಾಮಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಎದೆ ನೋವು ಅಂತಿದ್ದಾಳೆ ಏನು ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೂ ತಿಳಿವಲ್ದು ಅದಕ್ಕೇ ನಿನಗೆ ಕರಿ ಮಾಡ್ದೇ ಅಂದ್ರು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರು, ಸರಿ ಸರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿಸ್ತಾ ಇರು. ನಾನು ನನ್ನ ಮಗನ್ ಜೋಡಿ ಕಾರ್ ತಗೊಂಡ್ ಬರ್ತೀನಿ. ದವಾಖಾನೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣು ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಫೋನ್ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಆತುರಾತುರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಗ ಹರಿಯ ಜೊತೆ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಮನೆಯವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ನರ್ಸಿಂಗ್ ಹೋಮ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯ ವೈದ್ಯರು ಆ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ECG ಮಾಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧದ ತೊಂದರೆಯಿದೆ. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆವರು ಬಂದು ಮುಂದಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಆವರಿಗೆ ನೋವಾಗದಂತೆ ನಾವು ನೋಡಿಕೊಳ್ತೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಮಾರನೇಯ ದಿನ ಬಂದ ಸರ್ಜನ್ ಅವರನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕರೆದು ತಂದಿದ್ದೀರಿ. ಈ ಕೂಡಲೇ ಒಂದು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳೊಳಗೇ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ, ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸರಿ ಸುಮಾರು 8-10 ಲಕ್ಷಗಳು ಆಗಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೊಂದಿಸುತ್ತೀರೋ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ನಾವು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದರು. ನೀವು ದುಡ್ಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದಿರಿ. ನಾವಿಗಲೇ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಖರ್ಚಾದಲ್ಲಿ ಭರಿಸಲು ಸಿದ್ದವಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತಡಮಾಡದೇ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಮಡದಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು.

ದೇವರ ದಯೆ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯರ ಕೈಗುಣದಿಂದ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರ ಪತ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹುಶಾರಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಅವರ ತಾಯಿಯವರು ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಯಾದರೂ ಅವರ ಮಡದಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇನೋ ಎಂದೆಣಿಸಿ, ಆದಷ್ಘು ಬೇಗನೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಬರಲು ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಮೊದ ಮೊದಲು ಕೆಲಸ ತುಂಬಾ ಇದೆ. ಈಗ ಬರಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ. ದುಡ್ಡು ಎಷ್ಟೇ ಖರ್ಚಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲಾ. ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿ. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲವೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳಲು ದಾದಿಯರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡೋಣ. ಆಡಿಗೆಯವರನ್ನು ನೇಮಿಸೋಣ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ಮಕ್ಕಳು, ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಬಾರಿ, ಬಾರಿ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಸಕುಂಟ ಸಮೇತರಾಗಿ ಬಂದರು.

ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಕತೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರ ಮಡದಿ, ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳು, ಸೊಸೆಯಂದಿರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ಅವರ ಆಗಮನದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿಯೋ ಏನೋ? ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣಮುಖರಾಗಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿ ಅವರ ಮನೆದೇವರು ಮತ್ತು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೂ ಹೋಗಿ ಬಂದರು. ಅತ್ಯಂತ ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಕೇವಲ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತು ತಾತಂದಿರೇ ಇದ್ದದ್ದು ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದ ಪರಿಣಾಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಕಲರವ ಹೇಳ ತೀರದು. ಇನ್ನೇನು ಮಕ್ಕಳು ಹೊರಡಲು ಎರಡು ದಿನಗಳು ಇವೇ ಎಂದಾಗ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು ತಮ್ಮ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ ದೇಶಪಾಂಡೆಯವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಜಾರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಗಳಗಳನೆ ಅಳ ತೊಡಗಿದರು. ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಂದು ಅಳದ ತಂದೆಯವರ ಈ ರೀತಿಯ ವರ್ತನೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ತರಿಸಿತಾದರೂ ಅದನ್ನು ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಂತೈಯಿಸಿ, ಸುಮ್ಮನೆ ಅಳಬೇಡಿ. ಏನೋ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ. ಏನು ಸಮಾಚಾರ? ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೇ? ನಮ್ಮಿಂದೇನಾದರೂ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದಾರೂ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಬೇಕೇ? ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ತಂದೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಛಗ್ಗನೆ, ತಮ್ಮ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದುರು ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದರು. ಅಪ್ಪನನ್ನು ಹಾಗೆಂದೂ ನೋಡಿರದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದರು.

ನಮಗೆ ಯಾರೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಇನ್ನಾವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಬೇಡ. ನಿಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯವಂತೂ ಮೊದಲೇ ಬೇಡ. ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ಹೋಗೋ ಮುಂದೆ ಎರಡು ತೊಟ್ಟು ವಿಷವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಿ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಸಾಯುತ್ತೇವೆ. ಸರಿ ಸುಮಾರು 50 ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಅಧಿಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ , ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಾನು. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರೊನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಗಲಿ ಇರಲಾವು. ನಮ್ಮ ಕಾಲಾನಂತರ ನಮ್ಮ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಬೇರಾವ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಪ್ಪಾ! ಇದೇನಿದು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಪಶಕುನದ ಮಾತಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತೀರಿ? ನಾವೇನು ನಿಮಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ? ಇಲ್ಲಿ ಸಕಲ ರೀತಿಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿವೆ ಮತ್ತೇಕೆ ಚಿಂತೆ ಎಂದ ದೊಡ್ಡ ಮಗ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೂಂ ಎಂದು ಹೂಂಗುಟ್ಟಿದ ಚಿಕ್ಕ ಮಗ. ಹೌದಪ್ಪಾ. ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಆದಿನ ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದಾಗ, ಇದೇ ದೇಶಪಾಂಡೆ ಮತ್ತವನ ಮಗ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನೀವಿಂದು ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಂಶೋದ್ದಾರಕರು ಎಂದು ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೂ ಸಹಾ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಆತನ ಮಗನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಸುಖಃಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳೇಕೆ ಬೇಕು? ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ, ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಡಿಸಿ ನಿಮಗ ವಿದ್ಯೆಕಲಿಸಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ವಿದೇಶಕ್ಕೂ ಕಳುಹಿಸಿ, ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ನಿಮಗೊಪ್ಪುಂತಹಾ ಹುಡುಗಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಸುಖಃವೇ ನಮ್ಮ ಸುಖಃ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವ ನಮಗೆ ಸಾಯುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ? ಎಂದು ತಮ್ಮ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಣ್ಣನ ಮಾತಿಗೆ ಹೂಂ ಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ತಮ್ಮ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ವ್ಯಗ್ರನಾಗಿ ಹೋದ. ಅಪ್ಪಾ, ಸಾಕು ಮಾಡಿ ಈ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಲಾಪ. ಅವಾಗಲಿನಿಂದಲೂ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ ನಿಮ್ಮ ಆಲಾಪ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮನ್ನೇಕೆ ಅಪರಾಧಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬ ಪೋಷಕರಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದಂತಹ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೇ ಹೊರತು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದೇನು ನೀವು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಆಣತಿಯಂತೆಯೇ ಓದಿ, ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು, ಈಗ ಕಷ್ಟ ಬಂದಿತೆಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ತೆಗಳುವುದು ಸರಿಯೇ? ಭಗವಧ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಪ್ರತಿಪಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಕೂಡದು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೇ, ಸದ್ಯದ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಲು ನಿಮಗೆ ನೀವೇ ಕಾರಣ. ನೀವು ಅಂದು ಒಬ್ಬ ಮಗನಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೀರೋ ಅದನ್ನೇ ನೀವು ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಅಬ್ಬರಿಸಿದ. ಕಿರಿಯ ಮಗನ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದರು. ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯಾರಿಗೂ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರು. ಹೌದು. ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು. ಅಂದು ನನ್ನ ಹೆತ್ತ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು, ಅಂತಹ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಇಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಓದಿಸಿದರು. ಹಾಗೆ ಓದಿದ ನಂತರ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸೂಕ್ತ ಕೆಲಸ ಸಿಗದ ಕಾರಣ, ದೂರದ ಪೂನಾಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆ. ಅಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಾದರು. ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಣವೂ ಕೈ ಸೇರ ತೊಡಗಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಅಪ್ಪಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವನು, ಕ್ರಮೇಣ ಮೂರು, ಇಲ್ಲವೇ ಆರು ತಿಂಗಳು ಇಲ್ಲವೇ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಾಗರಪಂಚಮಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಯಿತು. ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿಂದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರ ಬಹುದೆಂಬ ಭಾವನೆ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಬಾರದೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿದರು. ಅವರು ಕಾಲವಾದ ನಂತರ ಅವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಈ ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಕೆಲಸದಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾದ ನಂತರ ಕಡೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ತವರಿನಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದೆ. ನಾವು ವಯಸ್ಸಾದಾಗ, ನಮಗೀಗ ಮಕ್ಕಳ ಅಗಲಿಕೆಯಿಂದಾಗಿರ ಬಹುದಾದ ಕಷ್ಟಗಳು ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ , ನಮಗಿಂತಲೂ ಚಿಕ್ಕವರಾದರೂ ನೀವು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದ್ದೀರಿ ಅದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಮರ್ಯಾದಾ ಪುರುಶೋತ್ತಮನಾದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆದರ್ಶ ಪ್ರಾಯನಾದ, ಶ್ರೀರಾಮ ಚಂದ್ರನ ತಂದೆ ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜನಿಗೇ ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ನಾಲ್ಕೂ ಮಕ್ಕಳು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಾ, ಇನ್ನು ಹುಲು ಮಾನವನಾದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಯಸಲಿ? ನನ್ನ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ವಿಧಿಯಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಿ ಬದಲಿಸಲು ನಾನ್ಯಾರು? ನೀವ್ಯಾರು? ನಾವು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾವೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ದೇಶಪಾಂಡೇ, ನಡೀರೀ, ಆಕೀಗೆ ದವಾ ಕೊಡ ಹೊತ್ತಾತು. ಹಂಗೇ ಇಬ್ರೂ ಕೂಡೀ ಊಟ ಮಾಡೋಣು ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮಹಡಿ ಇಳಿಯತೊಡಗಿದರು.

ತಂದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೆಳಗಿ ಇಳಿದು ಹೋದಂತೆಯೇ, ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ತಾವು ಆಡಿದ ಮಾತಿನಿಂದ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರಿಗಾದ ನೋವು ಅರಿವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅದು ದ್ವೇಷವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮನದಟ್ಟಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಅಂದು ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಇಂದು ತಾವುಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಮಾಡಿದರೇ, ಮುಂದೇ ಅದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮಾಡಿಯೇ ತೀರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಾವುಗಳು ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತೀರುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲೇ ಸ್ವರ್ಗ. ಇಲ್ಲೇ ನರಕ. ಮೇಲೇನಿಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು ಹುಟ್ಟು ಸಾವು ಎರಡರ ಮಧ್ಯೇ ಮೂರು ದಿನದಾ ಬಾಳು ಎಂಬ ನಾಗರಹೊಳೆ ಚಿತ್ರದ ಅಂಬರೀಷ್ ಅಭಿನಯದ ಹಾಡು ಅವರಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿ, ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಡದಿಯರೊಡನೇ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದು ಅಪ್ಪಾ, ಅಮ್ಮಾ ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡಿ. ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆಯೋ ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀವಿ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಈ ವರ್ಷದ ಪರೀಕ್ಷೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಇಲ್ಲಿಗೇ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಅನುಭವದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹೊಸಾ ಕಂಪನಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀವಿ. ಆಗ ಕೇವಲ ನಮಗಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮಂತಹ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಇಲ್ಲೇ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಶ ಕಾರ್ಯ ಈಶ ಕಾರ್ಯ ಎನ್ನುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಕಂಪನಿ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ಇಷ್ಟು ಶ್ರೀಘ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಆನಂದ ಭಾಷ್ಪ ಹರಿಸಿದರು. ಕಾಲ ಉರುಳಿ ಹೋಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನುಡಿದಂತೆ ಆರೆಂಟು ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಸಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದು ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ, ಮಕ್ಕಳು, ಸೊಸೆಯಂದಿರು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮೊಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯರಲ್ಲದೇ, ಅವರ ಜೊತೆ ನೂರಾರು ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರೆತು, ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ಆಶ್ರಯತಾಣವಾಗಿ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ , ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ಈ ದೇಶಕ್ಕೇ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ತರುತ್ತಿದೆ.

ನಿಜ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತಹ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾಗಿಯೂ ಇದೆಯಾದರೂ, ಸಾಧಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯೇನೂ ಅಲ್ಲದ್ದಾಗಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ
ಪ್ರಾಣ, ಯೌವನ ಮತ್ತು ಕಾಲ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರಲಾರದು, ಅದೇ ರೀತಿ
ರೋಗ, ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದು ಹೋಗುವಂತಹದ್ದು. ಆದರೇ,
ವಿದ್ಯೆ, ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳು ಜೀವಿತಾವಧಿಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಇರುವಂತಹವು. ಹಾಗಾಗಿ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರೊಡನೇ ಸ್ನೇಹ ವೃದ್ಧಿಸಿ ಕೊಂಡು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸೋಣ ಮತ್ತು ಉಳಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದೆರೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಲವಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಬಲವಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಛಲವಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಛಲ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ತೀವೀ.. ನಾವು ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ತೀವೀ, ಒಂದು ದಿನಾ.. ನಮ್ಮಲೀ ಛಲವಿದೇ.. ನಮ್ಮಲೀ ಬಲವಿದೇ.. ನಾವು ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ತೀವೀ..ಒಂದು ದಿನಾ.. ನಾವು ಗೆಲ್ಲಲೇ ಬೇಕು ಒಂದು ದಿನಾ..

ಏನಂತೀರೀ?

ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು

ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಿತ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವಂತೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಹೊಗಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೋದಲ್ಲಿ ಅದುವೇ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಒಂದು ಹಿರಿಯ ಜೀವದ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದೊದಗಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಃಖ ಕರ.

ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಆಂಧ್ರ ಗಡಿ ಭಾಗದ ಯಗುಕೋಟೆಯ ಜಮೀನ್ದಾರ್ ರಾಮಚಂದ್ರರವರ ದ್ವಿತೀಯ ಪುತ್ರಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ (ಆದಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರದ ಘಾಟಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಬಳಿಯ ತಿಪ್ಪೂರಿನ ಮೂಲದವರಾದ ಆದರೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಪಾಕ ಪ್ರವೀಣ ಹನುಮಂತರಾವ್ ಅವರ ದ್ವಿತೀಯ ಪುತ್ರ ಪ್ರಭಾಕರ್(ರಾಜ) ಅವರ ವಿವಾಹ ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೇ ಬಹಳ ಅದ್ಧೂರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಮಧು ಮಗಳು ಮತ್ತು ಮಧು ಮಗನ ಈಡು ಜೋಡಿ ತೇಟ್ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಂತೆಯೇ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಏನಲ್ಲ. ವಧು ಕೆನ್ನೆ ತುಂಬಾ ಅರಿಶಿನ, ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಸಿನಗಲದ ಕುಂಕುಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೇವಿಯ ಕಳೆಯೇ ಇರುವ ಹದಿನೆಂಟರ ಪ್ರಾಯೆ. ಇನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಿಇಎಲ್ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಧುಮಗ, ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರನಂತೆಯೂ ಮತ್ತು ಹಾವಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನಂತಿದ್ದ ಸುರದ್ರೂಪಿ.

WhatsApp Image 2019-09-05 at 3.11.08 PM

ವಿಶಾಲವಾದ ತವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅತೀ ಮುದ್ದಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಹುಡುಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪತಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಪುಟ್ಟದಾದ ಮನೆ ಆದರೆ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಜನ. ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಮನೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ದೊದ್ದಾದಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಆಕೆಗೆ ಅದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಥವಾ ತನಗಿಂತ ಕೊಂಚ ಹಿರಿಯ/ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ನಾದನಿಯರು ಮತ್ತು ಮೈದುನ ಜೊತೆಗೆ ಮಡಿವಂತ ಅತ್ತೆ ಸದಾ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಅಡುಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಮಾವ . ತಾಯಿಯ ಮನೆಯ ಭಾಷೆ ತೆಲುಗು, ಕಟ್ಟಿ ಕೊಂಡ ಮನೆಯ ಭಾಷೆ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡ. ಭಾಷೆ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ, ಅಡುಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಭಿನ್ನ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಮಾಗಮ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಬೆರೆತು, ಮಾವನವರ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಮನ ಗೆಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗುವ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸುಖದಾಂಪತ್ಯದ ಕುರುಹಾಗಿ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯೂ ಆದರು. ಕೀರುತಿಗೊಬ್ಬ ಮಗ ನರಹರಿ (ಹರಿ), ಅಮ್ಮನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾದರೆ, ಆರತಿಗೊಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಚಿತ್ರಾ ( ಚಿತ್ತು ) ಅಪ್ಪನ ಅನುರೂಪ. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಾದಿನಿಯರ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಮದುವೆ ಆದ ನಂತರವೂ ತಮ್ಮ ಪತಿಗೆ ಓದಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ದಿಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ. ಮನೆಯವರು ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ದಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಸಾಸಿವೆ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿ, ಮನೆಯವರ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ಪತಿಯ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಸಮೀಪವೇ ಸ್ವಂತದ್ದೊಂದು ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು.

ವೈಭವೋಪೇತ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದಿಂದ ಸುಮಾರು ಹಳ್ಳಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಲ್ಲಿ ತಿರಿಗಿಸಿದರೆ ನೀರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಬಳಕೆಗೆ ಭಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಸೇದಬೇಕು. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ಸೊಂಟದಲ್ಲೊಂದು, ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಬಿಂದಿಗೆ ಹಿಡಿದು ತರಬೇಕು. ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಚಳಿಯೇನು? ಗಾಳಿಯೇನು ಏನು ಎನ್ನುವಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಎದುಸಿದರು ಆ ಧೈರ್ಯವಂತ ಮಹಿಳೆ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೈದುನನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮನೆಗೆ ವಾರಗಿತ್ತಿಯ ಆಗಮನ. ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಓರುಗಿತ್ತಿಯಾದರೂ ಅಕೆಯನ್ನು ಸ್ವಂತ ತಂಗಿಯಂತೆಯೇ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ತಾವು ನಿಂತು ಕೊಂಡು ಅವರದ್ದೇ ಆದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಸೂರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದ ಮಾಹಾಮಾತೆ.

WhatsApp Image 2019-09-05 at 3.10.37 PM

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುವವರೆಗೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಅತ್ತೆ- ಮಾವ, ಜೊತೆಗೆ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳು. ವಯೋ ಸಹಜ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾದ ಮಾವನವರಿಗೆ ಪಥ್ಯದ ಅಡುಗೆ, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಡಿಗೆಯಾದರೆ, ಇನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಗನಿಗೇ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಅವನು ಬಯಸಿದಂತಹದ್ದೇ ಅಡುಗೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೂ ಒಂದು ಚೂರೂ ಆಯಾಸವಾಗಲೀ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದ ಮಂದಹಾಸದ ಮುಖ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮಧ್ವ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋಗಿ ವಿಪರೀತವಾದ ಮಡಿ ಹುಡಿ ಆಚಾರ ಪದ್ದತಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ, ಅಗ್ಗಿಷ್ಟಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದಂಬಾಲು ಬಿದ್ದಾಗಲೂ ಕೊಂಚವೂ ಬೇಸರಿಸದೇ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಮಗನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಅಪರೂಪದ ತಾಯಿ.

ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ವರ ಮತು ವಧುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿ ಅತ್ತೆಯ ಪಟ್ಟಕ್ಕೆ ಭಡ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾದ ಮೂರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿಯಾದವರು ಈಕೆ. ಸೊಸೆಯೇನೋ ಓಕೆ ಅದಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ತಾಯಿ ಏಕೆ? ಎನ್ನುವ ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮದೇ ರೂಪವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಸೊಸೆಯ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ತಂಗಿಯಂತೆ ನೋಡಿ ಕೊಂಡ ಕರುಣಾಮಯಿ. ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಪ್ರಭಾಕರ್, ಚಿತ್ರಾ-ಮಧು, ವಿದ್ಯಾ-ಹರಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಜೋಡಿಯಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ವರ್ಣಮಯವಾದ ಸಂತಸ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು.

ಇನ್ನು ವಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಗೂ ಆವರ ಮನೆಯವರ ಸಂಬಂಧ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದು, ಅರವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ಗೆಳೆಯರಾದರೆ, ಆ ಸಂಬಂಧ ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಮೂಲಕ ವೃಧ್ದಿಯಾಯಿತು. ಅದೇ ಸ್ನೇಹ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ಹರಿಯ ಮುಖಾಂತರ ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಹೆಮ್ಮರವಾಯಿತು. ನಾನು ಮತ್ತು ಹರಿ ಇಂದಿಗೂ ರಾಮ ಲಕ್ಷಣರಂತೆಯೇ ಇದ್ದೇವೆ. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಹರಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತೀ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಪಾಲಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಹರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಎಂದೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಲ್ಲದನ್ನ ಮೆರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹರಿಯವರ ತಾಯಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಕ್ಕುಲಿ, ಕೋಡುಬಳೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಇಟ್ಟೊಡನೆಯೇ ಕರಗುವಂತಿದ್ದ ಕೊಬ್ಬರಿ ಮಿಠಾಯಿ ಸವಿದವನೇ ಬಲ್ಲ ಅದರ ರುಚಿ. ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚು. ಅತ್ಯಂತ ಬೆಳ್ಳಗಿನ, ವಿವಿಧ ಆಕೃತಿಗಳ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಆನಂದ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆಂದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಕ್ಕರೆ ಅಚ್ಚೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಹಚ್ಚ ಹಸುರಾಗಿಯೇ ಇದೆ.

ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ನಾನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಕ್ಕರೆ ತೋರದೆ, ನನ್ನ ಮಡದಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆಯೂ ಅಪಾರವಾದ ಮಮತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಮಗಳೆಂದರೆ ಒಂದು ಗುಲಗಂಜಿ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೀತಿ. ಬಾ ಸ್ರೀಕಂಟಾ.. ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದ್ಯಾ? ಮಮತಾ ಎಲ್ಲಿ ? ಎಂದು ಕೇಳಿ, ನನ್ನ ಮಡದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಬಾ ಮಮತಾ… ಸೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲಿ? ಎಂದು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸದಾ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಮಗಳು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಎಷ್ಟು ಹೋತ್ತಿಗೇ ಆಗಲೀ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೂ ನಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ತರಿಸಿ ಕೊಡದೇ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲಾ.

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲೆಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯಲಾಗದೇ, ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಕಾರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಮಾತನಾಡಿ ಕಾಫೀ ಕುಡಿದು ಕೊಂಡು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಬಾರದೇ ಹೋದದ್ದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಒತ್ತು ಶ್ಯಾವಿಗೇ ಲೇಖನ ಓದಿ (https://wp.me/paLWvR-44) , ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಿಯಾ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾರಿ ಒತ್ತು ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರೀತೀನಿ. ನನ್ನ ಕೈ ರುಚಿ ನೋಡಿ ಹೇಳು ಎಂದಿದ್ದರು.

ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ತುಂಬು ಸಂಸಾರದ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಬಂದು ನಂತರ ತಾನೇ ಅತ್ತೆಯಾಗಿ ಭಡ್ತಿ ಹೊಂದಿದಾಗಲೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ ತನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಸೊಸೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದ ಹೊರತಾಗಿ ಸದಾ ಒಬ್ಬರಲ್ಲಾ ಒಬ್ಬರು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ದೇವರಿಗೆ ಹೂವು ಇಡುವುದು ತಪ್ಪಬಹುದೇನೋ? ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥಿತಿಗಳ ಸತ್ಕಾರ ನಡೆಯದ ದಿನವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ? ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಶುಭ ಸಮಾರಂಭಗಳು, ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಂದು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೂವಿಳ್ಯ ಮಾಡಿ ಮಡಿಲು ತುಂಬಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಅದೂ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಾರೀ ಭೂರೀ ಭೋಜನ ಹಾಕಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂಧು – ಮಿತ್ರರನ್ನು ಕರೆದು ಅಡುಗೆಯವರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನ ಊಟವೋ ಇಲ್ಲವೇ ಬಿ‍ಸಿ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುವಷ್ಟನ್ನು ತಿಂದು ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದಷ್ಟೂ ದಿನ ಸುಬ್ಬರಾಯನ ಷಷ್ಠಿಯಂದು (https://enantheeri.com/2019/03/10/ಸುಭ್ರಹ್ಮಣ್ಯ-ಷಷ್ಠಿ-ಅವಾಂತರ/) ಅವರ ಮನೆಯ ಖಾಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ. ಇವನಾರವ, ಇವನಾರವ, ಇವನಾರವನೆಂದೆನಿಸದಿರಯ್ಯ. ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವ ನಮ್ಮವ, ಇವನಮ್ಮವನೆಂದೆನಿಸಯ್ಯ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವಯ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಗನೆಂದೆನಿಸಯ್ಯ ಎಂಬ ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನದಂತೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಮನೆಯೇನು? ಅವರ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಗನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗೆ ಕರೆದರೆ, ನನ್ನ ಮಗನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನೂ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೂ ತನ್ನ ಮಗನಂತೆಯೇ ಜತನದಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಹಾ ಮಾತೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅವರ ಋಣ ಅನೇಕರಂತೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ಇದ್ದು, ಆ ಋಣವನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತೀರಿಸಲಾಗದ ಕಾರಣ, ನನ್ನ ಈ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನನ್ನ ಅಶ್ರುತರ್ಪಣ.

ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ, ಅಕ್ಕ, ತಮ್ಮ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಬಹಳಷ್ಟು ನೊಂದಿದ್ದರು. ಅದಾದ ನಂತರ ವಯೋಸಹಜ ಖಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಆಗ್ಗಾಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಎಡ ತಾಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದುರುಗಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದವರು, ಕಳೆದ ವಾರ ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಸೋಂಕಿನಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿ ಇನ್ನೇನು ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಕೋಮಾಗೆ ಜಾರಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2ರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಾರದಿರುವ ಲೋಕಕ್ಕೇ ಹೇಳದೇ ಹೊರಟು ಹೋದದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರವಾದ ವಿಷಯ. ಅವರ ಅಕ್ಕ ಗೌರೀ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ನಿಧರಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಗ ತಂಗಿ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ, ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿಸಿ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದ ನಂತರವೇ, ತಡ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪಾದ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಧನರಾದರೇ, ಕಾಕತಾಳಿಯವೋ ಎನ್ನುವಂತೆ, ಅಮ್ಮಾ, ಕಡೆಯ ಮಗ ಮತ್ತು ಈಗ ಮಗಳು ಈ ಮೂವರೂ, 10ನೇ ನಂಬರಿನ ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸಾವಿನಲ್ಲಿಯೂ, ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಕುಟುಂಬದೊಡನೆಯೇ ಒಂದಾಗಿಯೇ ಹೋದ ಅಪರೂಪದ ಭಾವಜೀವಿ.

ಇದೇನು ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಈಕೆಯೂ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಏನು ವಿಶೇಷ ? ಎಂದರೆ, ಆಕೆಯು ಮಾಡಿದ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳು ಯಾವುದೂ ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆಯೇ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದ ಧೈರ್ಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಆಕೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ತವರು ಮನೆಯವರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರೇ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು. ಎರಡೂ ಮನೆಯವರನ್ನೂ ಸಮಾನ ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಎರಡೂ ಮನೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತನ್ನದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದಾಕೆ. ಒಂದು ಪೂರ್ವ ನಿರ್ಧಾರದಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಕಾಲ್ಗುಣ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ ಮತ್ತು ನಡುವಳಿಕೆಯಂದ ಗಂಡನ ಮನೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ, ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಗೂ ಕೀರ್ತಿ ತಂದಾಕೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲಾ. ಒಬ್ಬರ ಅಗಲಿಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಸದಾಕಾಲವೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಆ ಅಗಲಿದವರು ಗಳಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಹೆಸರು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂದಿದ್ದರೂ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ ಬೀಳದೇ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹನಾ ಮಣಿಯಾಗಿ, ಅಜಾತಶತೃವಾಗಿ, ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆಯಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದಾಕೆ. ಆಕೆ ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಗಳಿಸದೇ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರಲ್ಲದೇ ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ನನ್ನಂತಹ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ನೆರೆದಿದ್ದರು ಎಂದರೆ ಅದುವೇ ಆಕೆ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ. ಈ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಆಕೆಯೊಂದಿಗೇ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗದೇ ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆವರ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸದಾ ಕಾಲವೂ ಕಾಪಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಇದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲವೇ ಹೇಳುವುದು ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು ಎಂದು.

ಏನಂತೀರೀ?

ಸ್ತ್ರೀ ! ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರಿ!!

ಹುಡುಗಿಯರು ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ಅಧ್ಯಾಪಿಕೆಯಾಗಿದ್ದಳು ಆಕೆ…

ಪಾಠ ಹೇಳಿ ಕೊಡಲು ಸಮರ್ಥರಾದ ಅಧ್ಯಾಪಿಕೆಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಚೆಲುವೆಯಾಗಿದ್ದಳು ಆಕೆ… ಆಕೆಯ ಮದುವೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ….

ಒಂದು ದಿನ ತರಗತಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಆ ಟೀಚರ್ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿದರು –

“ ಮಿಸ್.. ನೀವು ಮದುವೆಯಾಗದೇ ಇರೋದು ಯಾಕೆ…?”

ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದರು – ” ನಾನೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರಧ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಬೇಕು…”

ಟೀಚರ್ ಕಥೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು – ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು… ಐದನೆಯ ಬಾರಿಯೂ ಆ ತಾಯಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಳು… ಪ್ರಸವದ ದಿನ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಕೆಯ ಪತಿಯು

ಈ ಮಗು ಕೂಡಾ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಾದರು ತಗೊಂಡುಹೋಗಿ ಬಿಸಾಕುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು….

ಆದರೆ , ವಿಧಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ…. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಹೆಣ್ಣುಮಗುವಿಗೇ ಜನ್ಮವಿತ್ತಳು ಆ ತಾಯಿ….

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಆ ತಂದೆಯು ಆ ನವಜಾತ ಶಿಶುವನ್ನು ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ದೂರ ಬೀದಿದೀಪದ ಹತ್ತಿರ ಮಲಗಿಸಿ ವಾಪಾಸಾದರು…

ಪಾಪ ಆ ತಾಯಿಯು ಆ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು… ಮರುದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ತಂದೆಯು ಆ ಬೀದಿ ದೀಪದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ಮಗುವು ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು…. ಮಗುವನ್ನು ಯಾರೂ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿರಲಿಲ್ಲ….

ಆ ತಂದೆಯು ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರು.

ಮರುದಿನವು ರಾತ್ರಿ ಆ ತಂದೆಯು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ದೂರದ ಬೀದಿದೀಪದ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟು ಬಂದರು..

ಆದರೆ , ಆ ತಂದೆ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗಲೂ ಆ ಮಗು ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಹೀಗೇ ಮೂರನೇ ದಿನವು ಆ ತಂದೆಯು ಮಗುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಗುವನ್ನು ಯಾರೂ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೆ ಆ ತಂದೆಯು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಸಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟರು

ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಆ ತಾಯಿ ಪುನಃ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮವಿತ್ತಳು…. ಅದು ಗಂಡು ಮಗುವಾಗಿತ್ತು….

ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಐದು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ರೋಗಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದಳು….

ಪುನಃ ಆ ತಾಯಿ ಗಂಡು ಮಗುವೊಂದಕ್ಕೆ ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟಳು… ಆದರೆ ವಿಧಿ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು…

ಒಂದೊಂದು ಗಂಡು ಮಗು ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೂ, ತಿಂಗಳುಗಳೊಳಗೆ ಒಂದೊಂದು ಹೆಣ್ಣುಮಗು ರೋಗಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು….

ಕೊನೆಗೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳಾಗಿ ಒಬ್ಬಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಳು. ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಆ ತಂದೆಯು ಬಿಸಾಕಲು ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಳು..

ಒಂದು ದಿನ ಆ ತಾಯಿಯೂ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದಳು….

ನಾಲ್ಕು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು, ಒಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಮತ್ತು ಆ ತಂದೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು…

ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದರು…

ಆ ಟೀಚರ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು…

ಆ ಮನೆಯ ತಂದೆಯು ಬಿಸಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೇ ನಾನು…..

sthree2

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಮೂಖವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಟೀಚರ್ ನ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು…

ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗದಿರಲು ಕಾರಣವನ್ನು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ –

ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ವಯಸಾಗಿದೆ…. ಸ್ವತಃ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೂಡಾ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ…

ನನ್ನ ಸಹೋದರರೆಲ್ಲರೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅವರವರ ಪಾಡಿಗೆ ಹೋದರು…. ಈಗ ತಂದೆಯ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೋಡೋದಕ್ಕಾಗಲಿ, ಪರಿಚರಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಲಿ ನಾನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ…..

ನನ್ನ ತಂದೆ ಆವಾಗಾವಾಗ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ – ನೀನು ನವಜಾತ ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ಮಗಳೇ ಅಂತ….

ಟೀಚರ್ ತುಂಬಿ ಬಂದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸೀರೆಯ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಒರೆಸುತ್ತಾ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು….

ನೆನಪಿರಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರೇ…. ಒಬ್ಬ ತಂದೆಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಂದ ಸಿಗುವ ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವರದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು…..

ಆಕೆಗೆ ಸ್ತ್ರೀ ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕೇ…….

Screenshot 2019-08-28 at 12.00.10 PM

ಇಂದು ಮುಂಜಾನೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರು ವ್ಯಾಟ್ಯಾಪ್ ಮುಖಾಂತರ ಕಳುಹಿಸಿದ ಈ ಸುಂದರ ಕಥೆಯ ಅನಾಮಿಕ ಮೂಲ ಲೇಖಕ/ಲೇಖಕಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಲೇಖನದ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗವಾಗಿ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳನ್ನು ಕೇವಸ್ತ್ರೀ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸದೇ ಆಕೆಯ ನಾನಾ ರೂಪಗಳು ಹೀಗಿವೆ.

ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಮಗಳು , ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ಸಹೋದರಿ, ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗೆ ಗೆಳತಿ, ಮದುವೆಯಾದಾಗ ಒಬ್ಬರ ಮಡದಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸೊಸೆ‌, ಮಕ್ಕಳಾದ ಕೂಡಲೇ ಮಮತಾಮಯಿಯಾದ ತಾಯಿ, ಮಂದೆ ತಾನೇ ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದಾಗ, ಬರುವ ಅಳಿಯಂದಿರಿಗೆ ಮತ್ರು ಸೊಸೆಯರಿಗೆ ಅತ್ತೆ, ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾದಾಗ, ಆ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರವಾದ ಅಜ್ಜಿ. . ಹೀಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಆಕೆ ಜೀವಿತವಿರುವವರೆಗೂ ಸಂಧರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾನಾ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಆಕೆಯನ್ನು ಗಂಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನೀರಿಗೆ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ ವಾಸನೆಯಿಲ್ಲ, ಆಕಾರವಿಲ್ಲ, ರುಚಿಯಿಲ್ಲ, ಹಾಕಿದ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಒಗ್ಗಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬೆರೆಸಿದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತನ್ನ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ, ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿದಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪುಪ್ಪು, ಹುಳಿ ಹಿಂಡಿದಲ್ಲಿ ಹುಳಿ ಹೀಗೆ ನೀರು ಎಲ್ಲರೊಳಗೆ ಒಂದಾಗುವಂತೆ ಹೆಣ್ಣು ಕೂಡಾ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಕುಟುಂಬದ ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕಡೆಗೆ ಕುಟುಂಬದ ಅಧಾರವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ತಾಯಿ ಹತ್ತು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಬೆಳಸಬಹುದು ಆದರೆ ಅದೇ ಹತ್ತು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸುಖಃವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವ ಅನೇಕ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ.

ಈ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೇ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಹೊರೆಯಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡು ಎಂಬ ತಾರತಮ್ಯ ಬೇಡ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಾಗಲೀ, ಗಂಡಾಗಲಿ ಮಕ್ಕಳೆರಡೇ ಇರಲಿ. ಒಂದೇ ಮಗುವಾದರೆ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೇ ರಕ್ತಸಂಬಂಧವೇ ಇರದಿರುವ ಕಾರಣ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಇರದಿರುವ ಕಾರಣ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ವಯಕ್ತಿಕ ಆಭಿಪ್ರಾಯ. ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿಯೇ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾದಲ್ಲಿ (ಯಾರಿಗೂ ಹಾಗಾಗುವುದು ಬೇಡ) ಮತ್ತೊಂದು ಮಗು ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ವಾದ. ದಯವಿಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಸಿ ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಸರ್ಕಾರವೂ ಕೂಡಾ ಬೇಟಿ ಬಚಾವ್ ಮತ್ತು ಬೇಟಿ ಪಡಾವ್ ಎಂಬ ಆಂಧೋಲನವೂ ಇದೇ. ಭ್ಯಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂಬ ಯೋಜನೆಯನ್ನೂ ಜಾರಿ ಗೊಳಿಸಿದೆ. ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತ ನಾರಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಎಂಬಂತೆ ಇಂದು ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರಿಗೆ ಸರಿಸಮನಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಕಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯ, ರಂಗಭೂಮಿ, ರಾಜಕೀಯ ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರವಿರಲಿ ಪ್ರಮಿಳೆಯರದ್ದೇ ಪ್ರಾಭಲ್ಯ. ಊರಿಗೆ ಅರಸನಾದರೂ ತಾಯಿಗೆ ಮಗ/ಹೆಂಡತಿಗೆ ಗುಲಾಮ ಎನ್ನುವ ಗಾದೆ ಮಾತೇ ಇದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಧೃಢವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಸಾಸಿವೆ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಪೈಸೆ ಪೈಸೇ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಮಾಡುವ ಉಳಿತಾಯವೇ ಆಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾವಿಂದು, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹಣಕಾಸನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಕೈಗೇ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಹೆಣ್ಣು ಒಂದು ಮಾತೃ ಸ್ವರೂಪಿ, ಬಹುರೂಪಿ, ಕರುಣಾಮಯಿ. ಆಕೆ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಸ್ವರೂಪ, ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದುಷ್ಟರ ಶಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ದುರ್ಗೇ, ಚಾಮುಂಡಿ ತಾಯಿಯರನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಹೆಣ್ಣು ಒಲಿದರೆ ನಾರಿ, ಮುನಿದರೆ ಮಾರಿ ಎಂಬ ಗಾದೇ ಮಾತೂ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪದಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತ ಗೊಳಿಸದೇ ಆಕೆಯನ್ನು ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಎನೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ, ಅಕೆಯ ಒಡಲನ್ನು ಅಗೆದು ಬಗೆದು ಸೋಸಿದರೂ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚೂರು ಬೇಸರಿ ಕೊಳ್ಳದೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಲಹುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿಯವಳು .ಹಾಗಾ ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಆಕೆ ಕೇವಲ ಸ್ರೀ ಮಾತ್ರ ಆಗಿರದೆ, ಆಕೆ ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರೀ .

ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಮುಡಿಸಿ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅನ್ನ ಉಣಿಸಿ
ತಂದೆ ಮಗುವ ತಬ್ಬಿದಾಕೆ
ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರು ಬೇಕೆ
ಸ್ತ್ರೀ ಎಂದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕೆ ……!!

ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ ಆದರ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಕೇವಲ ಮಾರ್ಚ್ 8 ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೇ, ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯೂ ನಮ್ಮದೇ ಅಲ್ಲವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?
ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ

ಅಮ್ಮಾ

ಅಮ್ಮಾ= ಅ+ಮ+ಮ+ಆ. ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ , ಮಮತೆ ಮತ್ತು ಮಮಕಾರದಿಂದ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವವಳೇ ಅಮ್ಮಾ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದ್ದಕ್ಕೇ ಆಗಲಿ ಪರ್ಯಾಯ ಹುಡುಕ ಬಹುದೇನೋ, ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪರ್ಯಾಯವೇ ಇಲ್ಲಾ. ಆಕೆ ಮಾತ್ರಾ ಅದ್ವಿತಿಯಳು, ಅನುಕರಣಿಯಳು, ಸದಾವಂದಿತಳು. ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದೇ ಜಗವಿಲ್ಲಾ. ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದೇ ನಾವಿಲ್ಲ.

mother3

ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳು ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಂಡಾಣುವಿನಿಂದ ಮಗುವಿನ ರೂಪ ತಾಳುವವರೆಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತಾನು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನೇ ತನ್ನ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕರಳು ಬಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ದೇಹದ ನೂರಾರು ಮೂಳೆಗಳು ಮುರಿದಾಗ ಆಗುವ ನೋವಿನಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಪ್ರಸವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆದರೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಾಳಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಮಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ತನ್ನ ತನ್ನ ಎದೆಹಾಲನ್ನು ಉಣಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ನೋವಿನ ನಡುವೆಯೂ ತನ್ನ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಆರೈಕೆಗಳಿಗೇ ಮೀಸಲಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸುತ್ತಾಳೆ. ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಶಾಲೆ. ತಾಯಿಯೇ ಮೊದಲ ಗುರು ಎನ್ನುವಂತೆ ನಮ್ಮ ತೊದಲು ನುಡಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಸರಿಯಾದ ಭಾಷಾ ಸ್ವರೂಪ ನೀಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡೀ ದೊಡ್ಡವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ತರಹದವರಿರುತ್ತಾರೆ ಕೆಲವರು ಒಳ್ಳೆಯವರಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವರು ಕೆಟ್ಟವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ದೂಷಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ದೂಷಿಸಲಾಗದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ತಪ್ಪುಮಾಡಿದಲ್ಲಿ, ಏನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಳೋ ನಿನ್ನ ಹೆಡೆದವ್ವಾ ಎಂದು ತಾಯಿಯನ್ನೇ ದೂಷಿಸುವುದು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕೆಟ್ಟ ತಾಯಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆಕೆ ಭೂದೇವಿಯಂತೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನಡೆವ ಎಲ್ಲಾ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಒಡಲೊಳಗೆ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮಯಾ ಧರಿತ್ರಿಯಾಗುವ ಹಾಗೆ, ತಾಯಿಯೂ ಕೂಡಾ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಏಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಮತಾಮಯಿ. ಒಂದು ತಾಯಿ ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಬಹುದು ಆದರೆ, ಅದೇ ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಗಾದೆ ಮಾತಾಗದೆ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವಿಂದು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಘನ ಘೋರ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

mother4

ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಅಮ್ಮಂದಿರ ದಿನ. ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಜಗಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಹೆತ್ತು ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ, ಸ್ದದ್ವಿದ್ಯೆ ಸದ್ಬುದ್ದಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸತ್ಪ್ರಜೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಾಲಾದಾದರೂ, ಆಕೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದೇ ಸದಾ ನಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನೇ ಬಯಸುವವಳಾದರೂ, ಆವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅಮ್ಮಂದಿರು ಇರುವವರು ಅವರಿಗೊಂದು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಿಸಿ, ಒಂದು ಬಾರಿ ಅಪ್ಪಿ , ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ನೋಡಿ. ಆಕೆಯ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಾಗುವ ಸಂತೋಷ ಅವರ್ಣನೀಯ. ತಾಯಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಂಡು ಭಕ್ತಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಮ್ಮೇ ಜೋರಾಗಿ ಅಮ್ಮಾ….. ಎಂದರೆ ಸಾಕು. ನಮ್ಮ ಆ ಕರುಳಿನ ಆ ಆರ್ತನಾದ, ಆ ಮೂರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಇರುವ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತಮ್ಮನಿಗೆ ತಲುಪಿ ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾಳೆ.

WhatsApp Image 2020-05-09 at 6.14.07 PM

ವೈಶಾಖ ಬಹುಳ ತೃತೀಯದಂದು ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮನಗಲಿದ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಆಕೆ ಒಂದು ನಡೆದಾಡುವ ಕೋಶವೇ ಹೌದು. ಕೆನ್ನೆಯ ತುಂಬಾ ಅರಿಶಿನ, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಲವಾದ ಕುಂಕುಮ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಜಡೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ತಕ್ಕದಾಗಿ ಮುಡಿದ ಹೂ ಹೀಗೆ ಸೌಂದರ್ಯದ ಖನಿಯೇ ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಚುರುಕು ಎನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ ಅನ್ವರ್ಥವೇ ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರಿತವಳು ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೂ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರಿಗೂ ಕಳಿಸಿದವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಅಪ್ಪ ಅಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಓಂಕಾರ ಬರೆಸಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಚೌಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವ ಮೊದಲೇ, ನನಗೆ ಕೋಡುಬಳೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಆ ಇ ಈ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಅದರ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ವರ್ಣಮಾಲೆಯನ್ನು ಕಳಿಸಿದವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ವಾರ ವಾರವೂ ಅಜ್ಜಿ ತಾತಂದರಿಗೆ ಬರೆವ ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಮತ್ತು ಇನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೆಟರಿನಲ್ಲಿ ನನಗಾಗಿಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗವನ್ನು ಮೀಸಲಿಟ್ಟು ಆವರೆಗೆ ನಾನು ಕಲಿತದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೆಸಿ ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತಾತ ಅಜ್ಜಿ, ಮಾವ ಅಜ್ಜಿಯರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತಸವನ್ನು ಅರಳಿಸಿದವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಅರೇ ನೀವು SSLC ಅಷ್ಟೇನಾ ಓದಿರುವುದು ಅಂತಾ ನನ್ನ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುವಾಗ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಮತ್ತು ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು TCH ಕಲಿತು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ತಂಗಿಯರ ಜೊತೆ ಕಿತ್ತಾಡುವ ಬದಲು, ಸುಧಾ. ಪ್ರಜಾಮತ, ಮಯೂರ, ತರಂಗ, ಬಾಲಮಂಗಳ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿಕೋ ಎಂದು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಗೀಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಸಿದರೇ ನಮ್ಮಮ್ಮ. ತಾನು ಪ್ರತೀ ದಿನ ಲೀಟರ್ ಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಫೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಟೀ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸದೇ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರು ಸಿನಿಮಾಗೆ ಹೋದರೂ ಸಿನಿಮಾದ ಟಿಕೆಟ್ಟಿನ ದುಡ್ಡನ್ನು ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಸುವ ಮೂಲಕ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿತಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಕಸದಿಂದ ರಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಸಂಪಿಗೆ, ಕಾಕಡ, ಕನಕಾಂಬರ ಈ ರೀತಿ ಯಾವುದೇ ಹೂಗಳನ್ನು ಆಕೆಯ ಕೈಗಿತ್ತಲ್ಲಿ ಅದರ ಜೊತೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಸಿಗುವ ಪತ್ರೆಗಳನ್ನೇ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಸರ ಸರನೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುವಂತೆ ಚೆಂದದ ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನೋ ತೋಮಾಲೆಯನ್ನೋ ಕಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಅಮ್ಮಾ ತನ್ನ ಕೈಚಳಕದಿಂದ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ವೈರ್ ಬುಟ್ಟಿಗಳೆಷ್ಟೋ? ಇನ್ನು ಉಲ್ಲನ್ ಉಂಡೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರಂತೂ, ಚಕ ಚಕಾಂತ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ್ವೆಟರ್, ಟೋಪಿಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೋ ಲೆಕ್ಕವಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳ ಸತ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಮ್ಮನೇ ಸಾಟಿ. ಬಂದವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಅದಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಅಡುಗೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆಂದರೆ ಬಂದವರೂ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಕೊಂಡು ಉಂಡು ಮನಸ್ಸುತಂಬಾ ಹೊಗಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಖಾಯಿಲೆ ಕಸಾಲೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಕೂಡಲೇ ಥಟ್ ಎಂದು ಒಂದು ಮನೆ ಮದ್ದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಕಲ್ಲನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಗೆಳೆತನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು ನಮ್ಮಮ್ಮ. ರೀ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ/ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆ ಆಯ್ತಾ? ಇಲ್ವಾ? ಹಾಗಿದ್ರೇ ಇಲ್ನೋಡಿ ತಂಬಾ ಒಳ್ಳೇ ಹುಡ್ಗಾ/ಹುಡ್ಗಿ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂತಾ ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಕೂಡಿಸಿ, ಮಾಡಿಸಿದ ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಲೆಖ್ಖವೇ ಇಡಲಿಲ್ಲ ನಮ್ಮಮ್ಮ. ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಮುಗಿಯದು ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಗುಣಗಾನ.

ಕಡೆಯದಾಗಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸವಿನಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಇಂದು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿರಲು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ತಂದೆಯರೇ ಕಾರಣೀಭೂತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದಿರೋಣ. ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟವಳು ಬಂದಾಗ, ತುತ್ತು ಕೊಟ್ಟವಳನ್ನು ಮರೆಯದೆ, ಕಷ್ಟವೋ ಸುಖಃವೋ, ನಾವು ಇರುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮದಾತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ‌ ನೀಡೋಣ. ನಾವು ಏನನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನೋಣ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಕೂಡ. ನಾವೇ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮದಾತರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ವೃಧ್ಧಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಜನ ಅವರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವರೆಂಬುದು ಯಾವ ಖಾತ್ರಿ ?

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿಶ್ವ ತಾಯಂದಿರ ದಿನದಂದು, ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆಡೆದ ತಾಯಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿ ತಾಯಿ, ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಸೋದರತ್ತೆ, ಹೆಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟ ಅತ್ತೆ, ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸಿದ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು, ಗೆಳತಿಯರು, ಜೀವನದ ಅರ್ಧಾಂಗಿಯಾದ ಮಡದಿ, ಮಗಳು, ಸೋದರ ಸೊಸೆಯಂದಿರು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೂ ನಮಗೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ತಾಯಿಯಂದಿರ ಸ್ವರೂಪವೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಶತ ನಮನಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸೋಣ. ಈ ಸತ್ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಕೇವಲ ಇದೊಂದು ದಿನಕ್ಕೇ ಮಾತ್ರವೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೇ ವರ್ಷವಿಡೀ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಇರುವವರಿಗೂ ಅವರಿಗೆ ನಾವು‌‌ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ‌ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ ಉಮಾಸುತ